ตอนที่ 4 : ถ่านไฟเก่า (ที่มอดแล้ว) หรือจะสู้เมียเราที่ "เร่าร้อน" ดั่งไฟบรรลัยกัลป์!

ตอนที่ 4 : ถ่านไฟเก่า (ที่มอดแล้ว) หรือจะสู้เมียเราที่ "เร่าร้อน" ดั่งไฟบรรลัยกัลป์!

14:00 น. | ศาลาเรือนกระจกในสวน

บ่ายวันนี้ คุณหญิงดาราทิพย์ จัดงานจิบน้ำชายามบ่าย (High Tea) โดยอ้างว่าอยากพักผ่อนหย่อนใจ แต่ มิลิน รู้ดีว่ามันคือ "กับดัก"

และกับดักชิ้นนี้มาในรูปแบบของสาวหวานสไตล์ลูกคุณหนู ใส่ชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ นั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ข้างๆ คุณหญิงแม่

"มิลิน... มารู้จักน้องหน่อยสิ นี่ 'ลูกหว้า' ลูกสาวท่านทูต เพื่อนเล่นสมัยเด็กของตาธีร์เขา"

คุณหญิงแนะนำด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย ลูกหว้า ยกมือไหว้มิลินอย่างนอบน้อม แต่สายตากลับฉายแววเหนือกว่า "สวัสดีค่ะคุณมิลิน... ยินดีที่ได้เจอนะคะ ไม่ได้มาบ้านนี้นาน คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ จังเลยค่ะ สมัยที่หว้าวิ่งเล่นไล่จับกับพี่ธีร์ตรงสนามหญ้านั่น... พี่ธีร์เขาชอบแกล้งหว้าจะตาย"

มิลินรับไหว้พร้อมรอยยิ้มการค้า "อ๋อ... เพื่อนสมัยเด็กเหรอคะ นึกว่าใคร น่ารักจังค่ะ ดูใสซื่อ... เหมือนผ้าพับไว้เลย" (ในใจ: พับไว้จนยับหรือเปล่าจ๊ะ?)

"ไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดานะ" คุณหญิงรีบเสริม "สมัยก่อนตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ ผู้ใหญ่เขาก็หมายมั่นปั้นมือกันไว้... แหม เสียดายที่หนูหว้าต้องไปเรียนต่อเมืองนอกซะก่อน ไม่อย่างนั้น..."

คุณหญิงละประโยคหลังไว้ให้คิดเอง แต่ความหมายชัดเจนว่า 'ไม่อย่างนั้น แกคงไม่มีวันได้มายืนตรงนี้หรอกย่ะ!'

ทันใดนั้น ธีร์ ก็เดินเข้ามาในสวนในชุดลำลอง เขาดูแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นแขก "อ้าว ลูกหว้า... กลับมาจากฝรั่งเศสแล้วเหรอ?"

"พี่ธีร์!" ลูกหว้าร้องเสียงใส ลุกขึ้นเดินเข้าไปเกาะแขนธีร์อย่างสนิทสนมจนเกินงาม ตัดหน้ามิลินไปอย่างหน้าตาเฉย "คิดถึงจังเลยค่ะ! หว้าซื้อเนกไทแบรนด์โปรดมาฝากพี่ธีร์ด้วยนะคะ สีน้ำเงินเข้มลายกราฟิกที่พี่ชอบใส่ประจำ... หว้าจำได้ว่าพี่ธีร์ชอบสีนี้ที่สุด พี่ธีร์ไม่เคยเปลี่ยนรสนิยมเลยนะคะ"

ลูกหว้าส่งสายตาเย้ยหยันมาทางมิลิน ราวกับจะบอกว่า 'ฉันรู้จักเขาดีกว่าเธอ' "รสนิยม" ของเขาคือแบบฉัน ไม่ใช่พริตตี้อย่างเธอ

ธีร์แกะมือหญิงสาวออกอย่างสุภาพแต่หนักแน่น ขยับตัวถอยห่างหนึ่งก้าวมายืนข้างภรรยา "ขอบใจนะ แต่เกรงใจจัง พอดีช่วงนี้..."

"รับไว้เถอะค่ะพี่ธีร์" มิลินพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอยิ้มหวานหยดเดินเข้าไปคล้องแขนสามี แสดงความเป็นเจ้าของ "น้องเขาอุตส่าห์ซื้อมาฝาก... แต่แหม น้องหว้าอาจจะจำผิดไปนิดนะคะ"

"คะ?" ลูกหว้าเลิกคิ้ว

"พี่ธีร์เขาชอบสีน้ำเงินก็จริง... แต่เขาน่ะ 'เปลี่ยนรสนิยม' ไปนานแล้วค่ะ" มิลินลูบไล้ต้นแขนสามีเบาๆ สายตามองต่ำลงไปที่เป้ากางเกงของธีร์แวบหนึ่งก่อนจะเงยหน้าสบตา "เดี๋ยวนี้พี่ธีร์เขาไม่ชอบใส่อะไรที่มัน 'เรียบๆ จืดๆ' เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เขาชอบอะไรที่มัน... 'ฉูดฉาด เร้าใจ และเด็ดเผ็ดมัน' มากกว่า จริงไหมคะที่รัก?"

ธีร์กลั้นขำจนหน้าแดง พยักหน้ารับ "ครับ... มิลินเลือกอะไรให้ ผมก็ใส่หมดแหละ"

"อุ๊ยตาย..." มิลินแกล้งทำท่าตกใจ "แล้วอีกอย่างนะคะน้องหว้า เนกไทเส้นนี้ดูลายแก่ไปหน่อย พี่ธีร์ใส่แล้วคงเหมือนท่านเจ้าสัว... เก็บไว้ให้คุณพ่อทานใส่ดีกว่ามั้งคะ?"

เพล้ง! (เสียงหน้าใครบางคนแตก)

คุณหญิงดาราทิพย์รีบแทรก "จะใส่อะไรก็เรื่องของตาธีร์! หนูหว้าเขาหวังดี... เอ้อ เย็นนี้หนูหว้าจะอยู่ทานข้าวด้วยนะ จะได้รำลึกความหลังกัน"

...

19:00 น. | โต๊ะอาหาร

สงครามบนโต๊ะอาหารรอบที่สองเริ่มขึ้น แต่คราวนี้ลูกหว้าเป็นคนเปิดเกม "พี่ธีร์จำได้ไหมคะ ตอนที่เราไปซัมเมอร์ที่ปารีส..." "พี่ธีร์คะ หว้าตักผัดผักให้ หว้าจำได้ว่าพี่ธีร์ชอบ..." "พี่ธีร์คะ..."

ลูกหว้าขุดเรื่องในอดีตมาพูดไม่หยุด ราวกับโลกนี้มีแค่เธอกับธีร์ ส่วนมิลินเป็นแค่อากาศธาตุ มิลินนั่งฟังเงียบๆ เคี้ยวข้าวตุ้ยๆ ไม่พูดอะไร จนคุณหญิงแม่ยิ้มกริ่ม คิดว่าสะใภ้ตัวดีจนมุมแล้ว

"น่าสงสารคุณมิลินนะคะ" ลูกหว้าหันมาจิกกัดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "คงฟังไม่รู้เรื่อง เพราะพวกเราคุยเรื่องสมัยเรียนเมืองนอกกัน... เอ้อ พี่ธีร์ชอบทานไวน์แดงปี 1996 นี่คะ หว้าเทให้นะ"

มิลินวางช้อนลง "พอกันที..." เธอพึมพำ

"คะ? คุณมิลินว่าอะไรนะคะ?"

มิลินเงยหน้าขึ้น จ้องตาลูกหว้าเขม็ง "ฉันบอกว่า... น้องหว้านี่ความจำดีจังเลยนะคะ จำได้หมดว่าผัวพี่ชอบกินอะไร ชอบไปเที่ยวไหนเมื่อ 10 ปีก่อน"

"แน่นอนค่ะ ก็เราสนิทกัน..."

"แต่มีอยู่อย่างนึงที่น้องหว้าคงไม่รู้... หรือรู้ แต่แกล้งลืม" มิลินยิ้มมุมปาก "พี่ธีร์น่ะ... เวลาอยู่ข้างนอกเขาดูเป็นสุภาพบุรุษ ชอบจิบไวน์ผู้ดีๆ แบบนี้ก็จริง... แต่เวลากลับเข้าห้องนอนน่ะ เขาเถื่อนจะตาย"

"แค่อก!!" ธีร์สำลักไวน์ทันที

คุณหญิงดาราทิพย์อ้าปากค้าง "นังมิลิน! พูดจาหยาบคาย!"

มิลินไม่สน เธอลุกขึ้นเดินไปโอบไหล่ธีร์จากด้านหลัง "น้องหว้ารู้ไหมคะ... ว่าพี่ธีร์เขามีไฝเม็ดเล็กๆ ที่ต้นขาด้านในข้างซ้าย? แล้วเขาก็ชอบให้จูบตรงหลังหูขวาก่อนจะเริ่ม... อ้อ แล้วเวลาเขาถึงจุดสุดยอดน่ะ เขาชอบกัดไหล่พี่จนเป็นรอยทุกทีเลย"

เธอดึงคอเสื้อตัวเองลงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยแดงจางๆ ที่ไหล่เนียน "เห็นไหมคะ? นี่แหละค่ะ 'รสนิยมปัจจุบัน' ของพี่ธีร์... น้องหว้าจำไว้เป็นความรู้รอบตัวก็ได้นะคะ เผื่อเอาไปใช้กับแฟนในอนาคต"

ลูกหว้าหน้าแดงก่ำจนลามไปถึงหู ทั้งอายทั้งโกรธจนพูดไม่ออก "ขอตัวก่อนนะคะคุณป้า! หว้า... หว้าปวดหัว!" หญิงสาวรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกจากห้องอาหารไปทันที โดยมีคุณหญิงดาราทิพย์ร้องเรียกเสียงหลง

"ลูกหว้า! เดี๋ยวลูก!... นังมิลิน! แก! แกมันนางมารร้าย!"

มิลินยักไหล่ นั่งลงตักสเต๊กเข้าปากต่ออย่างสบายใจ "มารร้ายอะไรกันคะแม่... เขาเรียก 'เมียหลวงที่ทำหน้าที่สมบูรณ์แบบ' ต่างหาก"

...

22:00 น. | ห้องนอน

ธีร์นั่งอยู่ปลายเตียง มองภรรยาที่กำลังทาครีมด้วยสายตาที่อ่านยาก "คุณทำลูกหว้าร้องไห้กลับบ้านไปเลยนะ..."

"ทำไมคะ? สงสารเหรอ?" มิลินหันขวับ "หรืออยากจะตามไปปลอบใจถ่านไฟเก่าล่ะ?"

ธีร์ลุกขึ้นเดินเข้าหาเธอ ส่ายหัวช้าๆ "เปล่า... ผมแค่จะบอกว่า ที่คุณพูดบนโต๊ะอาหารน่ะ..." เขาหยุดตรงหน้าเธอ ก้มลงกระซิบ "มันไม่ครบ"

"หือ?" มิลินงง

"คุณบอกว่าผมชอบให้จูบหลังหู... แต่คุณลืมบอกไปว่า ผมชอบให้คุณ 'ขึ้นขย่ม' ผมบนเก้าอี้มากกว่า"

มิลินหน้าแดงซ่าน ตีแขนเขาดังเพียะ "พี่ธีร์! คนบ้า!"

"แล้วก็เรื่องไฝที่ต้นขา..." ธีร์ดันร่างบางให้ถอยไปชนกับตู้เสื้อผ้า กักขังเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง "คุณรู้ดีขนาดนั้น แสดงว่าคุณสำรวจร่างกายผมละเอียดมากสินะ"

"ก็... ก็พี่เป็นของหนูนี่" มิลินเชิดหน้าสู้ แม้ใจจะเต้นรัว "หนูต้องรู้จักทรัพย์สินของตัวเองทุกตารางนิ้วสิ จะได้ไม่โดนใครมาแอบอ้างสิทธิ์"

"งั้นคืนนี้..." ธีร์ก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น มือหนาล้วงเข้าไปใต้ชุดนอนผ้าซาตินบางเบา "มา 'ตรวจเช็กทรัพย์สิน' อีกรอบไหม? เผื่อมีตรงไหนสึกหรอ จะได้ซ่อมแซม... ทั้งคืน"

"อื้อ... พี่ธีร์..." มิลินครางแผ่วเมื่อนิ้วร้ายกาจของเขาเริ่มทำงาน "เนกไทของยัยหว้านั่น... พี่ห้ามใส่นะ"

ธีร์หัวเราะในลำคอ อุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวพาไปที่เตียง "ไม่ใส่ครับ... คืนนี้ผมจะไม่ใส่อะไรเลย... นอกจาก 'ตัวคุณ'"

บทสนทนาจบลงเพียงแค่นั้น เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสนั่นห้องนอน เพื่อเป็นการตอกย้ำให้แน่ใจว่า...

ต่อให้ถ่านไฟเก่าจะมาเป็นรถบรรทุก ก็ไม่อาจสู้เพลิงรักอันร้อนแรงของ "สะใภ้ตัวดี" คนนี้ได้แม้แต่ปลายเล็บ!