ตอนที่ 2 : แผนร้ายคุณหญิงแม่ กับเลขาหน้าห้อง (นอน)

ตอนที่ 2 : แผนร้ายคุณหญิงแม่ กับเลขาหน้าห้อง (นอน)

13:00 น. | ห้องทำงานประธานบริษัท อัครเดชา เรียลเอสเตท

บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางบนตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ แต่สำหรับ ธีร์ แล้ว เขากำลังรู้สึกร้อนรุ่มและอึดอัดอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะงานกองโตบนโต๊ะ แต่เป็นเพราะสิ่งมีชีวิตที่ยืนบิดไปบิดมาอยู่ตรงหน้าเขาต่างหาก

"กาแฟค่ะบอส... ฟ้าใสชงเองกับมือเลยนะคะ รับรองว่าถูกปากบอสแน่นอน"

"ฟ้าใส" หญิงสาววัย 24 ปี รูปร่างอวบอัดในชุดสูททำงานที่ดูเหมือนจะรัดรูปเกินความจำเป็น (โดยเฉพาะช่วงหน้าอกหน้าใจที่แทบจะปริออกมาจากกระดุมเสื้อ) วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เธอจงใจโน้มตัวต่ำลงจนคอเสื้อที่กว้างอยู่แล้วเผยให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่องกระแทกตาชายหนุ่ม

ธีร์ถอนหายใจยาว พยายามไม่มองภาพตรงหน้า "ขอบคุณครับ... วางไว้ตรงนั้นแหละ แล้วคุณแม่ผม... เอ่อ คุณหญิงดาราทิพย์ สั่งให้คุณมาช่วยงานอะไรผมบ้าง?"

"คุณป้า... เอ้ย คุณหญิงท่านบอกว่าช่วงนี้บอสงานยุ่ง เลยส่งฟ้าใสมาดูแลบอสเป็นพิเศษค่ะ" ฟ้าใสส่งสายตาหวานเชื่อม "ดูแล 'ทุกอย่าง' เลยนะคะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเอกสาร หรือเรื่องส่วนตั๊ว...ส่วนตัว"

ธีร์ขมวดคิ้ว เขาไม่ใช่คนโง่ เขาดูออกว่าแม่กำลังเล่นเกมอะไร การส่งลูกสาวเพื่อนสนิทที่เพิ่งจบปริญญาโทจากอังกฤษ (แต่ดูท่าทางจะจบเอกการแสดงมามากกว่า) มาเป็นเลขาหน้าห้อง ก็เพื่อจะยัดเยียดผู้หญิงคนใหม่ให้เขา และเขี่ย มิลิน ให้กระเด็น

"ผมมีเลขาอยู่แล้ว คุณไปช่วยงานฝ่ายการตลาดเถอะ" ธีร์ตัดบทเสียงแข็ง "แต่นี่เป็นคำสั่งคุณหญิงนะคะ!" ฟ้าใสแกล้งทำหน้าเศร้า บีบน้ำตา "ถ้าบอสไล่ฟ้าใสไป ฟ้าใสต้องโดนคุณหญิงดุแน่ๆ ... ให้ฟ้าใสอยู่ช่วยบอสเถอะนะคะ แค่ชงกาแฟ หรือนวดไหล่ให้บอสเวลาเครียดๆ ก็ได้..."

ไม่พูดเปล่า หญิงสาวถือวิสาสะเดินอ้อมโต๊ะทำงาน เข้าไปยืนซ้อนหลังเก้าอี้ของธีร์ มือเรียวที่ทาเล็บสีแดงสดวางแหมะลงบนบ่ากว้างของเขา เริ่มบีบนวดเบาๆ

"บอสตัวเกร็งจังเลยนะคะ... ให้ฟ้าใสช่วยผ่อนคลายนะ..." กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกเตะจมูกธีร์จนเขาอยากจะจาม เขาเกลียดน้ำหอมกลิ่นนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นกายหอมอ่อนๆ เหมือนแป้งเด็กผสมวนิลาของเมียเขา

"ออกไป!" ธีร์เริ่มเสียงดัง "ผมบอกให้..."

ปัง!

เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ทั้งธีร์และฟ้าใสสะดุ้งโหยงหันไปมองต้นเสียง

ร่างระหงของ มิลิน ยืนกอดอกพิงกรอบประตู เธาสวมชุดเดรสรัดรูปสีดำสนิทที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น สวมแว่นกันแดดสีชาที่บดบังแววตาอำมหิตเอาไว้ ในมือหิ้วปิ่นโตเถาหรูมาด้วย

"อุ๊ยตาย... ขอโทษทีค่ะที่ไม่ได้เคาะ พอดีเห็นว่าห้องไม่ได้ล็อก เลยนึกว่ากำลังทำงาน... ไม่คิดว่าจะกำลัง 'นวด' กันอยู่"

มิลินถอดแว่นกันแดดออก ช้าๆ มุมปากยกยิ้มเย็นยะเยือกที่ทำให้ฟ้าใสรู้สึกหนาวสันหลังวาบ

"มิลิน..." ธีร์รีบสะบัดตัวออกจากฟ้าใสแล้วลุกขึ้นยืนทันที "มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ผมกำลังจะไล่..."

"จุ๊ๆ ..." มิลินยกนิ้วชี้แตะปากตัวเอง ส่งสัญญาณให้สามีเงียบ ก่อนจะเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก... ตึก... ตึก... จังหวะสม่ำเสมอราวกับเสียงนับถอยหลังระเบิด

เธอเดินมาหยุดตรงหน้าฟ้าใส กวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินสินค้า "เด็กใหม่เหรอคะ? นมใหญ่ดีนี่... เอ้ย โทษที หมายถึง... ใจใหญ่ดีจัง กล้าถึงเนื้อถึงตัวประธานบริษัทตั้งแต่วันแรก"

ฟ้าใสหน้าตึง เชิดหน้าขึ้นสู้ เธอรู้ประวัติมิลินดีจากคำบอกเล่าของคุณหญิงแม่ ว่าเป็นแค่พริตตี้ไร้สมอง "ดิฉันชื่อฟ้าใสค่ะ เป็นเลขาพิเศษที่คุณหญิงท่านส่งมาช่วยงานบอส จบปริญญาโทบริหารจากอังกฤษ... ไม่ทราบว่าคุณคือ...?"

"ฉัน มิลิน" หญิงสาวตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งบนโต๊ะทำงานของธีร์อย่างถือสิทธิ์ ยกขาเรียวสวยขึ้นไขว่ห้าง "เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และเป็นเจ้าของเก้าอี้ตัวที่คุณยืนค้ำหัวอยู่เมื่อกี้นี้"

ฟ้าใสกัดปากแน่น "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แต่ขอโทษนะคะ ตอนนี้บอสกำลังยุ่งเรื่องงานสำคัญ คนนอกอย่างคุณอาจจะไม่เข้าใจเรื่องธุรกิจ... รบกวนรอข้างนอกได้ไหมคะ?"

มิลินหัวเราะในลำคอ "งานสำคัญ? งานนวดไหล่นี่เหรอคะงานสำคัญ?" เธอหยิบแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดดูผ่านๆ "หรือหมายถึงโครงการคอนโดมิเนียมริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่กำลังจะเปิดตัว?"

"ใช่ค่ะ! โครงการนี้ซับซ้อนมาก ต้องใช้ความเชี่ยวชาญวิเคราะห์..." ฟ้าใสพยายามข่ม

"ซับซ้อนตรงไหน?" มิลินพูดแทรก "แค่ดู Break-even Point (จุดคุ้มทุน) หน้า 5 บรรทัดที่ 3 ก็ผิดแล้ว... คำนวณต้นทุนวัสดุก่อสร้างต่ำกว่าความเป็นจริงไป 15% ถ้าเซ็นอนุมัติตอนนี้ บริษัทขาดทุนยับแน่ จบปริญญาโทมาได้ยังไงคะ มองไม่เห็นตัวเลขแดงโร่ขนาดนี้?"

ฟ้าใสหน้าซีดเผือด รีบชะโงกหน้าไปดูเอกสาร ธีร์เองก็รีบหยิบไปดู แล้วก็ต้องเบิกตาโต "จริงด้วย... ฝ่ายจัดซื้อคำนวณภาษีนำเข้าผิด มิลิน... คุณรู้ได้ยังไง?"

มิลินยักไหล่สวยๆ "ก็แค่ผ่านตาค่ะ... พอดีมิลินเป็นคน 'ละเอียด' ไม่เหมือนบางคนที่เก่งแต่เรื่อง... ชงกาแฟ"

เธอปรายตามองฟ้าใสที่ยืนหน้าแตกยับเยิน "เอาล่ะค่ะคุณเลขาพิเศษ... หมดหน้าที่แล้ว เชิญออกไปชงกาแฟข้างนอกเถอะค่ะ หรือจะกลับไปฟ้องคุณแม่ก็ได้นะ ว่าแผนนวดไหล่ล้มเหลวไม่เป็นท่า"

"คุณ!!" ฟ้าใสกรีดร้องเบาๆ ด้วยความเจ็บใจ แต่เมื่อเห็นสายตาดุๆ ของธีร์ที่มองมา เธอก็จำใจต้องกระแทกเท้าเดินออกจากห้องไป ปิดประตูดังปัง!

....

[เมื่อเหลือกันสองคน]

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง ธีร์มองภรรยาของเขาด้วยความทึ่งปนหลงใหล "มิลิน... คุณเก่งมาก ผมดูแฟ้มนี้มาครึ่งวันยังไม่เห็นจุดผิดเลย"

"ไม่ต้องมาชมเพื่อเปลี่ยนเรื่องเลยค่ะ" มิลินตวัดสายตาดุใส่สามี "เมื่อกี้... ยัยนั่นจับตรงไหนบ้าง?"

"ไม่ได้จับอะไรเลย! แค่ไหล่นิดเดียว... ผมกำลังจะไล่แล้วจริงๆ" ธีร์รีบแก้ตัว เสียงอ่อนเสียงหวาน เดินเข้ามาสวมกอดเอวภรรยาที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน ซุกหน้าลงกับหน้าท้องเธอ "ผมไม่สนใจใครหรอก... คุณก็รู้ว่าผมคลั่งคุณแค่ไหน"

มิลินดันหัวไหล่เขาออกเล็กน้อย แกล้งทำหน้างอ "ไม่รู้สิคะ... เห็นนมใหญ่ๆ เบียดแขนเข้าหน่อย ก็ยืนนิ่งเชียว ผู้ชายก็เหมือนกันหมด"

"ใครว่าผมยืนนิ่ง?" ธีร์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ นัยน์ตาพราวระยับ "ผมรำคาญจะตาย... กลิ่นน้ำหอมก็ฉุน สู้กลิ่นเมียผมก็ไม่ได้"

เขาฝังจมูกลงบนซอกคอขาวผ่องของมิลิน สูดดมความหอมละมุนอย่างหิวกระหาย "วันนี้คุณสวยมาก... ชุดนี้มันยั่วยวนชะมัด รู้ไหมว่าผมไม่มีสมาธิทำงานเลยตั้งแต่คุณเดินเข้ามา"

"เหรอคะ?" มิลินเริ่มใจอ่อน มือเรียวลูบไล้เส้นผมดกหนาของสามี "งั้น... ต้องทำโทษเด็กดื้อที่ปล่อยให้สาวอื่นมาแตะเนื้อต้องตัวหน่อยแล้วมั้ง"

ธีร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาเริ่มเลิกชายกระโปรงเดรสสั้นของเธอขึ้น "ทำโทษยังไงครับ? ... หักเงินเดือน หรือ หักโหม?"

มิลินโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขา ขบเม้มใบหูเบาๆ จนธีร์ขนลุกซู่ "ล็อกประตูหรือยังคะท่านประธาน?"

ธีร์ไม่ตอบ แต่ผละออกไปกดรีโมทล็อกประตูห้องทำงานทันที ม่านไฟฟ้าเลื่อนลงปิดทัศนียภาพกรุงเทพฯ เปลี่ยนห้องทำงานสว่างจ้าให้กลายเป็นห้องสลัวส่วนตัว

เขากลับมาหามิลินที่ยังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะทำงาน ปัดเอกสารโครงการมูลค่าพันล้านออกไปกองไว้ข้างๆ อย่างไม่ไยดี เพื่อเคลียร์พื้นที่ให้สิ่งที่ 'สำคัญกว่า'

"มื้อเที่ยงที่เอามา... คงต้องกินทีหลังแล้วล่ะ" ธีร์กระซิบเสียงพร่า แทรกตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างขาเรียวของภรรยา

"ตามใจสิคะ..." มิลินยิ้มยั่ว ดึงเนกไทของสามีให้โน้มลงมาจูบ "แต่ระวังหน่อยนะ... เก้าอี้ทำงานพี่เสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เดี๋ยวข้างนอกเขาจะรู้ว่าเรากำลัง 'ประชุมลับ' กันอยู่"

และแล้ว... ห้องทำงานท่านประธานก็กลายเป็นสมรภูมิรักอันเร่าร้อน โดยที่เลขาหน้าห้องอย่างฟ้าใสได้แต่นั่งกัดเล็บด้วยความสงสัยอยู่ข้างนอก ว่าทำไมบอสถึงล็อกประตูเงียบนานขนาดนี้... และเสียง กึกกัก ที่ดังลอดออกมาแผ่วๆ นั้น มันคือเสียงอะไรกันแน่!