ตอนที่ 5 พกเจ้านายไปด้วย

กุลวดีปฏิเสธร่วมโต๊ะอาหารกับเมยาวีและทวีในห้องทานข้าวของผู้บริหาร หลังจากผู้เป็นพี่ชักชวนให้กินมื้อกลางวันด้วยกันที่บริษัท อย่างน้อยตอนพักเธอก็ควรจะได้ใช้ชีวิตในการกินอย่างมีความสุขกับเพื่อนร่วมงานบ้าง อีกอย่างคือไม่ให้เป็นที่ครหาว่าเธอเป็นเด็กเส้นของเมยาวี

หญิงสาวพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับพนักงานคนอื่น ๆ ไม่ใช้สิทธิพิเศษใด ๆ ที่ส่อไปในทางของเด็กเส้น และสามารถปรับตัวเข้ากับเพื่อนใหม่ได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะ ชิดสุดา เพื่อนข้างโต๊ะที่คอยให้ความช่วยเหลือเรื่องข้อมูลต่าง ๆ ให้กับเธอเป็นอย่างดี

ด้วยนิสัยที่เป็นคนสบาย ๆ แต่ไม่ยอมให้ใครมาข่มเหงได้ง่าย ๆ และเธอก็เฟรนด์ลี่ได้กับทุกคนถึงแม้จะดูห้าว ๆ บ้างในบางครั้งแต่หญิงสาวก็เป็นที่ต้องตาของหนุ่มในบริษัทอยู่ไม่น้อย การันตีจากขนมและแก้วกาแฟที่เวียนกันฝากชิดสุดาส่งมาให้อยู่ไม่เว้นวัน จนเป็นที่สังเกตของเจ้านายหนุ่มว่าหล่อนจะหว่านเสน่ห์อะไรหนักหนา

ห้องกรรมการบริหาร

“มายด์ไปที่นั่นทำไม?”

เมยาวีเอ่ยถามผู้เป็นน้องสาวน้ำเสียงเรียบเฉยพอกับใบหน้านิ่งที่คาดเดาความรู้สึกได้ยาก พร้อมยื่นรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือที่มีคนส่งมาให้เธอ ให้เจ้าตัวดูภาพของตัวเองที่ยังอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของบริษัท ขณะมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับชายฉกรรจ์หน้าบ่อนการพนัน ภาพที่เธอปล่อยหมัดฟาดใบหน้าของบรรเจิดในวันนั้น

ไม่มีเสียงตอบรับจากผู้เป็นน้อง แต่ใบหน้าสวยหม่นลงทันที

“ทีหลังจะทำอะไรคิดให้เยอะ ๆ อย่าเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง”

“บรรเจิดมันไว้ใจไม่ได้ จะกลับไม่ยุ่งกับมันอีกทำไม?”

น้ำเสียงเด็ดขาดและจริงจังที่เธอคุ้นเคยของเมยาวี

“ไม่ใช่แค่บรรเจิดคนเดียว ไหนจะเสี่ยเงินกู้ของแม่อีกตั้งกี่คน”

“พอพวกมันรู้ว่ามายด์อยู่ที่ไหน แม่ก็ต้องรู้”

“ครั้งก่อนที่ไปดักรอมายด์ที่ร้านอาหารก็ลูกน้องเสี่ยกับไอ้เจิดไม่ใช่เหรอ?” เธอหยุดพูดและปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง กุลวดียืนนิ่งถูนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ไปมาจนเหงื่อชุ่ม ก่อนที่เมยาวีจะถอนหายใจและพูดต่อ

“พี่พยายามทำทุกอย่างเพื่อจะแยกมายด์ออกมาจากที่นั่น”

“แต่มายด์ก็ยังทำตรงกันข้ามกับพี่อยู่ เพราะอะไร?”

“เราต้องย้ายบ้าน ย้ายที่ทำงานกันกี่ครั้ง จะให้พี่เป็นห่วงมายด์ไปถึงเมื่อไหร่?” เมยาวีสบตากับผู้เป็นน้อง แววตาเด็ดขาดแน่วแน่ของเธอตอนนี้มันปนไปด้วยความผิดหวัง และเหนื่อยใจอย่างที่สุด กับความไม่ยอมให้ใครง่าย ๆ ของหญิงสาวตรงหน้าและไม่คิดถึงผลที่จะตามมา

“มายด์ขอโทษ”

เธอเดินเข้าไปใกล้ผู้เป็นพี่แต่ต้องหยุดชะงัก เมื่อเมยาวีเบือนหน้าหนีพร้อมลุกจากเก้าอี้ ความเฉยชาของคนตรงหน้า กุลวดีเข้าใจความหมายอย่างถ่องแท้ว่าเมยาวีกำลังระงับความโกรธในใจอยู่ ใบหน้าสวยตอนนี้ถอดสีอย่างเห็นได้ชัด

“พี่มีวิธีของพี่ที่จะจัดการกับแม่และบรรเจิด มายด์แค่ทำตัวเองให้ห่างจากความสุ่มเสี่ยงพวกนั้นก็พอ”

“ทำได้หรือเปล่า?” พยักหน้ารับดวงตาเศร้า

“กลับไปทำงานได้แล้ว”

“ค่ะ”

พยักหน้าและเดินใจลอยกลับมาที่โต๊ะทำงาน จะว่าไปมันก็จริงอย่างที่เมยาวีพูด หล่อนลืมเสียสนิทว่าสวมชุดยูนิฟอร์มของบริษัทอยู่ พี่สาวก็เป็นผู้บริหาร แถมพี่เขยยังเป็นประธานบริษัทอีกต่างหาก ก็คนมันแค้นในใจใครจะมีเวลาไปคิด

เธอรู้เจตนาของพี่สาวเป็นอย่างดี เมยาวีทำอะไรมีเหตุผลเสมอ และตอนนี้เมยาวีโกรธเธอแล้ว จะหาวิธีง้อยังไงดี แก้แค้นไอ้เจิดได้แต่ต้องมาหนักใจกับการกระทำของตัวเองอีก นั่งทำงานก็ใจลอยและถอนหายใจไปตลอดทั้งวัน

มือที่ถือแก้วกาแฟยื่นมาตรงหน้าของหญิงสาว ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือนั้น

“ผมเรียกพี่มายด์อยู่นานสองนานใจลอยไปไหน คิดถึงผมอยู่เหรอ?”

ศิวัฒน์ เพื่อนร่วมงานหนุ่มรุ่นน้องแผนกจัดซื้อ คนที่ตามจีบกุลวดีแบบทีเล่นทีจริงพูดเย้า หลังจากออกไปดูงานข้างนอกและซื้อกาแฟร้านโปรดของเธอมาฝาก

“คิดถึงกาแฟไม่ได้คิดถึงคนซื้อ” เธอพูดแบบไม่ใส่ใจนัก

“แต่ผมคิดถึงพี่” ไม่พูดเปล่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ นั่งเท้าคางบนโต๊ะทำงานของกุลวดี ย่นปากและจุ๊บกลางอากาศ พร้อมทำตาหวานซึ้ง ยังไม่ทันที่จะเคลิ้มด้วยซ้ำฝ่ามือเล็ก ๆ ของหญิงสาวก็เพี๊ยะเข้าที่ข้างขมับของเขาทันที

“ทะลึ่ง”

ศิวัฒน์ถึงกับสะดุ้ง แกล้งทำหน้าสลด

“โหว…ที่รัก เล่นแรงไปปะเนี่ยอุตส่าห์คิดถึง ขอบคุณสักคำก็ไม่มี” พร้อมเสียงหัวเราะของชิดสุดาที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ

“อารมณ์ไม่ดี” กุลวดีพูดหน้าเซ็ง ๆ

“งั้นเย็นนี้ไปปลดปล่อยกัน”

ศิวัฒน์ชวนปาตี้หลังเลิกงาน ส่งสายตาแพรวพราว พร้อมหันมาทางชิดสุดา

“จัดไปสิ…ร้านเดิม” ชิดสุดาเสริมให้ทันที

จักรพรรดิที่นั่งมองอยู่ในห้องกระจก วันนี้เขาไม่เรียกใช้เธอบ่อยเหมือนทุกวัน ตั้งแต่เห็นนั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะทำงาน โดยปกติหญิงสาวจะดูกระตือรือร้นหยิบโน่นจับนี่ เดินไปมาอยู่ไม่สุข ที่โต๊ะทำงานของเธอไม่เว้นว่างจากแขกในแต่ละวัน ทั้งคนที่ส่งข้อมูลมาให้ คนที่ต้องประสานงานอยู่ตลอด ไหนจะคนที่คอยมาส่งขนมจีบอยู่เป็นประจำอีก

เธอจะพูดคุยกับทุกคนได้อย่างสดใสและเป็นกันเอง ส่วนกับเขาจะพูดเท่าที่จำเป็นเท่านั้น ดูจะวางตัวอยู่เสมอหรือเธอจะอึดอัดที่ต้องทำงานกับเขา แต่ไม่กล้าขัดประธานหรือเปล่า ชายหนุ่มคิดในใจ ทำงานกับเขาทั้งวันแถมอยู่บ้านเดียวกัน แต่ถามคำตอบคำ เอาเวลาไหนไปสนิทกับพนักงานถึงขั้นตบหัวกันได้

หลังเวลาเลิกงานกลุ่มตั้งต้นปาตี้นั่งรอเลขาที่ม้านั่งพักเบรกหน้าบริษัท แต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะออกมาจากสำนักงานสักที โทรตามตั้งกี่สายก็ได้คำตอบเหมือนเดิม คือเจ้านายยังไม่กลับ จะไปรอที่ร้านก่อน แต่มติในกลุ่มคือต้องไปพร้อมกัน เมาพร้อมกันเท่านั้น และวันนี้เธอจะเมาไม่ขับโดยจอดรถไว้ที่บริษัทและขอติดรถไปกับเพื่อน ๆ ขากลับก็จะใช้บริการแท็กซี่

กุลวดีถือแฟ้มในมือเดินเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านาย หลังจากรอให้เขากลับแต่ก็ไม่มีท่าที วางแฟ้มในมือลงบนโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม

“ข้อมูลงานเก่าของลูกค้าที่นัดไว้จะเข้ามาในวันจันทร์เสร็จเรียบร้อยค่ะ”

เขาหยิบขึ้นมาเปิดดูคร่าว ๆ ก่อนวางลงที่เดิม

“ไว้ค่อยดูก็ได้”

“คุณจะกลับหรือยัง?”

“ค่ะ”

“งั้นกลับพร้อมกับผม จอดรถไว้ที่บริษัทมีเรื่องงานจะคุยต่อนิดหน่อย”

“เอ่อ…”

จักรพรรดิตวัดสายตาขึ้นมองคนที่อึกอักตรงหน้า การกลับบ้านกับเขามันยากเย็นขนาดนั้นเลยหรือ เธอโชคดีแค่ไหนที่เขาเป็นคนเอ่ยปาก แม้สาวสวยหลายรายต่อคิวอยากนั่งรถเขายังไม่มีโอกาส แต่นี่สำหรับเรื่องงานหรอกนะเขาถึงอนุโลมให้เธอพิเศษกว่าคนอื่น ยังมีหน้ามาทำท่าอึดอัดอีก

“มายด์ต้องไปทำธุระต่อกับเพื่อน ๆ ค่ะ ยังไม่กลับตอนนี้”

เสียงโทรศัพท์ของชิดสุดาดังขึ้น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายเพื่อน

“ว่าไงคะคุณเลขา จะไปเที่ยงคืนเลยไหม๊?” เธอพูดหยอกเพื่อนสาวอย่างอารมณ์ดีที่คาดว่าคงกำลังเดินลงมาเป็นแน่

“ห๊า…คุณจักรพรรดิจะไปด้วย” ตะเบ็งเสียงดังจนทั้งกลุ่มเงียบกริบ ปาตี้คาราโอเกะวันนี้คงเป็นปาตี้พิธีการไปเสียแล้วกระมัง

ห้องคาราโอเกะขนาดเล็กสำหรับไม่เกินสิบที่ ภายในสวนอาหารกลางกรุงถูกจองไว้สำหรับการสังสรรค์ปลดล็อกทางอารมณ์ ดูเหมือนว่าจะเป็นการเพิ่มความกดดันเสียมากกว่า เมื่อร่างสูงใหญ่และเลขาเดินเข้ามาในสวนอาหารพร้อมกัน สมาชิกในกลุ่มต่างเงียบกริบ กุลวดีที่หน้าเจื่อนไม่รู้จะอธิบายกับเพื่อน ๆ ยังไง ทุกคนโค้งศีรษะทักทายเจ้านายตามมารยาท ดูเหมือนชายหนุ่มจะเข้าใจในความอึดอัดของพนักงานเป็นอย่างดี

“เต็มที่เลยนะวันนี้ผมเป็นเจ้ามือเอง” เขาพูดพร้อมผายมือไปที่ห้องคาราโอเกะข้างหน้า และแยกออกมานั่งชิวด้านนอก ก่อนที่ทุกคนในกลุ่มจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

“อิ่มจังตังค์อยู่ครบนะวันนี้”

ชิดสุดา กระซิบกระซาบดี๊ด๊าเก็บอาการไม่อยู่