ตอนที่ 4 เด็กเถื่อน

กุลวดีที่นั่งอ่านรายละเอียดของงานที่อภินันท์ขนมาวางทีละแฟ้มอย่างตั้งใจ ส่วนเจ้านายหนุ่มหายหัวออกไปข้างนอกตั้งแต่สั่งงานเธอเสร็จ มีเวลาอีกหลายวันที่ต้องบันทึกข้อมูลลงในหัว และสรุปไว้เป็นหัวข้อให้เขาตามคำสั่งที่เขาต้องรายงานประธานก่อนเข้าประชุม

หลังเลิกงานหญิงสาวหอบแฟ้มกลับไปอ่านต่อที่บ้าน จากที่เพิ่งเริ่มงานใหม่ได้ไม่นาน และถูกดึงตัวให้เข้ามาช่วยงานเจ้านายหนุ่มที่ไม่มีความต้องการในตำแหน่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดูเหมือนว่าหล่อนจะมีความพยายามทำความเข้าใจในงานที่ต้องรับผิดชอบของเจ้านายอยู่ฝ่ายเดียว

จักรพรรดิเรียนรู้เร็วและหัวไวมาตั้งแต่เด็ก ๆ ข้อนี้ทวีเข้าใจได้เป็นอย่างดี หากเขาชอบและคิดจะทำอะไรไม่มีว่าจะไม่สำเร็จ แต่ข้อเสียของเขาคือไม่ชอบให้ใครมาบงการชีวิต ทำให้ทวีต้องงัดมาตรการขั้นเด็ดขาดมาขู่เขา

กุลวดียื่นแฟ้มที่เธออ่านจนตาแฉะมาหลายวันและสรุปประเด็นสำคัญไว้เป็นหัวข้อสั้น ๆ ไว้ให้เจ้านายหนุ่ม

“เรียบร้อยค่ะ”

“พรุ่งนี้ประธานมีประชุมช่วงบ่ายนะคะ ผู้จัดการต้องรายงานท่านตอนเช้าค่ะ”

จักรพรรดิมองหน้าเลขาคนใหม่ ที่เปลี่ยนสรรพนามเรียกเขาตามตำแหน่ง แต่อยู่บ้านเธอจะเรียกชื่อเขา ซึ่งไม่เข้าใจว่าจะแยกให้ปวดไปหัวทำไม หยิบแฟ้มตรงหน้าที่หญิงสาววางไว้เปิดอ่านผ่านตาแค่ลวก ๆ ไม่กี่วินาทีก็ยื่นคืนให้เธอ

“อ่านให้ผมฟัง” โอ้ว…โหว พ่อคุณ นี่เขาจะหายใจรับออกซิเจนอย่างเดียวเลยหรือยังไง หญิงสาวที่ยืนอึ้งต้องสะดุ้งเมื่อเขากระแอมและมองหน้าแทนคำถาม

“ค่ะ”

ชายหนุ่มเอนกายพิงพนักเก้าอี้และหลับตาอย่างผ่อนคลาย ฟังเสียงคนตัวเล็กที่รับบทเป็นเด็กนักเรียนอ่านหนังสือให้เขาฟังอยู่ตรงหน้า

“นี่เหรอพ่อเนื้อทองที่สาว ๆ คลั่งไคล้” กุลวดีอ่านไปเรื่อย ๆ และคอยลอบมองใบหน้าคมที่หลับอย่างสบายใจขณะเว้นวรรคและเปลี่ยนแฟ้ม ยิ่งมองใกล้ ๆ ยิ่งเห็นความหล่อคมเข้มของใบหน้าที่เรียบเฉยตลอดเวลาของเขา ทรงดีดูสุขุม แถมรวยอีกต่างหาก แบบนี้สาว ๆ ถึงได้กรี๊ด เธอคิดในใจและเริ่มอ่านต่อ

“ดัง ๆ หน่อยไม่ได้ยิน” เขาพูดขณะหลับตาอยู่ หญิงสาวเพิ่มระดับเสียงขึ้นตามคำสั่งของคนที่กำลังหลับตาอยู่ เหมือนกำลังท่องอาขยานให้ครูฟังก่อนเลิกแถวกลับบ้าน แต่เสียงก็ค่อย ๆ เบาลงอัตโนมัติด้วยความล้าและคอแห้ง แต่ก็ต้องเพิ่มระดับให้ดังขึ้นอีกจากการกระแอมเตือนของคนตรงหน้า

จักรพรรดิลืมตามองหน้านกแก้วนกขุนทอง ที่เสียงใสเจื้อยแจ้วอยู่ตรงหน้า เธอยืนถือแฟ้มอยู่ในมือสายตาจดจ่ออยู่ที่ตัวหนังสือด้านใน ดวงตากลมโตที่หลุบลงต่ำจนเห็นแผงขนตางอนดำขวับ ปากเล็กที่ส่งเสียงตามตัวหนังสือขยับอยู่ตลอดเวลา และเว้นช่วงกลืนน้ำลาย

ภาพในวันนั้นที่เลือนรางขาด ๆ หาย ๆ ผ่านเข้ามาในหัว มือเล็กที่เหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรงของเธอเอาแต่ผลักอกเขาออก และส่ายหน้าพูดพึมพำฟังไม่ได้ความ ยังติดในหัวของเขาเป็นคำถามอยู่

“ไอ้พีมันไปหาเด็กไม่ประสีประสาคนนี้มาได้ยังไง”

ในวันวุ่นวายของประชุมใหญ่ประจำสัปดาห์ของประธานทวี เจ้าหน้าที่หลายฝ่ายเดินสวนเข้าออกในห้องประชุมตลอดทั้งวัน ตามตารางรายงานผลการทำงานของแผนก

“วันนี้ประธานมีประชุมยาว แต่นัดคุณ โฆษิต ทานข้าวกลางวันไว้”

“ให้ผมมาแจ้งคุณจักรพรรดิไปแทนครับ” คือคำบอกกล่าวของอภินันท์

เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นถี่ ๆ ของหญิงสาวที่เดินกึ่งวิ่งตามร่างสูงลงมาจากสำนักงาน แบบไม่ได้เตรียมตัว ชายหนุ่มเป็นคนขับและพ่วงเลขาสาวติดมาด้วยในนัดมื้อกลางวันกับลูกค้าวันนี้

อาหารมื้อกลางวันผ่านไปอย่างราบรื่น ลูกค้าสูงวัยที่มากับบุตรชายเหมือนจะชื่นชอบการเอาใจใส่ของกุลวดีอย่างมาก เนื่องจากหญิงสาวเคยได้ยินเมยาวีและทวีพูดกันบ่อยครั้งในโต๊ะอาหารมื้อเย็น เกี่ยวกับธุรกิจของนายโฆษิต และเขามีความสนใจเข้าร่วมเป็นคู่ค้ากับ กิตติณรงค์ ในอนาคต การสนทนาในวันนี้เป็นการพูดคุยเรื่องทั่วไป โดยหญิงสาวถือไวน์ชั้นดีติดมือมาด้วย เป็นของฝากจากท่านประธานที่มอบให้กับนายโฆษิต แทนคำขอโทษที่ผิดนัดในวันนี้

เมื่อเจ้านายหนุ่มที่มาด้วยเอาแต่อมสากกะเบือ หรือไม่ก็คงกลัวดอกพิกุลจะร่วง ทำให้ปากหุบอยู่อย่างนั้น นาน ๆ จะมีครับว่า “ครับ” และยิ้มมุมปากจากพ่อรูปหล่อสักครั้ง หากปล่อยไปตามยถากรรมอาหารมื้อกลางวันครั้งนี้ อาจเป็นมื้อสุดท้ายในการพูดคุยกับลูกค้ากระมัง กุลวดีที่รับรู้เรื่องราวของเขาตามที่ทวีเรียกพบ ก่อนให้เธอมาฝึกเป็นเลขาเพื่อช่วยงานเขา จึงไม่เป็นปัญหาที่เธอจะปรับตัวให้เข้ากับการทำงานของเจ้านายหนุ่ม และเพื่อความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ด้วยความสบายใจ

“เสร็จธุระแล้วผู้จัดการกลับก่อนได้เลยนะคะ”

“มายด์ขอไปทำธุระใกล้ ๆ นี้แป๊บนึงเดี๋ยวกลับเองค่ะ”

เธอเอ่ยหลังจากเดินออกมาจากร้านอาหาร

“นานไหม๊?” ถามหน้านิ่ง ไหน ๆ ก็ขี้เกียจเข้าบริษัทอยู่แล้ว

“คะ?”

“ไม่รีบ รอได้ เดี๋ยวไปส่ง”

“เอ่อ…คือ” จะบอกว่าอยากไปคนเดียวแต่ต้องหยุดคำพูดไว้แค่นั้นจากสายตาที่ตวัดขึ้นมองแบบ อย่าขัดใจ

“จอดรอมายด์ตรงนี้ก็ได้ค่ะ มายด์ไปแป๊บเดียว”

“แต่ถ้าผู้จัดการมีธุระไปก่อนได้เลยนะคะ มายด์เกรงใจ” เธอพูดก่อนลงจากรถไป เขาแค่พยักหน้า

หญิงสาวก้าวขาเดินฉับ ๆ ตรงไปจนสุดทางห่างรถออกไปเรื่อย ๆ

รถก็ขับไปต่อได้จะเดินให้เหนื่อยทำไม เขาคิดในใจ และเคลื่อนรถออกไปช้า ๆ ตามร่างเล็กที่เพิ่งเลี้ยวจนลับสายตาไป กุลวดีกดโทรศัพท์พูดคุยสักครู่ก็วางสาย หนุ่มนิรนามอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับหญิงสาวสามราย เดินออกมาจากตลาดสดพูดคุยกันสักพักก็เดินต่อไปด้วยกัน

“ไม่ได้เจอกันนานเลยมายด์ สบายดีนะ” ชายหนึ่งในสามเอ่ยถามกุลวดี

“เก่ง” บุตรชายเสี่ย “วิชัย” เจ้าของตลาดสดและบ่อนพนันที่มีอิทธิพลในย่านนี้ รวมถึงแหล่งเงินกู้สีเทารายใหญ่ แม้แต่ตำรวจก็ต้องก้มหัวให้กับส่วยก้อนโตที่เขาจ่ายให้อยู่เป็นประจำ

ผู้ซึ่งตามจีบกุลวดีตั้งแต่ ม.ต้น ยัน ม.ปลาย ไม่เปลี่ยนแปลง พ่อของเขาเป็นแหล่งเงินกู้เบอร์หนึ่งของแม่เธอและไอ้เจิด และเขาคือคนเดียวที่จะทำให้ความฝันของเธอเป็นจริง กับการแก้แค้นไอ้ชั่วชาติหมาหน้าเป็ดอย่างไอ้เจิด ไม่งั้นเธอคงนอนตายตาไม่หลับเป็นแน่

หญิงสาวขอให้เก่งส่งข่าวหา หากสามีสุดที่รักของผู้เป็นแม่แวะมาบ่อนของเสี่ยวิชัย ไอ้เก่งที่ร้ายได้กับทุกคนและทุกเรื่องแต่เป็นเทพบุตรสำหรับกุลวดีเสมอ มีเหรอที่เขาจะปฏิเสธในการช่วยเหลือ

“อืม…สบายดี งานยุ่งด้วยน่ะไม่ค่อยได้มาแถวนี้”

“เก่งเป็นไงบ้าง คงสบายดีนะ” ผู้ถูกถามพยักหน้า

เดินและพูดคุยถามไถ่กันไปตามถนนคับแคบในซอย ผู้คนเดินสวนไปมาตลอดเส้นทาง เสียงพ่อค้าแม่ค้าในตลาดสดแหกปากขายของกันอย่างคึกคัก

“มีอะไรให้ช่วยก็บอกเราได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” หญิงสาวยิ้มแทนคำขอบคุณ

สองหนุ่มสาวยืนพูดคุยกันรออยู่หน้าตึกคูหาสามชั้น ไม่นานสมุนสองนายของไอ้เก่งก็เดินมาพร้อมกับพ่อเลี้ยงของหล่อน สองหนุ่มสาวยืนกอดอกมองหน้าไอ้เจิดอย่างใจเย็น ผู้ถูกจ้องหน้าค่อนข้างแปลกใจปนตกใจที่เห็นหญิงสาวแต่คุมอาการไว้ ส่วนไอ้เก่งผู้ภักดีในความรู้สึกที่มีต่อหญิงตรงหน้า รับรู้เรื่องราววีรกรรมของไอ้เจิดจากสาวในดวงใจ ตอนนี้เลือดในร่างมันเดือดปุด ๆ แล้ว

“จับมันไว้” สิ้นสุดคำสั่งสองสมุนก็ล็อกแขนไอ้เจิดคนละข้างแน่นราวกับคีมเหล็ก หญิงสาวตัวเล็กที่สวมส้นสูงพร้อมชุดยูนิฟอร์มกระโปรงสั้นเหนือเข่าเดินตรงไปหาไอ้เจิดที่โดนล็อกปีกไว้

“อะไรวะไอ้มายด์” ไอ้เจิดโวยวาย

“เก่ง…มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันก็ได้”

สิ้นเสียงกำปั้นเล็กก็เสยเข้าปลายคางจนหน้าหงาย มันส่ายหน้าไล่ความมึน แต่ก็ได้แค่ชั่วครู่ เมื่อกำปั้นเล็กกระแทกซ้ำเข้าที่ขากรรไกรซ้าย และหยุดให้มันหายใจรับออกซิเจนเข้าปอด ก่อนจะตบท้ายด้วยการฝังกำปั้นลงที่กลางจมูก เลือดข้น ๆ ซึมออกที่รูจมูกของไอ้เจิด หญิงสาวสะบัดมือไปมาคลายความเจ็บจากกระดูกหน้าที่ปะทะกับกำปั้น คนเจ้าเล่ห์อย่างได้เจิดมันต้องใช้ตัวช่วย

“นี่มันยังน้อยไปสำหรับแก ที่ทำกับฉันในคืนนั้นไอ้เจิด” เธอพูดเสียงต่ำและกัดฟันแน่น ผู้คนที่เดินไปมาในละแวกนั้นหยุดมุงดูแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่ง เพราะชายหนุ่มที่ยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ แม้แต่เจ้าหน้าที่ รปภ. ที่เป่านกหวีดวิ่งมาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นไทมุงและเสียงเอะอะ ก็ต้องหยุดชะงักแค่เห็นหน้าลูกชายเจ้าของตลาด ใครจะกล้าหาเรื่องตาย หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ไอ้เศษสวะของเธอ

“ขอเตือนแกเป็นครั้งสุดท้าย”

“ถ้าแกไม่เลิกยุ่งกับฉันและพี่เมย์ แกได้ลงไปอยู่กับเปรตในนรกแน่”

“เพราะห้องขังสำหรับแกมันก็คงเป็นเหมือนสวนดอกไม้”

ไอ้เจิดพี่พยายามดิ้นให้หลุดการล็อกปีกแต่ไม่เป็นผล เข่าเรียวเล็กกระทุ้งที่กล่องดวงใจของมันเต็มกำลัง แค่นั้นมันยังไม่สาแก่ใจกับสิ่งที่มันทำมาตลอดเวลาหลายปีสำหรับกุลวดี

“จำใส่กะโหลกแกไว้ได้ด้วยไอ้ชาติหมา”

สิ้นเสียงน้ำลายก็ถูกพ่นออกจากปากของหญิงสาวกระจายเต็มหน้าไอ้เจิด ส่วนสมุนสองนายที่ล็อกแขนมันไว้โยกหลบแทบไม่ทัน ก่อนปล่อยร่างไอ้เจิดที่หน้าเขียวเส้นเลือดปูดขึ้นสองข้างขมับนอนกองกับพื้น มือกุมกล่องดวงใจราวกับว่าเข่าคนกระแทกยังติดอยู่ข้างใน

“อีมายด์” มันคำรามในลำคอแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา

“มายด์กลับแล้วนะเก่ง ถ้ามีโอกาสไว้เจอกันใหม่นะ ขอบคุณมากสำหรับวันนี้”

เธอส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มอย่างหยดย้อย ก่อนหันหลังเดินจากไป ไอ้เก่งเดินไปใกล้ไอ้เจิด ใช้เท้ายันตัวมันที่นอนมือกุมเป้าอยู่ที่พื้นให้หงายขึ้น

“ถ้ามึงกล้าแตะต้องแฟนกูอีก มึงจะเหลือแต่ชื่อไอ้เจิด” ชายหนุ่มถือโอกาสทึกทักเอา แต่มันก็เป็นผลดีไอ้เจิดพยักหน้าหงึก ๆ

“เถื่อนไม่เบาเด็กคนนี้”

จักรพรรดิที่ยืนเนียนกับกลุ่มไทมุงตรงหน้า คิดในใจคนเดียวยิ้มมุมปากกระตุกกับภาพที่เห็น ก่อนกลับออกไปที่รถ

หญิงสาวที่ยืนกอดอกรอเจ้าของรถ ดวงตาส่งประกายเจ้าเล่ห์กับความสมหวังเมื่อครู่ แค่นหัวเราะอยู่คนเดียว ยังไงเสียหล่อนก็ยังไม่คลายความเกลียดจากตัวไอ้เจิดลงไปได้ ครั้งนี้ถือว่าได้ระบายความแค้นออกมาบ้างก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย หลับตาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเหมือนได้รับออกซิเจนสุดวิเศษจากยอดเขา และผ่อนออกยาวยืดก่อนสะดุ้งกับเสียงกระแอมที่คุ้นหู

“ไปหรือยัง?”

“ค่ะ” เธอยิ้มน้อย ๆ ก่อนเปิดประตูเข้าไปในรถ