ตอนที่ 10 หวังว่าคงไม่ป๊อดลาออก

กุลวดีเรียกแท็กซี่แทนที่จะตรงกลับบ้าน แต่วันนี้หล่อนไม่อยากเห็นหน้าเขา กดโทรหาชิดสุดาและขอค้างด้วยคืนนี้น่าจะดีที่สุดสำหรับตัวเอง

จักรพรรดิขับรถออกจากโรงแรมในหัวครุ่นคิดตลอดทางหลังจากที่ความจริงกระจ่าง เธอไม่ได้ตั้งใจไปหาผู้ชายหน้าไหน แต่เธอโดนวางยา และคงคิดว่าเขามีส่วนรู้เห็นถึงได้โกรธเขาเป็นวักเป็นเวรขนาดนั้น

รอแค่ว่าหญิงในภาพสองรายนั้นเป็นใคร ไม่ว่าจะทำไปเพื่ออะไรเขาไม่ปล่อยไว้แน่ และหากคืนนั้นไม่ใช่เขา จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้างไม่อยากจะคิดต่อ รู้สึกเห็นใจผู้หญิงตัวเล็กขึ้นมาทันที ความร้อนรุ่มที่สุมอยู่กลางอกก็ค่อย ๆ ทุเลาลง แปรเปลี่ยนเป็นห่วงใยในความรู้สึกของหญิงสาวแทนโดยไม่รู้ตัว

เมยาวีรู้สึกแปลกใจที่สองหนุ่มสาวออกไปพร้อมกัน แต่มีแค่ชายหนุ่มกลับมาคนเดียว ส่วนผู้เป็นน้องสาวของเธอส่งข้อความมาบอกว่าจะค้างบ้านเพื่อน

กุลวดีวางแฟ้มลงบนโต๊ะเจ้านายหนุ่มหลังจากที่เขาเรียกเธอเข้าพบในห้อง และดูเหมือนหญิงสาวจะคอยหลบหน้าเขาอยู่ตลอด งานที่ต้องเซ็นอนุมัติก็เอาวางไว้บนโต๊ะตอนที่เขาเข้าห้องน้ำ แม้ชายหนุ่มจะตั้งใจเลี่ยงไม่ยอมเซ็น แม้กระนั้นหญิงสาวก็ยังไม่ยอมตาม ทั้งที่แต่ก่อนตามจิกลายเซ็นจากเขายิ่งกว่าไก่จิกข้าวสารเสียอีก และยังคงบึ้งตึงใส่ทั้งที่รู้ความจริงแล้ว

“ท่านประธานจะประชุมพรุ่งนี้ค่ะ”

“และฉันนัดคุณอภินันท์แล้ว ท่านประธานว่างบ่ายนี้จะขอดูข้อมูลก่อนประชุมค่ะ”

หญิงสาวคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติเหมือนที่เคยคุยกับเขาเป็นประจำ ชายหนุ่มหยิบแฟ้มขึ้นมาดูผ่าน ๆ และวางลงที่เดิม อยู่กับคนอื่นแทนตัวเองมายด์อย่างนั้น มายด์อย่างนี้ แต่กับเขามีแต่ความกระด้างและเฉยชา

“ต่อไปห้ามแทนตัวเองว่า…ฉัน…ผมไม่ชอบ”

กุลวดีหันขวับมองเขาทันที ถอนหายใจกลอกตามองบน

“เป็นคำสั่ง” เขาพูดตัดบท

“หวังว่าคุณคงไม่ป๊อดลาออก เพราะแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออกนะ” คำพูดของเขาเหมือนเอาน้ำเกลือสาดใส่หน้าหญิงสาว เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดและส่งยิ้มให้เขาแต่ใบหน้าไม่ได้ยิ้มตาม

“ขอบคุณที่เตือนค่ะ”

คิดคำพูดได้เท่านี้ ณ เวลานี้ เขาเซ็นเอกสารในแฟ้มและยื่นให้เธอ

“เอาไปให้ประธาน”

หญิงสาวยื่นมือไปหยิบ รอบข้อมือที่มีรอยฟกช้ำจากการบีบและลากของมือใหญ่เมื่อวานทิ้งร่องรอยไว้ให้เห็น ชายหนุ่มแววตากระตุกวูบชั่วขณะ นี่เขาเผลอบีบจนเขียวช้ำขนาดนี้เลยเหรอ ก่อนที่ร่างเล็กจะหันหลังเดินออกไป แล้วทำไมถึงไม่ขอโทษเธอ หรือไม่ก็แสดงความห่วงใยออกไป แค่นี้ทำไม่ได้หรือไง เขาถามตัวเองในใจ ก่อนอารมณ์หงุดหงิดจะก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง

การประชุมในช่วงบ่ายเสร็จสิ้นไปด้วยดีกับข้อมูลสรุปงานโฆษณาเปิดตัวคอนโดมิเนียมหรูของลูกค้าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ทวียื่นตั๋วหนังสามใบที่ลูกค้ามอบให้เมื่อวานส่งให้อภินันท์

“เดี๋ยวจะหมดอายุเสียก่อน”

หลังเลิกงานสองสาวกุลวดีและชิดสุดา พร้อมด้วยอภินันท์รวมตัวไปใช้สิทธิ์ตั๋วหนังฟรี และต่อด้วยกินข้าวเย็นพักผ่อนสมอง บวกกับหญิงสาวที่ไม่อยากกลับบ้านไปเจอหน้าใครบางคน ถึงแม้ในใจลึก ๆ จะรู้สึกโล่งที่เหตุการณ์ในคืนนั้นเป็นเขา อย่างน้อยก็ไม่ใช่พวกไอ้แก่ตัณหากลับ หรือเสี่ยเงินกู้หน้าหม้อของแม่ อีกอย่างเขาก็หล่อตัวพ่อ ซิ๊กแพคก็แน่นขนาดนั้น สะอาดสะอ้านทรงดี ติดที่เอาแต่ใจ คุ้มดีคุ้มร้าย และชอบออกคำสั่ง

และในวันนั้นที่ปากซอยร้านอาหาร เขาเป็นคนช่วยเธอจากไอ้เจิดและพวก ข้อดีของเขาก็มีไม่น้อย หากไม่ได้เขาในวันนั้นไม่รู้ไอ้เจิดจะส่งร่างของเธอไปให้ใครที่ไหน คิดแล้วก็นึกกลัวย้อนหลังขึ้นมาทันที

“วันนี้ทำไมยัยมายด์กลับช้าจัง เห็นออกบริษัทตั้งแต่ตอนเย็นแล้วนึกว่ารีบกลับบ้าน”

เมยาวีสนทนากับทวีที่ห้องนั่งเล่น ตรงประเด็นกับที่มีคนกำลังอยากรู้ที่นั่งหูผึ่งอยู่ข้าง ๆ

“อ๋อ ไปดูหนังกับอภินันท์นี่ ผมให้ตั๋วหนังไป ลืมบอกคุณ”

ทวีตอบภรรยา

“ตั้งโต๊ะมื้อเย็นเลยนะไม่ต้องรอคุณมายด์”

เมยาวีหันไปบอกแม่บ้าน ส่วนอีกคนที่นั่งเล่นอยู่ห้องโถงรอว่าหล่อนจะถึงบ้านกี่โมงก็ยังไม่เห็นวี่แวว ที่แท้ก็ไปดูหนังกับผู้ชายนี่เอง ใบหน้าเข้มก็บึ้งตึงโดยอัตโนมัติ พาลไม่ร่วมโต๊ะมื้อเย็นและเดินขึ้นห้องไป

“อ้าว แล้วนั่นแกไม่กินข้าวเหรอ?” ทวีส่งเสียงตามหลังร่างสูงที่เดินออกไป

“ผมไม่หิว”

ตอบแบบไม่มองหน้าผู้ถามยังคงรักษาสถานะบึ้งตึงของหน้าได้อย่างดีเยี่ยม

ชายหนุ่มที่ตื่นตั้งแต่ไก่โห่เตรียมตัวพร้อมไปทำงานแต่นั่งรอเลขาที่ห้องนั่งเล่น หลังจากเจอหน้าก็ออกคำสั่งทันที

“ไปรถผมมีเรื่องงานต้องคุย วันนี้ผมจะออกข้างนอกไม่มีเวลา”

พูดเสร็จก็เดินไปรอที่รถไม่เปิดโอกาสให้พูดหรือปฏิเสธใด ๆ เขาเป็นอะไรของเขา จะบ้างานไปถึงไหน จะให้ทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยหรือยังไงกัน จะไม่ให้หายใจได้สะดวกเลยใช่ไหม แต่ก็ต้องเดินตามอย่างจำยอมพร้อมถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ แต่ตลอดการเดินทางไม่เห็นเขาจะพูดเรื่องงานอะไรออกมาสักคำ

“ต่อไปก็มาทำงานพร้อมผมทุกวัน ไม่ต้องขับมาเองเปลืองน้ำมัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“คำสั่ง” หันขวับมามองทันที

นี่เขาเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ

เสียงโทรศัพท์จากโอเปอเรเตอร์แจ้งว่ามีแขกขอเข้าพบเจ้านายหนุ่ม และเขาให้เธอพาไปรอที่ห้องรับรอง หญิงสาวหน้าตาสะสวย พร้อมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยมาเตะจมูก แต่งตัวรสนิยมดีมีเสน่ห์ แค่เดินผ่านห้องทำงานทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เธอ ขนาดผู้หญิงด้วยกันยังอดชื่นชมไม่ได้ ไม่นานเจ้านายของเธอก็ตรงไปที่ห้องรับรอง จักรพรรดิกดโทรศัพท์หากุลวดีและสั่งให้หยิบกล่องของขวัญที่วางไว้ข้างโต๊ะเข้าไปในห้อง

กุลวดีเคาะห้องแต่ไม่มีเสียงตอบรับ ถือวิสาสะเดินเข้าไปชะงักกับภาพตรงหน้า ชายหนุ่มนั่งบนเก้าอี้หันข้างให้ประตู หญิงสาวผู้มาเยือนยืนโอบกอดรอบคอของเขา กำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม ยังไม่ทันจะประกบปากลงไปก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีคนที่ไม่ได้เชิญเปิดประตูเข้ามา กุลวดีหันหลังกลับทันที

“เดี๋ยวก่อน” เสียงเรียกจากเจ้านายทำให้ขาที่กำลังก้าวหยุดชะงัก

“เอามาให้ผม” เขาสั่งสั้น ๆ

ชายหนุ่มแกะมือของสาวสวยที่โอบรอบคอของเขาอยู่ออก กุลวดีวางของที่ถือมาในมือลงบนโต๊ะ และหันหลังเดินออกไป ทรงนี้น่าจะถูกใจพ่อถึงไม่รู้จักอายฟ้าดิน อดใจไม่ไหวละสิถึงไม่แยกแยะที่ทำงานหรือโรงแรม หน้าคว่ำอย่างลืมตัว

สักพักสองหนุ่มสาวในห้องรับรองก็เดินสนทนาออกมานอกห้อง สาวสวยผู้มาเยือนคล้องแขนแข็งแรงของชายหนุ่มเดินเหมือนกลัวหลงทาง พูดคุยสนทนาอย่างอารมณ์ดีโดยไม่แคร์สายตาคนรอบข้างที่มองอยู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินไปส่งข้างล่าง และกลับเข้ามาพร้อมด้วยถุงกระดาษสีหวานในมือ เดินผ่านโต๊ะเลขาหน้าตึงที่ไม่พูดไม่จา ไม่แม้แต่จะมองหน้า มือจิ้ม ๆ อยู่ที่คีบอร์ดและสายตาจับอยู่ที่หน้าจอเหมือนมองไม่เห็นเขา

ชิดสุดามองหน้าเพื่อนสาวและเจ้านายหนุ่มสลับกันไปมา เมื่อเห็นสายตาของพนักงานจักรพรรดิก็เดินเลยเข้าห้องไป และทิ้งท้ายคำสั่งให้เธอเข้ามาหาในห้อง

เขาวางถุงกระดาษสีหวานที่เพิ่งถือมาเมื่อสักครู่ลงบนโต๊ะ พร้อมกับแฟ้มเอกสารงานคืนให้เธอ

“ขอฝากจากจีน่า”

เขาพูดสั้น ๆ กุลวดีมองรูปภาพขนมคุกกี้ที่อยู่ข้างถุงพร้อมกับข้อความที่รับประกันความอร่อย

“คุณเอาไปกินได้เลยผมไม่หิว”

“ขอบคุณค่ะ”

“ดูแล้วน่าจะ…หวาน…มาก”

“คุณเก็บไว้กินเถอะค่ะ…มายด์ไม่ถนัด…ของหวาน” เน้นประโยคสุดท้าย

“ยื่นมือไปหยิบแฟ้มและเดินออกห้องไป”

บรรยากาศในการทำงานที่เต็มไปด้วยความอึมคลืมและความเฉยชาของเลขาที่คุยเฉพาะเรื่องงานเท่านั้น เจ้านายหนุ่มที่งุนงงว่าเขาทำอะไรผิด และคอยจะเรียกเธอคุยเรื่องงานอยู่ตลอด ถามเรื่องนั้นและย้ายมาเรื่องนี้ จนหญิงสาวอ่อนใจ