6 มาอ่อยใคร

“อืม... ก็ประมาณนั้นแหละ” กันตธีร์ตอบสั้นๆ พลางควงแก้วเหล้าในมือ ท่าทางเมินเฉยต่อบรรดาสาวสวยที่ดาหน้าเข้ามาทำเอา

“เสียดายของว่ะ! เป็นฉันหน่อยไม่ได้ จะกินให้ไม่แมร่งไม่ให้เหลือซากเลยทีเดียว!” สุเจนถึงกับร้องอุทานด้วยความอิจฉาปนหมั่นไส้

“เฮ้ย!!! ไอ้เจนช่างมันเหอะน่า ก็มันหล่อเลือกได้นี่หว่า” ปวินหัวเราะร่วนพลางตบไหล่เพื่อน

“ที่มันไม่เอาก็ดีแล้วนี่ สาวๆ พวกนั้นจะได้เหลือมาถึงพวกเราบ้าง จริงม่ะ?” ศุภกรวางแก้วเหล้าแล้วบอกเพื่อน

“เอ่อ...ก็ถูกของมันเว้ย!” สุเจนกล่าวเสริม

“แล้วพวกแกชอบแบบไหนล่ะ” ศุภกรถามเพื่อน

“ฉันเหรอ... ฉันชอบแบบแรดๆ ยั่วๆ โว้ย! จีบง่ายดี ไม่ต้องพิธีรีตองเยอะ” สุเจนตอบเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงบีทหนักๆ ของเพลงที่เริ่มทวีความแรง

“ส่วนฉัน ยังไงก็ได้ ขอให้หุ่นเอ็กซ์ ๆ ก็พอ” ปวินตอบ

“แล้วแกละไอ้กร ชอบประมาณไหนวะ?” ปวินหันไปถามศุภกรบ้าง

“ฉันชอบแบบอวบ ๆ อึ๋ม ๆ ว่ะ เต็มไม้เต็มมือดี” ศุภกรตอบพลางทำมือทำไม้ประกอบท่าทางเรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่ในวงสนทนา ก่อนที่กันตธีร์จะพูดแทรกขึ้นมา

“จะจีบใครก็แล้วแต่พวกแกเลย คืนนี้ฉันขอนั่งดื่มเงียบๆ ดีกว่า แต่เตือนไว้ก่อนนะ... ระวังจะไปเจอผัวเขาล่ะ”

“ถ้าผัวไม่มาก็แสดงว่าโสด จบแล้วก็แยกย้าย สิวะ!” ปวินพูดอย่างคะนองปาก โดยไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังคืบคลานเข้ามา

ทันใดนั้น.... เสียงเฮฮาในโต๊ะก็เงียบกริบลงราวกับมีใครมากดปุ่มปิดสวิตซ์ เมื่อกลุ่มหญิงสาวสามคนก้าวเข้ามาในร้าน ท่ามกลางแสงไฟเลเซอร์ที่สาดส่อง ร่างระหงของหญิงสาวที่เดินนำหน้าดูโดดเด่นจนทุกสายตาในผับต้องเหลียวหลัง

“โห... แซ่บฉิบหาย! ทั้งขาว ทั้งอวบ สว่างมาแต่ไกลเลยว่ะ” ศุภกรครางออกมาอย่างเสียอาการ

“เฮ้ย! ดูนั่นดิ โหงวเฮ้งโคตรดีเลยว่ะเพื่อน” สุเจนสำทับ สายตาจ้องเขม็งไปที่จุดหนึ่ง

“โหงวเฮ้งแกดูตรงไหนวะ?” ศุภกรถามอย่างสงสัย

“นมไงเพื่อน แกไม่เห็นรึ ไฟหน้าคู่สว่างมาเชียว!” สุเจนหัวเราะร่า พลางพยักพเยิดให้เพื่อนๆ มองตามสายตาไปที่หน้าอกหน้าใจของหญิงสาวในชุดเดรสสั้นกุด

“เห็นไหมว่ามันอวบอิ่มแค่ไหน แบบนี้แหละที่โหงวเฮ้งบอกว่าคือแม่ของลูก!”

“นั่นมันไม่ใช่นมใช่ไหมวะ โครตใหญ่?” ปวินถามกลั้วหัวเราะ พยายามจินตนาการตามภาพที่เห็นผ่านแสงไฟสลัว

“แบบนี้ ทำมาชัวร์!!!” สุเจนตอบพลางขยิบตาอย่างเจ้าเล่ห์

ทว่า....ในขณะพวกหนุ่ม ๆ กำลังสนุกปากกับการวิจารณ์หญิงสาวอยู่นั้น กันตธีร์กลับนิ่งงันไป ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมขึ้นทันตา นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างนั้นไม่วางตาจนกระทั่งแสงไฟหมุนมาตกกระทบใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอชัดๆ

“พวกแกไม่สังเกตบ้างหรือไง... ว่าผู้หญิงที่พวกแกกำลังนินทากันอยู่น่ะ คือคุณบัวบุษยา ลูกสาวท่านประธาน!”

เสียงทุ้มต่ำของกันตธีร์เหมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนกองไฟ เพื่อนทั้งสามชะงัก

“เอ่อ!!!...เฮ้ย!! จริงด้วยว่ะ มาได้ไงวะเนี่ย” ทั้งสามพูดออกมาพร้อมกัน ความซ่านสยิวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นความเกรงกลัวในอำนาจบารมีของบิดาเธอขึ้นมาทันที

กันตธีร์ลอบมองหน้าอกของเธอตามที่เพื่อนว่า พลางขบกรามแน่น ความร้อนแรงของเธอปลุกอารมณ์ดิบในกายเขาให้พลุ่งพล่านอย่างห้ามไม่ได้