4 คุณหนูยอมพยศ

“ก็พนักงานใหม่ของคุณพ่อน่ะสิคะ เดินไม่รู้จักระวัง... จนบัวเกือบจะขับชนเข้าให้แล้วเนี่ย!” บัวบุษยา สะบัดเสียงอย่างขัดใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตบึ้งตึง ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวรุนแรงภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปด้วยความกรุ่นโกรธที่ยังไม่จางหาย

“นี่บัวเกือบขับรถชนพนักงานงั้นเหรอลูก!” คุณพรตพิพัฒน์ ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจคนเป็นพ่อหล่นวูบ บุตรสาวได้แต่พยักหน้าเพียงเล็กน้อย

“แล้วนี่เขาอยู่ไหน เจ็บตรงไหนหรือเปล่า คุณพ่อบอกบัวกี่ครั้งแล้วว่าอย่าขับรถเร็วในเขตโรงงาน!”

“ใจเย็นๆ ค่ะคุณพ่อ บัวยังไม่ได้ชนเขาสักหน่อย!” หญิงสาวรีบท้วงเมื่อเห็นบิดาทำท่าจะดุชุดใหญ่

“แล้วบัวจะรีบอะไรหนักหนาล่ะลูก หรือว่า... จะรีบไปเที่ยวอีกแล้ว?”

“ค่ะ... พอดีบัวนัดกับยัยพิมพ์แล้วก็ยัยโรสไว้น่ะค่ะ ไปช้าบัวกลัวรถติด” เธอตอบพลางเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมืออย่างกระวนกระวาย

“แต่วันนี้พ่อมีเรื่องจะคุยกับลูกนะ”

“ก็เอาไว้วันหลังสิคะ วันนี้บัวมีนัดแล้ว”

“แล้วนี่เขาไปไหนเสียแล้วล่ะ” ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามพลางกวาดสายตาคมดุผ่านแว่นตาคู่หนา มองหาพนักงานหนุ่มที่รุจิกานต์เพิ่งจะฝากฝังมาทำงานอย่างลับๆ บัวบุษยาขบเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่สบอารมณ์ที่ไอ้พนักงานมอมแมมคนนั้นทำให้เธอต้องกลายเป็นฝ่ายโดนดุ

“เค้าขึ้นรถเมล์ไปนู่นแล้วค่ะ!” หญิงสาวบุ้ยปากไปยังรถประจำทางคันใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ ชั่วขณะนั้นสายตาของเธอประสานเข้ากับนัยน์ตาคมกริบของคนที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างรถเมล์พอดี... แม้จะอยู่ไกล แต่ความรู้สึกประหลาดกลับแล่นปราดเข้าสู่หัวใจเธอจนต้องรีบเบือนหน้าหนี

“คุณพ่อจะไปห่วงอะไรเค้านักหนาคะ กะอีแค่พนักงานกระจอกๆ คนเดียว บัวบอกแล้วไงว่าไม่ได้ชน ก็แค่เกือบชน เท่านั้นแหละค่ะ”

พรตพิพัฒน์ถอนหายใจออกมาอย่างระอาในความเอาแต่ใจของบุตรสาว เขามองตามรถเมล์คันนั้นด้วยแววตาครุ่นคิด พลางนึกถึงรุจิกานต์ที่ย้ำนักย้ำหนาว่าชายหนุ่มคนนี้คือญาติสนิทที่กำลังมีปัญหากับครอบครัว และขอให้เขาช่วยรับเข้าทำงาน

“คราวหลังอย่ารีบร้อนแบบนี้อีก แล้วบัวจำได้ไหมว่าเขาอยู่แผนกไหน” บิดาถามหยั่งเชิง เพราะตอนที่เซ็นอนุมัติเขาก็ไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดมากนัก

“ดูจากชุดสกปรกๆ แบบนั้นก็น่าจะฝ่ายผลิตค่ะ” เธอตอบอย่างเหยียดหยาม แต่รูปร่างของเขากลับติดตาเธอจนลบไม่ออก

เมื่ออบรมกิริยาบุตรสาวเสร็จเรียบร้อย คุณพรตพิพัฒน์ก็ผละออกไปขึ้นรถตู้สีดำเพื่อไปทำธุระต่อ ปล่อยให้บัวบุษยายืนหน้างออยู่ท่ามกลางไอร้อนของถนน หญิงสาวกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างขัดใจ ก่อนจะมุดตัวเข้าไปในรถสปอร์ตคันหรูแล้วขับกระชากออกตัวไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่น

“อย่าให้ฉันเจอนายอีกนะ ไอ้พนักงานฝ่ายผลิต ฉันจะไล่ออกให้ดู!” เธอบ่นอย่างอารมณ์เสีย