ตอนที่สาม ค่อยเป็นค่อยไป

ตอนที่สาม

ค่อยเป็นค่อยไป

สำหรับฝั่งสตรีคุณชายหกเซี่ยยังมีผ้าไหมแปลกตาหรือปิ่นที่ทำจากอำพันทะเลมามอบให้เหล่าฮูหยินและคุณหนูโดยถ้วนทั่วไม่มีน้อยหน้า

หากแต่สำหรับซูชิงเหยา ของฝากสำหรับนางล้วนเป็นสิ่งที่นางชื่นชอบเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกินอย่างเช่นขนมถั่วตัดจากชายแดนใต้ ลิ้นจี่สดจากภาคเหนือ

หรือกระทั่งของล้ำค่าอย่างเช่นปิ่นทองที่แกะสลักเป็นดอกไม้สีสันสดใส ทับทิมก้อนใหญ่หรือไข่มุกสีชมพู

คุณชายหกสกุลเซี่ยมักหาทางให้สิ่งเหล่านั้น บังเอิญมาถึงมือนางโดยไม่มีผู้ใดสงสัย

“พี่ได้ยินว่าน้องชิงเหยาชอบไข่มุกสีชมพู บังเอิญพ่อค้าผ่านทางมาแล้วนำมาวางขาย พี่เห็นเข้าจึงซื้อมาในราคาไม่แพง เอาไว้ให้น้องชิงเหยาใส่เล่น”

ใส่เล่น?

ซูชิงเหยามองเพื่อนพี่ชายที่แอบยกยิ้มมุมปากพลางสบตานางอยู่นานทว่าไม่อยากกระโตกกระตาก

แม้คนในจวนหรือพี่ชายผู้ซื่อบื้อของนางจะคิดว่าทุกการกระทำของเขาเป็นมารยาทของสหายและความต้องการเอาใจขุนนาง

หากนางย่อมเข้าใจเจตนาแท้จริงว่าคือการเกี้ยวพาอย่างแยบยล

นั่นย่อมเป็นการเปิดโอกาสให้เซี่ยจื่อเซวียนใช้ความใส่ใจในรายละเอียด ค่อยๆ คืบคลานเข้าใกล้หัวใจของหญิงสาวทีละน้อย จนไม่อาจปฏิเสธได้ว่านางเองก็เฝ้ามองเขาอยู่บ้างเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าเซี่ยจื่อเซวียนยังคงก้มหน้ามองเท้าโดยไม่ยอมเงย ซูขิงเหยาอดขยับกายเข้าใกล้เพื่อสังเกตอาการของเขาไม่ได้

“เจ็บมากหรือ” เสียงแผ่วที่อยู่ใกล้เรียกให้มือหนาคว้าเอวบางมาแนบชิดแล้วผลักร่างบางจนหลังแนบติดกับต้นไม้สูง

ใบหน้าขาวขยับเข้าไปคลอเคลียกับซอกคอนุ่มพลางฝังจมูกสูดดมกลิ่นกายสาวด้วยความหลงใหล

ยิ่งสัมผัสได้ถึงร่างที่สั่นสะท้าน ความฮึกเหิมในใจกลับเพิ่มพูนด้วยอยากจะกลืนกินอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น

“น้องชิงเหยา พี่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน”