ตอนที่สอง จุดเริ่มต้น.

ตอนที่สอง

จุดเริ่มต้น

"ช่วงนี้มีเรื่องให้ทำมากมาย ทั้งปักผ้า เขียนอักษร ทำขนม ทำอาหาร วันๆ จึงวุ่นวายจนไม่มีเวลาไปที่ใด เพิ่งได้ว่างมารดน้ำดอกไม้นี่เอง”

ได้ยินการสาธยายปนกลั้วหัวเราะขำของน้องสาวเพื่อนสนิท

เซี่ยจื่อเซวียนย่อมเข้าใจได้ว่าซูฮูหยินเอกกำลังอบรมสั่งสอนบุตรสาวเพื่อเตรียมความพร้อมในการแต่งงานออกเรือน

ทว่าเสนาบดีซูขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งครัด ยึดหลักคุณธรรม ทั้งยังเข้มงวดและหวงบุตรสาวจนเลื่องลือ

ผู้ใหญ่จากหลายตระกูลหมั่นส่งแม่สื่อมาทาบทามตั้งแต่ซูชิงเหยาเพิ่งผ่านพิธีปักปิ่น ทว่าพวกเขาล้วนโดนมองผ่าน

ด้วยเสนาบดีซูต้องการคัดเลือกบุตรเขยที่เหมาะสมที่สุดให้แก่บุตรสาวคนแรกซึ่งมีความงามและอ่อนโยนจนบิดารู้สึกเสียดาย

ความหวงแหนจนเลื่องลือนั้น ทำให้คุณชายหกเซี่ยจำต้องฉวยโอกาสที่ได้เป็นเพื่อนสนิทกับบุตรชายคนโตของจวนซู เพื่อลอบเกี้ยวพาสตรีงดงามนางนี้

เซี่ยจื่อเซวียนสบแววตาสดใสเจือแววสาสมใจของซูชิงเหยาที่ทำร้ายเท้าของเขาจนได้หลุดออกจากวงแขนแข็งแรงแล้วจำต้องแสร้งก้มหน้าสูดปากสะบัดเท้าเพื่อให้หญิงสาวมีอารมณ์ดีขึ้นเมื่อคิดว่าเอาคืนเขาได้

หากแต่ในใจของชายหนุ่มกลับปฏิญาณยามก้มมองแสงยามบ่ายที่ลอดผ่านยอดไม้ตกกระทบพื้นดิน

ข้าเฝ้าบุปผางามดอกนี้มาตั้งหลายปี ไม่อาจยินยอมปล่อยนางให้เป็นของชายอื่นเด็ดขาด ไม่ว่าจะต้องใช้แผนต่ำช้าเพียงใด ข้าจะเด็ดมาอยู่ข้างกายให้จงได้

เซี่ยจื่อเซวียนรู้แก่ใจดีว่าตนเองเป็นเพียงบุตรชายที่เกิดจากอนุ ทั้งบิดายังเป็นเพียงคหบดีมิใช่ขุนนาง แม้ฐานะจะร่ำรวยมากมาย หากมิใช่ตัวเลือกในลำดับต้นๆ ของบุตรสาวภรรยาเอกแห่งจวนเสนาบดีแน่ๆ

ดังนั้นความคิดของเขาย่อมเป็น

ในเมื่อไม่อาจทำตามธรรมเนียมถูกต้อง เช่นนั้นก็ต้องเจาะเข้าหัวใจของนางทีละน้อย หรือไม่ก็ทำให้นางติดใจหลงใหลในรสเสน่หาของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

อย่างน้อยหากซูชิงเหยายืนยันว่าจะแต่งกับเขาให้ได้ เสนาบดีซูอาจตามใจบุตรสาว

ซูชิงเหยาซึ่งมัวยิ้มแย้มอย่างสาสมใจ จ้องสายตามองเพื่อนพี่ชายซึ่งเอาแต่ก้มหน้าสูดปากราวเจ็บหนักหนาอยู่นาน

ก่อนที่แววตาจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกังวลเมื่อเห็นว่าเขาอาจจะเจ็บมากจริงๆ จึงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสักที

ผ่านเวลามาตั้งหลายปีตั้งแต่ยังเป็นเพียงเด็กสาวจนกลายเป็นหญิงสาว นางหรือจะไม่รับรู้ว่าคุณชายหกสกุลเซี่ยผู้นี้ชอบพอและพยายามเกี้ยวนางมากเพียงใด

ทุกครั้งที่มาจวนสกุลซู เซี่ยจื่อเซวียนมักมีของติดไม้ติดมือมาฝากทุกคนเสมอ

ด้วยความร่ำรวยมีเงินทองล้นเหลือ คหบดีเซี่ยไม่เคยอิดออดที่จะทุ่มเทหว่านเงินให้กับบุตรชายคนที่หกซึ่งฉลาดหลักแหลมมีวี่แววว่าจะสอบผ่านเข้าเป็นขุนนาง

การที่บุตรชายสามารถสนิทสนมกับบุตรชายคนโตของขุนนางระดับเสนาบดีทั้งที่เป็นเพียงบุตรพ่อค้า ย่อมอาศัยพื้นฐานทางการเงินของบิดาสนับสนุนอยู่มากโข

ไม่ว่าจะเป็นหมึกชั้นดี สุราหายาก พู่กันขนม้า กระดาษอย่างหนา หรือแม้แต่ของล้ำค่าอย่างตำราซึ่งสูญหายไปนาน ล้วนถูกนำมามอบกำนัลให้แก่เสนาบดีซูและ ‘ซูชิงเฉิน’ บิดากับพี่ชายของซูชิงเหยาจนกลายเป็นความเคยชิน