ตอนที่สอง จุดเริ่มต้น

ตอนที่สอง

จุดเริ่มต้น

เรื่องนี้ต้องย้อนกลับเมื่อหนึ่งเดือนก่อนซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของสัมพันธ์ใกล้ชิดที่ส่งผลให้ ‘ซูชิงเหยา’ คุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการ ไม่ได้รังเกียจหรือผลักไสการกระทำจาบจ้วงของ ‘เซี่ยจื่อเซวียน’ คุณชายหกแห่งจวนคหบดีเซี่ย ชายหนุ่มผู้ควบตำแหน่งเพื่อนสนิทของพี่ชายคนโต

ทั้งนางยังมีท่าทางติดอกติดใจจนยินยอมให้เขามอบความสุขเกษมด้วยเรียวลิ้นและริมฝีปากรวมทั้งนิ้วทั้งห้าของเขาอยู่หลายครั้งหลายครา

วันนั้นเป็นยามสายที่แสงแดดส่องกระทบใบไม้เห็นเป็นเงาเคลื่อนไหวเบาๆ ตามสายลม

“ว้าย!” เสียงอุทานด้วยความตกใจดังสั้นๆ ด้วยโดยห้ามจากเสียงที่คุ้นเคย

“อย่าร้องเสียงดังไป พี่เอง น้องชิงเหยา”

“พี่จื่อเซวียน เหตุใดมาหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ตรงนี้ แล้วจู่ๆ ยังโผล่มากะทันหัน ข้าตกใจจนหัวใจเกือบหล่นหายไปแล้ว”

ซูชิงเหยาส่งค้อนวงน้อยให้กับเซี่ยจื่อเซวียนซึ่งโผล่หน้ามาจากต้นไม้อย่างกะทันหัน ขณะที่นางกำลังถือบัวรดน้ำต้นกุ้ยฮวาดอกเล็กอย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วจะไม่ให้นางสะดุ้งตกใจได้อย่างไร

“หัวใจของเจ้าหล่นอยู่ที่ใดหรือ พี่จะได้เก็บกลับมา” เซี่ยจื่อเซวียนหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยเย้าหยอกทว่ามือใหญ่ที่ฉวยโอกาสคว้าจับเอวเล็กเอาไว้ยังคงไม่ยอมปล่อยโดยง่าย

หัวใจของนาง เขาจะเก็บไปทำเรื่องใดกัน ประโยคนี้ช่างเชยเสียจริง

ซูชิงเหยาส่งค้อนวงใหญ่ขึ้นให้กับประโยคเกี้ยวพาแสนเชย พลางขยับตัวเบาๆ เพื่อให้หลุดออกจากการเกาะกุมยามปากเอ่ยถาม

“พี่จื่อเซวียนมีเรื่องใดหรือจึงมาถึงที่นี่”

ด้วยยามนี้นางอยู่ในสวนส่วนตัวด้านหลังซึ่งห่างจากโถงกลางที่พี่ชายและเพื่อนหลายคนกำลังนั่งทบทวนตำรากันอยู่ หญิงสาวย่อมแปลกใจเป็นธรรมดา

“พี่เพียงคิดถึง พักนี้ไม่เห็นเจ้าเดินเฉียดกรายไปใกล้โถงอ่านหนังสือตั้งหลายวันแล้ว” ชายหนุ่มป้อนคำหวานโดยยังไม่ยอมปล่อยมือ ทั้งแววตาที่สบยังหวานเชื่อมจนหญิงสาวอดเก้อเขินใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ได้

“เจ้าเล่า คิดถึงพี่บ้างหรือไม่” ชายหนุ่มก้มลงเล็กน้อยตั้งใจกระซิบข้างหูเล็กด้วยน้ำเสียงที่จงใจสั่นกระเส่าเป็นพิเศษพาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ

“เหตุใดข้าต้องคิดถึงพี่ด้วย” คำตอบที่สวนเร็วเกินไปทำให้คนฟังยิ้มกริ่มรีบฉวยโอกาส

“เช่นนั้นพี่คงต้องทำให้เจ้าคิดถึงพี่มากๆ สินะ”

ซูชิงเหยาเงยหน้าขึ้นหมายจะตอบโต้ แต่กลับพบว่าใบหน้าของเขาอยู่ใกล้มาก ทั้งดวงตาคู่นั้นยังมีแววหยอกเย้าอย่างร้ายกาจพาลทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ปลายลิ้นและลำคอ

สองหนุ่มสาวนิ่งค้างอยู่ในท่วงท่าแนบชิดปลุกหัวใจเต้นรัว ก่อนซูชิงเหยาจะรู้สึกตัวยกเท้าขึ้นกระทืบลงบนเท้าของอีกฝ่ายเต็มแรงแล้วพาตัวเองหลุดจากมือแข็งแรงจนถอยห่างออกมา

“ปล่อยมือได้แล้ว ท่านแม่บอกว่าข้าเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ไม่ควรออกไปเสนอหน้าพร่ำเพรื่อหรือใกล้ชิดกับชายหนุ่มมากเกินไป

อีกอย่างช่วงนี้มีเรื่องให้ทำมากมาย ทั้งปักผ้า เขียนอักษร ทำขนม ทำอาหาร วันๆ จึงวุ่นวายจนไม่มีเวลาไปที่ใด เพิ่งได้ว่างมารดน้ำดอกไม้นี่เอง”