บทที่ 2 แกล้งให้ใจสั่น

หล่อนก้มหน้าต่ำร่างกายสาวร้อนฉ่ามันเป็นครั้งแรกที่ได้ใกล้ชิดกับคชวัฒน์ ความแข็งชันบางอย่างมันถูไถที่บั้นท้ายของหล่อน หน้าสาวแดงเห่อร้อน

“ป้อนฉันถ้าอยากลุก”

“ว่าไงนะคะ”

“ป้อนขนมเร็วเข้า หรือว่าเธออยากจะนั่งอยู่บนตักของฉันทั้งวัน”

คชวัฒน์พูดด้วยใบหน้าราบเรียบไร้ความรู้สึก เขาคงสนุกนักเวลาที่ได้แกล้งให้หล่อนอับอาย

“มะ ไม่ค่ะแต่ว่า...”

“ไม่มีแต่เธอเป็นคนใช้ของฉัน ฉันสั่งอะไรเธอก็ต้องทำไอลิน”

ไอลินเงยหน้าขึ้นก่อนที่จะหยิบขนมปังที่ตนเองซื้อมา แล้วป้อนเขา

สายตาคมกริบจ้องมองหล่อนตาไม่กระพริบ จังหวะที่ริมฝีปากบางเฉียบงาบงับขนมปัง หัวใจสาวสั่นไหวสายตาของเขามันทำให้หล่อนรู้สึกมวนท้องอย่างประหลาด ใบหน้าเนียนร้อนฉ่าจนแทบไหม้

เขากินจนหมดในขณะที่หล่อนแทบมอดไหม้เพราะสายตาดุจเหยี่ยวของเขาที่ให้ความรู้สึกเหมือนหล่อนกำลังเป็นขนมปังชิ้นนั้น

หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก และเตรียมที่จะลุกขึ้นยืน

“มือเธอเลอะ”

คชวัฒน์คว้ามือของหล่อนไปอย่างรวดเร็ว แล้วใช้ลิ้นแกร่งตวัดเลียทันที ความอุ่นร้อนที่ส่งผ่านจากปลายนิ้วทำเอาหล่อนรู้สึกไม่ต่างจากถูกกระแสไฟนับหมื่นโวลต์ดูดดึง

ไอลินรีบชักมือออก หล่อนรีบลุกขึ้นยืนอย่างลนลานทันที แต่โชคไม่เข้าข้างเพราะความรีบร้อนหล่อนจึงเสียหลักล้มจนกระโปรงเปิด

แชะ !

เสียงกล้องจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น หล่อนรีบหันไปมอง ก่อนจะต้องอับอายระคนผิดหวัง

“คุณปืน...”

นี่ไง คือตัวตนที่แท้จริงของเขา ปีศาจจอมขี้แกล้ง และหล่อนเป็นได้แค่เหยื่อของเขา ความอ่อนโยนเมื่อครู่มันเป็นแค่เรื่องลวงหลอกสำหรับเขาเท่านั้น

“ถ้าเที่ยงนี้เธอมาหาฉันช้า ฉันจะเอารูปนี้โพสลงเว็บมหา’ลัย ดีไหม”

ถึงเขาไม่ขู่ หล่อนก็แทบจะวิ่งมาหาเขาไม่ทันอยู่แล้ว หญิงสาวน้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วงตา รู้สึกสมเพชชะตาชีวิตของตนเองที่ต้องเป็นของเล่นของคชวัฒน์

“คนใจร้าย...”

“อีกเรื่องที่เธอต้องจำเอาไว้ให้ดีนะไอลิน”

น้ำเสียงของเขากระด้างขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว สายตาเต็มไปด้วยความดุดันไม่มีแววหยอกล้อแม้แต่น้อย

“อย่าให้ฉันเห็นว่าเธออยู่กับผู้ชายและที่สำคัญอย่าเดินหนีฉันเหมือนที่งานแต่งอีกถ้าไม่อยากโดนลงโทษ”

ไอลินจ้องมองคชวัฒน์ผู้ชายอารมณ์แปรปรวนด้วยความไม่เข้าใจนัก แต่หล่อนรู้ดีว่าไม่ควรขัดคำสั่งของเขา ภาพในคืนงานแต่งงานของพี่สาวแล่นเข้ามาในหัว

คชวัฒน์ฉีกเสื้อของหล่อนขาดวิ่นจนเห็นเนินอกสาว หล่อนเต็มไปด้วยความอับอาย แต่ทว่าเนื้อตัวของหล่อนนั้นมันไม่สามารถทำให้ผู้ชายอย่างเขารู้สึกอะไรได้

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะคุณปืน”

ไม่รู้ทำไมก้อนเนื้อข้างซ้ายถึงได้เจ็บแปลบอย่างประหลาด

คชวัฒน์ อภิสุทธิ์วาณิช หนุ่มวัย 23 นักศึกษาปีที่สี่ของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ถึงเขาจะเป็นคนที่ถูกกล่าวขานกันว่าร้ายกาจและไม่มีใครอยากมีปัญหาด้วยแต่เรื่องเรียนของชายหนุ่มนั้นไม่เป็นที่สองรองใคร

“เฮ้ยมึงได้ท๊อปอีกแล้วว่ะ”

เสียงของกลุ่มเพื่อนพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นในขณะที่เจ้าตัวนั้นไม่ได้รู้สึกยินดี ยินร้าย กับคะแนนของตนเอง

ในขณะที่ วศิน เพื่อนร่วมห้องผู้ได้คะแนนเป็นลำดับที่สองอยู่ตลอดเต็มไปด้วยความเดือดดาล แต่เขาเก็บมันเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแสนสุภาพ

“ยังครองตำแหน่งเหมือนเดิมเลยนะคชวัฒน์”

คชวัฒน์นั่งอยู่ที่โต๊ะเลคเชอร์เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาพญาเหยี่ยว

“ฉันคงทำให้นายหงุดหงิดแย่เลยนะวศิน”

วศินกำมือแน่น ขณะที่คชวัฒน์ลุกขึ้นแล้วเดินไปสมทบกับกลุ่มเพื่อน โดยที่วศินได้แต่มองตามด้วยความ เคียดแค้นหากไม่มีคชวัฒน์เขานี่ละเบอร์หนึ่งของมหาวิทยาลัยแห่งนี้

ไอลินรีบวิ่งหน้าตั้งเพื่อที่จะไปหาคชวัฒน์เพราะกลัวว่าจะถูกเขาโมโหใส่อีกหากไม่รักษาเวลา

ร่างบางหอบเล็กน้อย มันน่าขบขันเสียเหลือเกินที่หล่อนเริ่มมีความสุขกับการได้ใกล้ชิดกับเขา

“คุณ ปืน...”

หล่อนต้องเก็บเสียงของตนเองลงลำคออย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นข้างกายเขามีผู้หญิงรายล้อมและหนึ่งในนั้นคือ ดาวคณะนิเทศฯ ที่หล่อนพบวันนั้นที่ดาดฟ้า

ไม่รู้ทำไมอาการหน่วงประหลาดที่หน้าอกซ้ายถึงได้กำเริบอย่างรุนแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หล่อนมองถุงขนมในมือของตนเองสลับกับถุงขนมสีหวานที่คชวัฒน์ได้รับจากบรรดาผู้หญิงพวกนั้น

‘น้อยใจ’ แต่เดี๋ยวนะหล่อนมีสิทธิ์รู้สึกแบบนั้นด้วยหรือ

“น้องไอลินมาทำอะไรตรงนี้ครับ”

หล่อนสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับมามองต้นเสียงที่แสนอบอุ่นคุ้นเคย

“พี่วศิน”

รุ่นพี่คณะเดียวกับหล่อนเขาสุภาพอ่อนโยน แสนอบอุ่น เขาเคยช่วยหล่อนจากการที่ถูกกลั่นแกล้งเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน

วศินมองไปทางคชวัฒน์แล้วหันมามองไอลินพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้

“มาหาคชวัฒน์หรือครับ”

หล่อนพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำตอบ ในขณะที่เหลือบมองคชวัฒน์ที่รายล้อมไปด้วยหญิงสาวด้วยความรู้สึกน้อยใจ แต่หล่อนจะรู้สึกแบบนั้นได้อย่างไรในเมื่อเขากับหล่อนไม่ได้เป็นอะไรกัน

“แล้วพี่วศินล่ะคะกำลังจะไปไหน”

“พี่กำลังจะไปกินข้าวนะครับ แต่ไม่มีเพื่อนคงเหงาน่าดู”

คำพูดเชิงชักชวนของวศินไม่ได้ทำให้หล่อนรู้สึกตื่นเต้นดีใจแม้แต้น้อย ไอรักยังคงชำเลืองมองคชวัฒน์ที่มีผู้หญิงรายล้อมอยู่รอบกายถึงแม้เขาจะไม่ได้ยิ้มแย้ม แต่ดูแล้วน่าจะมีความสุขไม่น้อย

“น้องไอลินครับ น้องไอลิน”

“คะ ค่ะ ว่าไงนะคะพี่วศิน”

วศินระบายยิ้มแสนอบอุ่น

“ไปกินข้าวกับพี่นะครับ”

ไอลินอึกอักเล็กน้อย ชำเลืองสายตามองไปทิศทางเดิม คชวัฒน์คงไม่ได้รอขนมจากหล่อนแล้ว

“ค่ะ”

วศินยิ้มพึงพอใจก่อนจะเหลือบมองคชวัฒน์ที่ไม่ทันได้สังเกตเห็นคนทั้งคู่ ด้วยสายตาร้ายกาจ

“น้องไอลิน น้องไอลิน”

เสียงของวศินทำให้หล่อนที่กำลังใจลอยได้สติกลับมา

“ค่ะพี่วศิน”

วศินส่งรอยยิ้มแสนอบอุ่นให้กับหล่อน มันน่าแปลกที่หัวใจสาวไม่ได้เต้นผิดจังหวะเหมือนตอนที่เห็นรอยยิ้มของคนขี้แกล้งอย่างคชวัฒน์

“มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าครับน้องไอลิน ถ้ามี ปรึกษาพี่ได้เสมอนะครับ”

วศินฉวยโอกาสวางมือหนาของตนเองลงบนหลังมือขาวเนียนของหล่อน ซึ่งไอลินค่อยๆ ดึงมือของตนเองออกเพราะเกรงจะเสียมารยาท

ท่ามกลางสายตาคนในห้องอาหารจับจ้องมาที่หล่อนกับวศิน เพราะเขาเป็นคนดังไม่ต่างจากคชวัฒน์สักเท่าไหร่เพียงแต่เป็นรองเท่านั้น

“พี่วศินไม่กลัวคนอื่นพูดถึงไม่ดีหรือคะมายุ่งกับไอลิน คือ...ไอลินไม่อยากให้พี่ต้องโดนพูดถึงไม่ดีค่ะ”

หล่อนรู้ดีว่าตนเองเป็นที่น่ารังเกียจของคนในมหาวิทยาลัย และหล่อนก็ไม่ต้องการให้วศินต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะหล่อน

“พี่ไม่สนใจคำพูดของคนอื่นหรอกครับ เพราะพี่สนใจเฉพาะคนที่ตนเองชอบเท่านั้น”

วศินจ้องมองหล่อนด้วยสายตาจริงจังแต่หญิงสาวกลับไม่ได้รู้สึกปิติยินดีกับท่าทางของชายหนุ่มแม้แต่น้อย

หล่อนควรจะมีความสุขไม่ใช่หรือที่ได้ใกล้ชิดกับผู้ชายอบอุ่นตามสเป็คที่ชื่นชอบแต่ทำไมถึงได้แต่เอาคิดถึงคน ใจร้ายขี้แกล้งไม่หยุด

โคร้ม !

เสียงเก้าอี้ล้มดังสนั่นทุกสายตาหันไปจับจ้อง แต่ดูเหมือนคนที่จะตกใจมากกว่าคนอื่นคือหล่อน

คชวัฒน์เดินตรงมาที่โต๊ะของหล่อน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดจนหล่อนรู้สึกหวาดหวั่นแต่ดูเหมือนวศินจะไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย

“น้องไอลินเป็นอะไรหรือเปล่าครับหน้าซีดเชียว”

คชวัฒน์ยืนจ้องมองคนทั้งสองด้วยสายตาอำมหิต

“อ้าวคชวัฒน์หิวข้าวหรือเพื่อน มานั่งด้วยกันไหมล่ะ”

วศินแสร้งทำเป็นเพิ่งเห็น ทั้งที่เขาเห็นคชวัฒน์ตั้งแต่ ที่ก้าวเข้ามาในห้องอาหารแล้ว

“ใครเพื่อนแก”

คชวัฒน์เค้นเสียงเดือดดาล ในขณะที่วศินนั้นยังคง ปั้นรอยยิ้มให้

“คุณปืน...ใจเย็นก่อนนะคะ”

เขาหันขวับมองหล่อนด้วยสายตามืดดำ

“ฉันไม่ได้พูดกับแกะดำอย่างเธออย่ามาสะเออะ”

ไอลินก้มหน้าลง สองมือบีบกันแน่น หล่อนควรจะโกรธเขาไม่ใช่หรือแต่ทำไม มันมีแต่คำว่าเสียใจผุดพรายขึ้นมาในหัวอก

“ถ้าแกไม่อยากเจ็บตัวอย่ามายุ่งกับคนของฉันเข้าใจไหมวศิน”

คชวัฒน์มองหน้าวศินด้วยสายตาดุจพญาเหยี่ยว ที่พร้อมจะโจมตีเหยื่อ

ความหวั่นเกรงระเบิดใส่ร่างของวศินทันที แต่มันยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าคชวัฒน์รู้สึกอย่างไรกับผู้หญิงตรงหน้า

“ลุกขึ้นยัยแกะดำ”

คชวัฒน์กระชากแขนบอบบางของหล่อนเต็มแรงร่างเล็กปลิวไปตามเรี่ยวแรงของเขา

“คุณปืน...ฉันเจ็บค่ะ”

หล่อนถูกเขากระชากลากไปตามทางท่ามกลางสายตาของผู้คนในห้องอาหารที่จับจ้องมองมาด้วยความสมน้ำหน้าและหมั้นไส้

โดยไม่ทันได้เห็นสายตาร้ายกาจของวศินที่มองตามหล่อนและคชวัฒน์อย่างแค้นเคือง