เพิ่มเดิมพัน

"น้องรินใช่ไหมครับ" รันเวย์ที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างบางเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม

"มีอะไรรึป่าวคะ? " รินลดาเอ่ยและมองหน้ารันเวย์อย่างสงสัย

"จะเป็นอะไรไหมถ้าพี่จะขอไลน์น้อง" รันเวย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้เธอ

"พี่รันเวย์จะจีบอีหน้าจืดนั้นหรอ"

"ไม่จริงใช่ไหมกรี๊ด"

"ฉันสวยกว่ายัยนั้นตั้งเยอะ"

ทันที่ที่รันเวย์เอ่ยจบเสียงซุบซิบของเหล่าบรรดาสาวๆ ก็ดังขึ้นทั่วทั้งโรงอาหารทันที

"ไม่ได้ค่ะ..อุ้ยร้านข้าวว่างแล้วไปเร็วอีน้ำ" รินลดากรอกตาไปมากับเสียงซุบซิบนินทาก่อนจะเอ่ยตอบรันเวย์และดึงแขนเพื่อนรักของเธอออกไปทันทีที่เห็นว่าร้านข้าวมีคิวว่างแล้ว

รันเวย์ที่โดนร่างบางปฏิเสธก็ถึงกับยืนหน้าเหวออย่างไปไม่เป็นพร้อมกับเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงทันทีอย่างรู้สึกเสียหน้าเพราะปกติเขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนปฏิเสธมาก่อนในชีวิต

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เสียงหัวเราะของเราบรรดาเพื่อนๆ ของเขาที่กำลังเดินมาหาเขาก็ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตอนโดนปฏิเสธอย่างไม่ใยดี

"งานนี้กูได้เงินแน่" ซีนอลเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งเดินมากอดคอของรันเวย์อย่างอารมณ์ดี

"โถ่ ไอเวย์มึงอย่าทำให้กูเสียเงินนะ" เวกัสเอ่ย

"หึ เราอาจะเสียงเงินให้มันก็ได้แต่เราจะได้เห็นคนแถวนี้เป็นหมา" คริสเค้นหัวเราะในลำคอของตัวเองเบาๆ พร้อมกับเอ่ยขึ้นและมองไปที่ร่างบางที่กำลังเดินไปที่ร้านข้าว

"กูไม่มีทางเป็นหมาเว้ย" รันเวย์เอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย

"งั้นเพิ่มพนันกับกูถ้าวันไหนมึงร้องไห้เป็นหมาเพราะผู้หญิงคนนั้นมาจ่ายกู 2 ล้าน" คริสเอ่ยขึ้นพร้อมกับเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์

"ได้! มึงจะได้เห็นว่าไอเสืออย่างรันเวย์ไม่มีทางเป็นหมาหรือเสียน้ำตาเพราะผู้หญิง"

"แล้วกูจะคอยดู ไปกลับคณะกันได้แล้วอยู่ไปก็ขายหน้า" คริสเอ่ยก่อนจะเดินนำออกไปจากโรงอาหาร

"ยิ่งยากๆ แบบนี้ฉันยิ่งชอบ รินลดา" รันเวย์เอ่ยกับตัวเองและมองไปที่ร่างบางที่กำลังสั่งอาหารอยู่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินตามพวกเพื่อนของเขาออกไป

- ทางด้านรินลดา -

ร่างบางหลังจากได้ข้าวแล้วก็เดินฝ่าสายตาของผู้หญิงทั้งหลายที่มองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรมานั่งยังโต๊ะทานข้าวพร้อมกับน้ำหวาน

"มึงคนมองมึงเต็มเลยวะ" น้ำหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองรอบๆ ตัวที่ตอนนี้มีสายตานับสิบคู่หันมามองพวกเธอกันอยู่

"ช่างเข้าดิ อยากมองก็มองไป" รินลดาเอ่ยขึ้นอย่างไม่สนใจพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก

"อีรินได้ข่าวว่าพี่รันเวย์จีบมึงหรอกรี๊ด~ " จีน่าที่พึ่งเดินเข้ามาภายในโรงอาหารก็พุ่งตรงมาถามเธอที่โต๊ะอย่างไว

"แล้วมึงตอบเขาไปว่าไง บอกแล้วใช้ไหมอีจีน่าว่าให้รีบๆ กูอดเห็นเหตุการณ์เลยเนี้ย" เปียเพื่อนสนิทของจีน่าเอ่ยขึ้น

"โอ้ย อีเปียมึงก็นั่งลอกงานเสร็จพร้อมกูนี่แหละค่า" จีน่ายืนเท้าสะเอวและหันไปเอ่ยกับเปีย

"ช่างเถอะ มึงเม้าส์ซิ" เปียเอ่ยและรีบนั่งลงข้างรินลดาทันที

"ก็ไม่ยังไง เขาแค่เดินมาขอไลน์กู" รินลดาเอ่ยพร้อมกับตักข้าวเข้าปากอย่างหน้าตาเฉย

"แล้วยังไงต่อยะ" จีน่าเอ่ยขึ้นอย่างอยากรู้

"กูก็ไม่ให้ ใครมันจะให้ไลน์คนแปลกหน้า"

"โอ้ย อีรินอีผีนั้นพี่รันเวย์เลยนะพี่รันเวย์! " จีน่าเอ่ยขึ้นอย่างเสียดายแทนรินลดา

"แล้วไงวะ ชีวิตกูแค่เรียนกับทำงานก็ไม่ว่างมาให้คิดเรื่องผู้ชายแล้วอีกอย่างกูเลิกสนใจเรื่องความรักมานานแล้ว" รินลดาเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งกรอกตาไปมากับความบ้าผู้ชายของยัยสองคนนี้

ชีวิตเธอเคยมีความรักมา 2 ครั้ง คือตอน มัธยมปลายกับตอนขึ้นมหาวิทยาลัยปี 1 แล้วก็ลงเอ่ยด้วยการที่เธอถูกหักหลังทุกครั้งเธอจึงไม่สนใจผู้ชายคนไหนหรือคิดจะรักใครอีกเลยและที่สำคัญเธอยังต้องหาเลี้ยงตัวเองโดยไม่มีที่พึ่งอีกแค่เรียนกับทำงานเธอก็แทบไม่มีเวลาทำอย่างอื่นแล้ว

"มึงก็สนใจสักนิดเถอะกูเสียดายแทน" เปียเอ่ย

"โอ้ย อีพวกนี้ลองมาเป็นเด็กทุนแบบพวกกูไหมค๊าจะได้รู้ว่าจะทำเกรดให้ตามเกณฆ์มันยากและเหนื่อยแค่ไหน" น้ำหวานที่นั่งฟังอยู่นั้นก็เอ่ยขึ้น

"ไม่ล่ะ หัวพวกกูไม่ดีมีหวังได้จ่ายคือจนอ่วมแน่" จีน่าเอ่ย

"ว่าแต่มึงเถอะเป็นลูกเจ้าของร้านทองจะเอาทุนทำไมวะ" เปียเอ่ยถามน้ำหวานอย่างสงสัย

"กูไม่เห็นว่าจะไม่ดีตรงไหนเรียนฟรีแถมได้เงินเดือนอีกเงินที่ทางบ้านให้กูก็เก็บ" น้ำหวานเอ่ย

"จ้า อีงกพวกกูไปสั่งข้าวก่อนเดียวมาเม้าส์ด้วยต่อ" เปียเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกไปซื้อข้าวกันจีน่า

หลังจากที่พวกเธอทานอาหารกลางวันกันเสร็จก็ไปเข้าเรียนกันตามปกติก่อนจะแยกย้ายกันกลับหอพักเฉกเช่นทุกวัน