ซบอก

ณ หอพักของรินลดา

เวลา 7.00 น.

ติ๊ด ติ๊ดๆ

มือเรียวสวยควานหาโทรศัพท์เจ้าของเสียงที่ปลุกเธอในนามเช้าเพื่อที่จะปิดนาฬิกาปลุกทั้งที่ยังหลับตาอยู่

"หาว~ เช้าแล้วหรอเนี้ยเหมือนพึ่งจะได้นอนเอง" รินลดาเอ่ยขึ้นอย่างงัวเงียก่อนจะค่อยๆ ลืมตาและกดปิดนาฬิกาปลุก

คลืด คลืด~

(อีรินตื่นยังวันนี้มีสอบเก็บคะแนนตอนเช้านะ)

"ตื่นแล้วกำลังจะไปอาบน้ำจ้าแม่"

(ไม่ต้องมาประชดกูเลยเร็วๆ เดียวกูแต่งตัวเสร็จแล้วรอใต้หอนะ)

"โอเค"

ร่างบางหลังจากวางสายจากน้ำหวานเพื่อนรักของเธอตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมเธอก็ลุกขึ้นจากที่นอนพร้อมบิดขี้เกียจก่อนที่เธอจะเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปมหาวิทยาลัย

เธอกับน้ำหวานอาศัยอยู่ที่หอพักเดียวกันแต่เพียงแค่อยู่คนละชั้นเท่านั้นเองในทุกๆ วันเธอมักจะไปเรียนพร้อมน้ำหวานเป็นประจำเพราะเธอสองคนอยู่คณะเดียวกัน

- 30 นาทีต่อมา -

"โอ้ยกว่าจะเสด็จลงมาเนาะอีรินกูนั่งรอจนรากจะงอกอยู่แล้ว" น้ำหวานในชุดนักศึกษารัดรูปที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะไม้หินอ่อนล่างหอพักเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนรักของเธอเดินลงมา

"บ่นกูเป็นแม่เลยก็เมื่อวานลูกค้าที่ร้านเยอะกว่ากูจะได้กลับ" รินลดาที่อยู่ในเสื้อนักศึกษาพอดีตัวกับกระโปรงพลีสสั้นและรองเท้าผ้าใบเอ่ย

"ความจริงมึงรับแค่งานพริตตี้ตามวันหยุดเงินก็พอใช้แล้วไหมไม่เห็นต้องไปอดหลับอดนอนทำเชียร์เบียร์เลย" น้ำหวานเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจว่าเพื่อนของเธอจะไปอดหลับอดนอนทำเชียร์เบียร์เพิ่มทำไม

ลำพังแค่เงินเดือนนักศึกษาที่ทางมหาลัยจ่ายให้กับค่าตัวเวลารินไปเป็นพริตตี้ออกอีเว้นท์เดือนหนึ่งก็ 2 หมื่น แล้วบวกกับรินลดาที่เป็นคนประหยัดไม่ค่อยจะใช้อะไรแพงๆ หรือมีเสื้อผ้ามากมายนักส่วนก็อยู่ได้สบายส่วนมากที่เธอเห็นเพื่อนรักของเธอใช้เงินเยอะก็มีแต่ของกินนี้เท่านั้น

"ก็ทำไว้ก่อนเผื่อมีเรื่องต้องใช้เงินแล้วงานพริตตี้นานๆ มาทีส่วนเชียร์เบียร์มันได้ทำทุกวัน"

"เออจ้าไปกันเถอะ" น้ำหวานเอ่ยก่อนจะเดินนำไปที่รถเต่าสีชมพูหวานแหววคันโปรดของเธอ

ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง AL

เวลา 7.50 น.

ทันทีที่ทั้งสองสาวมาถึงมหาวิทยาลัยพวกเธอก็รีบวิ่งขึ้นตึกทันทีเพราะกลัวว่าจะไม่ทันเข้าสอบ

ตุบ!

"โอ้ย! " รินลดาร้องออกมาทันทีเมื่อวิ่งชนเข้ากับอกแกร่งของชายหนุ่มที่บริเวณหน้าห้องเรียนของที่ตึกคณะของเธอ

"เป็นอะไรไหมครับ" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไรค่ะ ของทางด้วย" รินลดาเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่สนใจจะมองใบหน้าที่หล่อเหลาของชายที่เธอพึ่งชนไปและรีบเดินไปยังหน้าห้องเรียนของเธอโดยมีน้ำหวานหันมามองพอดี

"มีอะไรรึป่าวมึง" น้ำหวานที่เห็นเหตุการณ์ก็เอ่ยขึ้นเมื่อรินลดาเดินมาตรงเธอ

"ไม่มีอะไรกูแค่วิ่งชนเขา" รินลดาเอ่ย

"กรี๊ด~ อีรินมึงได้ซบอกพี่รันเวย์เลยหรอวะ" จีน่าเพื่อนร่วมห้องของรินลดาเอ่ยขึ้นอย่างดี๊ด๊า

"ซบอกเชี้ยไรกูวิ่งชนเขาหรือเขาเองก็ไม่เห็นกูก็ไม่รู้วะเลยไม่หลบดังกูหักแล้วมั้งกู" รินลดาเอ่ยพร้อมกับจับจมูกของตัวเองเบาๆ

"มึงรู้จักเขาด้วยหรอ" น้ำหวานเอ่ยถามจีน่า

"รู้สิยะ มึงสองคนไปอยู่หลังเขามารึไงถึงไม่รู้จักกลุ่มพี่เขาดังจะตาย"

"ขนาดนั้นเลย" รินลดาเอ่ย

"เออสิ พี่รันเวย์หล่อแบดบอยบ้านรวยสุดๆ ทำไมไม่เป็นกูที่ชนเขาอร๊าย" จีน่าเอ่ยขึ้นพร้อมทำท่าเขินบิดตัวไปมา

"พอๆ เลยอาจารย์มาเเล้วเข้าห้องเร็ว" รินลดาส่ายหัวให้กับจีน่าก่อนจะเอ่ยขึ้นและเดินนำเข้าห้องเรียนไป

- 3 ชั่วโมงผ่านไป -

"หมดคาบสักทีกูหิวจนแสบท้องไปหมดแล้ว" น้ำหวานบ่นพร้อมกับลูบท้องตัวเองเบาๆ

"ทำไมข้อสอบเก็บคะแนนรอบนี้ยากจังวะ"

"เออจริงกูเกือบทำไม่ทัน เกรดเทอมนี้กูจะถึงเกณฑ์ไหมวะ"

"อย่างคุณหนูน้ำหวานลูกเจ้าของร้านทองถึงไม่ถึงเกณฆ์ก็ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกยะ นี่กูนี่จะหาเงินจากไหนมาจ่าย" รินลดาเอ่ยพร้อมกับชี้มาที่หน้าของตนเองที่ดูน่าเป็นห่วงกว่า

"ก็กูเสียงดายเงินไม่อยากจ่าย 2 เท่า" น้ำหวานเลยพร้อมทำหน้าเศร้า

"มึงเลิกพูดเรื่องเครียดๆ แล้วไปกินข้าวเหอะ"

"เออๆ "

ณ โรงอาหารคณะมนุษย์ศาสตร์

ทันทีที่รินลดากับน้ำหวานเดินเข้ามาภายในโรงอาหารของคณะก็ต้องแปลกใจที่วันนี้เหล่าบรรดานักศึกษาผู้หญิงที่ไม่ใช่แค่คณะตนเองต่างมาต่อแถวกินข้าวที่โรงอาหารแห่งนี้จนแทบไม่มีที่ว่าง

"พวกพี่รันเวย์ทำไมวันนี้มาโรงอาหารคณะเราล่ะ"

"กรี๊ดหล่อชะมัด"

"กูจองพี่คริส"

"เอาไปเลยยะกูชอบแบบพี่เวกัส"

"ส่วนกูจองพี่ซีนอลเท่านั้นย่ะ"

เสียงเหล่าบรรดานักศึกษาหญิงต่างกรี๊ดกร๊าดและซุบซิบกันและทุกคนต่างหันไปมองยังกลุ่มผู้ชาย 4 คน ที่นั่งกินข้าวกันอยู่ที่โต๊ะโซนกลางของโรงอาหารเป็นตาเดียวกัน

"มึงนั้นใช่คนที่มึงชนตอนเช้าป่าว" น้ำหวานเอ่ยถามรินลดาและพยายามเพ่งมองไปยังชายหนุ่มว่าใช่คนที่เดินชนกับเพื่อนรักเธอรึป่าว

"ไม่รู้วะ กูไม่ได้ดูหน้า" รินลดาเอ่ยอย่างไม่ได้ใส่ใจก่อนจะมองหาร้านข้าวที่แถวน้อยที่สุด

"มึงเขาเดินมาทางนี้ว่ะ" น้ำหวานเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรันเวย์ลุกขึ้นเเละเดินตรงมาทางพวกเธอ