พนัน

ตอนนี้ก็จะ 4 ปีแล้ว ที่รินลดาออกมาใช้ชีวิตคนเดียวและหาเงินเลี้ยงดูตัวเองเพราะเหตุด้วยทะเลาะกับที่บ้านจนโดนไล่ออกจากบ้านมา

ตอนนั้นเป็นช่วงปิดเทอมตอน ม.5 จะขึ้น ม.6 เนื่องด้วยโรงเรียนที่เธอเรียนอยู่เป็นโรงเรียนประจำทุกปิดเทอมเลยต้องกลับบ้านแล้วเหตุมันเกิดที่ว่าเธอทะเลาะกับพี่ชายเพราะพี่ชายของเธอทำกระเป๋านักเรียนเธอขาดแล้วไม่ยอมขอโทษเธอเลยไปทำสายกระเป๋าสะพายของพี่ชายขาดบ้างจึงทะเลาะกันเสียงดังแล้วแม่กับพ่อก็เข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี

"เอะอะอะไรกัน นี้แกทำอะไรของแกนังริน" นางพิมพิราตวาดขึ้นเมื่อเห็นว่าในมือของลูกสาวตนมีสายกระเป๋าที่ขาดของลูกชายคนโตอยู่ในมือ

"ก็พี่ทำของหนูก่อนแล้วไม่ยอมขอโทษ! "

"ช่างมันเถอะครับป๊าม๊า" ริวเอ่ยขึ้นเหมือนเห็นว่าสถานะการเริ่มจะไม่ดีแล้ว

"เขาเป็นพี่แกเขาจะขอโทษแกทำไมแกนั้นแหละต้องขอโทษพี่แกเดียวนี้!" นายชัยเอ่ยขึ้นอย่างโมโห

"ไม่! รินไม่ขอโทษถ้าจะให้ขอโทษพี่ต้องขอโทษรินก่อน"

เพี้ยะ

ฝ่ามือหนาของผู้เป็นพ่อปะทะเข้ากับแก้มบางของใบหน้าเธออย่างแรงจนหน้าหันและเกิดเลือดออกที่มุมปาก

"แกกล้าดียังไงถึงกล้าอวดดีกับฉันถ้าไม่ขอโทษพี่แกก็ออกจากบ้านนี้ไปสะ! " นายชัยตวาดลั่นอย่างโมโหพร้อมทั้งชี้ไปที่ประตูบ้านทันที

"ได้! หนูก็ไม่อยากอยู่นักหรอกไอบ้านที่พ่อแม่รักลูกไม่เท่ากันแบบนี้" ร่างบางขึ้นเอ่ยด้วยอารมณ์ขุนมัวและน้อยใจที่พ่อของเธอตบหน้าเธอก่อนจะจั้มเท้าปึ้งปั้งไปเก็บของในห้องเธอและเตรียมเดินออกจากบ้าน

ใจนึงของหญิงสาวก็อยากจะให้พ่อกับแม่รั้งเธอไว้แต่มันก็เป็นแค่ความคิดเพราะเธอรู้จักนิสัยของพ่อแม่เธอดี

"รินพี่ขอโทษไปขอโทษพ่อกับแม่แล้วกลับเข้าบ้านเถอะ" ริวรีบเดินมาดึงแขนน้องสาวของเขาไว้ถึงรินกับริวจะทะเลาะกันบ่อยแต่รินก็รับรู้ได้ว่าพี่ชายของเธอก็รักเธออยู่บ้าง

"ถ้าแกก้าวขาออกจากบ้านนี้ไปแกไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก! " นางพิมพิราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวเมื่อเห็นว่าลูกสาวของเธอหอบข้าวของมาที่หน้าประตูบ้าน

สิ้นเสียงของผู้เป็นแม่เป็นมันเหมือนฟางเส้นสุดท้ายของเธอที่มีกับครอบครัวนี้ได้ขาดสะบั้นลงแล้ว

เธอปาดน้ำตาที่ไหลอาบหน้าเเละสะพายกระเป๋าพร้อมขนของพลุงพลังออกจากบ้านไปขึ้นรถเมล์ทันทีเพื่อจะไปบ้านเพื่อนสนิทของเธอ

ร่างบางใช้มือปาดน้ำตาพลางพิมพ์โทรศัพท์เล่าเรื่องราวให้น้ำหวานเพื่อนเธอฟังพร้อมกับโล่งอกที่เพื่อนเธอบอกว่าแม่ของเพื่อนเธอให้เธอไปอยู่ที่นั้นด้วยได้เพราะอีกเดือนเดียวก็จะเปิดเทอมแล้ว

ดีที่ว่าโรงเรียนของเธอเป็นโรงเรียนประจำที่ต้องสอบชิงทุนเข้ามาถึงจะเข้าได้และทุกคนในโรงเรียนนี้ไม่มีใครที่จะต้องเสียค่าเทอมแถมยังได้เงินเดือนอีกต่างหากแต่ก็ต้องแลกมาด้วยกับการที่ต้องทำเกรดให้ถึงตามเกณฑ์ไม่งั้นจะโดนทางโรงเรียนปรับเป็นสองเท่าและข้อดีของโรงเรียนของเธอยังไม่หมดพอ ม.6 แล้วใครเกรดดีก็จะมีมหาลัยดังๆ ทั้งของรัฐและเอกชนมามอบทุนให้เลือกหลากหลายมหาลัยโดยไม่จำเป็นต้องสอบเข้าแถมยังไม่เสียค่าเทอมและยังได้เงินรายเดือนอีกด้วยแค่เธอหางานพิเศษทำเล็กๆ น้อยก็อยู่ได้สบายอย่างไม่ลำบากแล้ว

"ริน"

"ริน! "

"ค..คะ! " ร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างตกใจเมื่อได้สติกลับมาจากที่ยืนเหม่อลอยนึงนึกเรื่องเก่าๆ อยู่นาน

"นี่เดียวไปเสิร์ฟเบียร์โต๊ะนั้นด้วยนะ" พี่เจ้าของร้านเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งยื่นถาดใส่เครื่องดื่มให้กับเธอ

"ได้ค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับรับถาดเครื่องดื่มมาก่อนจะดูเลขโต๊ะ

ขณะที่ร่างอรชรที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีเขียวเข้มของแบรน์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยี่หนึ่งกำลังเดินไปยังโต๊ะที่ตนต้องเอาไปเสิร์ฟก็ดึงดูสายตาของเหล่าชายหนุ่มทั้งหลายได้เป็นอย่างดีกับรูปร่างหน้าตาของเธอ

"เชี้ย คนนั้นใครวะสวยชิป" รันเวย์ชายหนุ่มสุดหล่อลุคแบดบอยเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งมองตามร่างบางอย่างไม่ละสายตา

ผิวขาวเนียนผมยาวสีดำสลวยบวกกับหน้าตาสวยที่ดูเย่อหยิ่งของเธอนั้นเป็นที่สะดุดตาของชายหนุ่มทั้งหลายรวมถึงเขาด้วยเช่นกัน

"เห็นว่าชื่อรินอยู่คณะมนุษย์อิง ปี 3 " ซีนอลหนุ่มหล่อมาดกวนเอ่ยพร้อมทั้งมองตามร่างบางไปเช่นกัน

"วิดวิ้ว~ อยากได้ติวเตอร์สอนภาษาอังกฤษจังเลยค้าบ" เวกัสหนุ่มหล่อแสนทะเล้นที่ได้ยินเพื่อนเขาเอ่ยก็ผิวปากพร้อมกับเอ่ยแซวร่างบางที่เดินผ่านไปทันที

"ยากวะคนนี้เห็นเขาบอกว่าใครก็จีบไม่ติด" ซีนอลเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งยกแก้วเหล้าใรมือมาจิบ

"งั้นถ้ากูจีบติดหละมึงให้อะไร" รันเวย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์และมองไปทางร่างบางที่กำลังเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับโต๊ะที่อยู่ห่างจากโต๊ะพวกเขาไม่ไกลมาก

"กูให้มึงหนึ่งล้านเลย" ซีนอลเอ่ยขึ้นอย่างหมั่นใจว่าเพื่อนของเขาไม่มีทางจีบติดแน่

"มึงพูดแล้วนะ" รันเวย์เอ่ยขึ้นและมองซีนอลทันที

"แล้วถ้ามึงจีบไม่ติดล่ะกูได้อะไร"

"กูก็จะให้มึงหนึ่งล้านเหมือนกัน"

"สนุกแล้วสิงานนี้" เวกัสเอ่ย

"ระยะเวลาสามเดือน ดีลไหม" ซีนอลเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งยื่นมือไปตรงหน้ารันเวย์

"ดีล" รันเวย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือตกลงกับซีนอลทันทีอย่างมั่นใจ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาและเพื่อนพนันกันเรื่องการจีบสาวแต่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาวางเงินพนันกันเยอะขนาดนี้เพราะปกติรันเวย์จีบใครมักไม่เคยพลาดพอจีบติดแล้วเขาก็ทิ้ง

สำหรับเขาแล้วมันก็เป็นแค่เกมส์และไม่เคยคิดจะสนใจความรู้สึกของผู้หญิงที่เขาทิ้งไป

"กูลงข้างไอซีนอล" คริสที่นั่งเงียบอยู่นั้นก็เอ่ยขึ้น

"กูลงไอรันเวย์" เวกัสเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นกับเกมส์ที่เพื่อนรักสองคนนี้จะเล่น

"พวกมึงเตรียมเงินไว้ได้เลยเดียวกูจะทำให้ยัยนั้นร้องครางชื่อกูทั้งคืนแน่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า "

"กูหวังว่ามึงจะไม่ตกหลุมรักเหยื่อสะก่อนนะ" คริสเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับนั่งจิบเหล้ามองร่างบางที่กำลังเดินกลับมาด้วยสายตาเรียบเฉย