ตอนที่ 6 กลับบ้าน ทักษะที่ได้มาจากระบบ

หลังจากนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ในรถไฟเป็นเวลาสี่วัน ในที่สุดก็กลับมาถึงบ้านเสียที พรุ่งนี้คือวันที่รถสามล้อที่ซื้อเอาไว้จะส่งมาถึง แต่ถิงถิงอยากจะเอารถสามล้อที่ได้มาจากระบบออกมาใช้ก่อน ถ้ามีคนถามเธอก็แค่บอกว่าซื้อมาและให้ทางร้านส่งมาล่วงหน้าก่อนที่เธอจะกลับ แล้วถ้าพรุ่งนี้มีอีกคนที่ส่งมาเธอก็แค่บอกว่าคันนี้ซื้อทีหลังและคนละร้านกันเพียงเท่านั้น

เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะเอารถสามล้อออกมาใช้ถิงถิงจึงไม่รั้งอยู่ในตัวอำเภอนาน เธอรีบกลับบ้านทันทีโดยเดินไปอีกทางที่ไม่มีคนสัญจรไปมามากนัก เมื่อเดินออกจากตัวอำเภอมา ระหว่างทางเธอให้ตงตงช่วยตรวจดูว่ามีคนอยู่ในบริเวณนี้หรือเปล่าหากไม่มีให้ตงตงเอารถสามล้อออกมาได้เลย

(*-*) โฮสต์จะให้ผมเอารถสามล้อออกมาตอนนี้เลยหรือเปล่าครับ แถวนี้ไม่มีใครอยู่ ทางผู้บริหารของระบบใจดีแถมทักษะการขับขี่รถทุกชนิด ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีมากครับ (*-*)

“ขอบใจนายมากนะตงตง ตอนนี้เอารถสามล้อออกมาได้เลยเราจะได้รีบกลับบ้านเสียที อ่อ ตงตงระบบมีต้นกล้าผลไม้ขายด้วยหรือเปล่า ถ้ามีมันจะดีมากเลย”

(*-*) ย่อมมีอยู่แล้วครับโฮสต์ เมล็ดพันธุ์ร้านค้าในระบบก็มีรับประกันคุณภาพ หากโฮสต์ซื้อเมล็ดพันธุ์จากระบบ ผมรับรองได้เลยว่า โฮสต์จะได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่ามาก (*-*)

“ตกลง ถ้าอย่างนั้น เอาแตงโม สตรอว์เบอร์รี ผักกาดขาว ผักกวางตุ้ง คะน้า กะหล่ำปลี เท่านี้ก่อน”

(*-*) ได้ครับโฮสต์ แต่โฮสต์ครับ ต้องเติมเงินเข้าระบบก่อนครับ เพราะเงินในระบบของโฮสต์ติดลบครับ (*-*)

“อะไรนะ นี่ยังต้องเติมเงินอีกหรอ ทำไมนายไม่ปล้นเราเลยล่ะตงตง”

(*-*) ตอนนี้เติมเงินก่อนครับ เพราะโฮสต์ยังไม่ได้ทำภารกิจเลยยังไม่มีเงินรางวัลครับ รับรองว่าเป็นการลงทุนที่มีแต่ได้กำไรทั้งนั้น โฮสต์จะเติมเงินเท่าไหร่ครับบอกจำนวนมากได้เลย (*-*)

“3,000 หยวน”

(*-*) เท่านี้ก็เพียงพอแล้วครับ ระบบไม่หากำไรจากผู้ถือครองครับ เรามุ่งเน้นให้ผู้ถือครองระบบได้รับผลกำไรและความสุขเพียงเท่านั้นครับ (*-*)

“นายเลิกพูดมากเถอะน่า รีบ ๆ จัดการเราจะได้กลับบ้านสักที หิวข้าวมากตอนนี้ ไม่รู้ว่าที่บ้านคุณแม่จะเหลือกับข้าวเอาไว้รอหรือเปล่า”

(*-*) ครับโฮสต์ ผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อยตอนนี้เลยครับ (*-*)

หลังจากตงตงเอารถสามล้อออกมาถิงถิงนั่งประจำที่คนขับส่วนต้นกล้าผลไม้ถูกใส่เอาไว้จนเต็มรถ รวมถึงเมล็ดพันธุ์ต่าง ๆ อีกด้วย พรุ่งนี้จะเริ่มลงมือปลูกผลไม้แล้ว ไม่รู้ว่าพ่อกับพวกพี่ชายจะจัดการภูเขาไปมากแค่ไหนแล้ว ในตอนที่ขับรถสามล้อกลับบ้านถิงถิงลืมถามตงตงว่ามีเมล็ดพันธุ์ข้าวหรือเปล่า ถ้ามีก็คงดีไม่น้อยอย่างน้อย ๆ ผลผลิตคงไม่แย่และรสชาติคงไม่ต้องเอ่ยถึง ตงตงบอกว่าของที่มาจากระบบทนทานต่อโรคและเจริญเติบโตได้ดี ที่สำคัญหากมันถูกรดด้วยน้ำจากบ่อน้ำโบราณจะยิ่งทำให้รสชาติดียิ่งขึ้น

“ตงตงระบบมีเมล็ดพันธุ์ข้าวขายหรือเปล่า”

(*-*) มีครับโฮสต์ มีทั้งข้าวขาว ข้าวสาลี และยังมีข้าวจากโลกอนาคตอีกหลายพันธุ์ ไม่ว่าจะเป็นข้าวหอมมะลิที่ขึ้นชื่อของประเทศไทย ข้าวเหนียวเขี้ยวงู ข้าวเหนียวดำพันธุ์ลืมผัว ข้าวไรซ์เบอร์รี่ที่มีสีม่วง ข้าวพวกนี้มีประโยชน์บำรุงร่างกายและช่วยป้องกันโรคต่าง ๆ ได้ โฮสต์ต้องการข้าวพันธุ์ไหนครับ แต่ผมว่าโฮสต์ควรปลูกข้าวสาลี กับข้าวขาวก่อน ข้าวชนิดอื่นเอาไว้ค่อยว่ากันอีกที แต่ข้าวเหนียวตงตงแนะนำให้ปลูกเอาไว้บ้าง ว่ากันว่าเอามาทำบ๊ะจ่างอร่อยมากครับ (*-*)

“นายเป็นระบบ นายเคยกินบ๊ะจ่างด้วยเหรอถึงได้รู้ว่าอร่อยไม่อร่อย”

(*-*) ไม่เคยครับ เพียงแต่เป็นข้อมูลที่ผู้ถือครองระบบคนอื่นส่งมาครับ ระหว่างระบบด้วยกันจะมีการแลกเปลี่ยนข้อมูลกันครับ (*-*)

“เอาไว้ถึงฤดูทำนาแล้วค่อยซื้อก็ได้ ตอนนี้เราจะปลูกเท่านี้ก่อน หวังว่าจะเติบโตและมีผลผลิตออกขายก่อนสิ้นปีนี้นะ”

(*-*) ย่อมมีอยู่แล้ว ระบบมีปุ๋ยเร่งการเจริญเติบโตขายด้วย เผื่อโฮสต์จะสนใจ (*-*)

“ตงตง ตกลงนายเป็นสิ่งที่เรียกว่าระบบฟาร์ม หรือนายเป็นระบบพ่อค้ากันแน่”

(*-*) ผมเป็นผู้ช่วยอำนวยความสะดวกให้โฮสต์ครับ (*-*)

ถิงถิงขับรถสามล้อเข้ามาในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ในหุบเขา ถึงแม้ว่าชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยจะมีอาชีพเป็นเพียงชาวไร่ชาวนา แต่ผู้คน ที่อาศัยอยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่มีจิตใจดี โอบอ้อมอารี มีเมตตา ไร้ซึ่งการอิจฉาริษยากัน ต่างอยู่ด้วยถ้อยทีถ้อยอาศัยซึ่งกันและกัน มีหลายครอบครัวที่โยกย้ายออกไปอยู่ในเมือง

ตอนนี้ภายในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยเหลือครอบครัวที่อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้เพียง 40 ครอบครัวเท่านั้น บางครอบครัวมีลูกหลานที่ได้เรียนหนังสือออกไปทำงานในเมืองเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว หนุ่มสาวที่ไปใช้แรงงานในเมืองเหล่านี้จะกลับบ้านมาช่วงวันหยุดยาวเท่านั้น เซี่ยถิงถิงเองก็เป็นหนึ่งในจำนวนหนุ่มสาวที่ออกไปแสวงหาโชคลาภและโอกาสในเมืองใหญ่ แต่เธอกลับรู้สึกว่าการได้กลับมาทำงานและพัฒนาบ้านเกิดคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอ

“ใครมาบ้านเราหรือพ่อ แม่ได้ยินเสียงรถ” แม่เซี่ยที่เดินมาจาก หลังบ้านพอดี

“เดี๋ยวพ่อไปดูเอง ไม่รู้ว่าลูกสาวของเราจะเป็นอย่างไรบ้าง”

“ลูกไม่ได้บอกเหรอว่าไปถึงเซี่ยงไฮ้ ระยะทางไม่ใช่ใกล้ ๆ คงอีก 3-4 วันล่ะถึงจะกลับมา”

ยังไม่ทันที่พ่อเซี่ยจะได้ออกไปดูว่าใครมาจอดรถหน้าบ้าน เพราะในหมู่บ้านมีเพียงบ้านหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้นที่มีรถสามล้อก็ได้ยินเสียงลูกสาวสุดที่รักดังขึ้นที่หน้าบ้านแล้ว

“พ่อคะ แม่คะ หนูกลับมาแล้วค่ะ”

“ถิงถิงลูกทำไมกลับมาตอนนี้ล่ะ แล้วทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม เดินทางเป็นยังไงบ้างลูกลำบากมากหรือเปล่า ลูกกินข้าวมาหรือยัง เดี๋ยวพ่อบอกให้แม่ไปทำอะไรให้กินดีกว่า”

“พ่อคะ ใจเย็น ๆ ค่ะ ทุกอย่างราบรื่นดีค่ะ พ่อดูสิคะหนูซื้อเจ้านี่มาด้วยล่ะ”

“รถสามล้อ! นี่มันรถสามล้อรุ่นใหม่กว่าบ้านหัวหน้าหมู่บ้านอีก นี่ลูกต้องใช้เงินไปมากเท่าไหร่กันมันต้องเแพงมากแน่ ๆ ใช่หรือไม่”

“พ่อคะ เอาไว้เราค่อยคุยกันทีหลังเถอะค่ะ แล้วพี่ใหญ่กับพี่รองล่ะคะไปไหน”

“พี่ชายของลูกไปดูแลสวนบนเขาน่ะ ลูกเอารถเข้ามาในบ้านก่อนเถอะ”

“ค่ะพ่อ”

หลังจากพ่อลูกได้ทักทายกันแล้วถิงถิงเดินเข้าบ้านเพื่อไปหาอะไรกินเพราะตอนนี้เธอหิวมาก ส่วนพ่อเซี่ยยังคงลูบ ๆ คลำ ๆ รถสามล้อใหม่เอี่ยม ที่ลูกสาวขับกลับมา ไม่รู้ว่าลูกสาวของตนไปเรียนขับรถมาตั้งแต่ตอนไหน พ่อเซี่ยภูมิใจกับลูกสาวของตัวเองมาก

ตั้งแต่เด็กลูกสาวเขาเป็นคนฉลาด เรียนเก่ง เป็นเด็กดี เป็นลูกสาว ที่ไม่เคยทำให้พ่อแม่เสียใจเลย ที่สำคัญลูกสาวของเขาสวยมาก สวยที่สุดในหุบเขานี้แล้ว การที่มีลูกสาวสวยและเรียนหนังสือเก่งทำให้พ่อเซี่ยสามารถเดินเชิดหน้าได้มาหลายปี ตอนนี้ลูกสาวกลับซื้อรถสามล้อกลับมาด้วย มันยิ่งทำให้หลังของตาเฒ่าคนนี้ยืดตรงขึ้นไปอีก

ในตอนที่พ่อเซี่ยกำลังชื่นชมลูกสาวอยู่นั้น เขาอดไม่ได้ที่จะไปหาผ้ามาเช็ดฝุ่นออกจากรถสามล้อ นอกจากนี้เขายังยกต้นกล้าผลไม้แล้วยกไปไว้ ที่สวนหลังบ้านอีกด้วย ไม่นานลูกชายทั้งสองคนก็กลับมาจากสวนผลไม้ทั้งสองคนปั่นจักรยานมาถึงบ้านก็พบว่าในบ้านมีรถสามล้อใหม่เอี่ยมอยู่หนึ่งคันแถมตอนนี้พ่อของทั้งคู่กำลังใช้ผ้าเช็ดฝุ่นออกด้วยความระมัดระวัง

“พ่อ รถสามล้อใครเหรอครับ หรือว่าน้องสาวจ้างมาจากในเมือง น้องสาวกลับมาแล้วหรือครับ”

“น้องสาวของลูกกลับมาแล้วตอนนี้กำลังกินข้าวอยู่ รถสามล้อ เป็นน้องสาวของลูกซื้อมาน่ะ”

“อะไรนะพ่อ รถสามล้อคันนี้เป็นน้องสาวซื้อกลับมาหรือครับ” พี่ใหญ่จิ้นหลง

“ใช่แล้วล่ะ น้องสาวของลูกซื้อกลับมา”

“งั้นก็แสดงว่าน้องสาวขายสมุนไพรสองต้นนั้นได้ราคาดีไม่น้อย ดีแล้วล่ะต่อไปน้องสาวจะได้ไม่ต้องออกไปทำงานนอกหมู่บ้านอีก” พี่รองโหยว่อี้

สามคนพ่อลูกเดินเข้าไปในบ้าน ตอนนี้เหลือเพียงแม่เซี่ยเท่านั้น ส่วนลูกสาวอย่างถิงถิงกลับเข้าห้องเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พ่อเซี่ยเอง ก็ไม่ลืมที่จะอวดรถสามล้อกับภรรยาด้วยเช่นเดียวกัน

“แม่ เสียงรถที่แม่ได้ยินเป็นรถสามล้อที่ลูกสาวของเราขับกลับมาเองล่ะ”

“อะไรนะพ่อ พ่อว่าอะไรนะ พ่อกำลังจะบอกแม่ว่าถิงถิงขับรถสามล้อกลับมาหรือ แล้วรถสามล้อของใคร”

“ลูกสาวบอกว่าซื้อมาน่ะสิ แล้วยังมีเมล็ดพันธ์อีกหลายอย่าง ต้นกล้าผลไม้เองก็มี ขนมาเต็มรถเลย แล้วนี่ลูกสาวไปไหนเสียแล้วล่ะ”

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวก็มาแล้วล่ะ นั่นไงมาพอดี”

“พี่ใหญ่ พี่รอง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมคะ”

“ทุกอย่างเรียบร้อย ที่ดินตรงเนินเขาหนานซานพี่ไถพรวนเอาไว้ รอแล้ว น้องจะปลูก อะไรบ้างในพื้นที่ตรงนั้น” พี่ใหญ่จิ้นหลง

“น้องสาวไปเรียนขับรถมาตอนไหน สอนพี่ชายคนนี้ด้วยสิ” พี่รองพูดออกมาด้วยความร้อนใจ

“พี่รองใจเย็น ๆ นะคะ อีกไม่กี่วันทางร้านจะส่งรถสามล้อมาอีก 1 คัน คันที่หนูเอากลับมาด้วยซื้อวันที่หนูไปถึงเลย พอคิดว่าเรามีรถไม่พอใช้ อีกอย่างพี่ใหญ่กับพี่รองยังจะต้องเอาไว้ใช้เลยคิดว่าซื้อเพิ่มอีกคันดีกว่าค่ะ สมุนไพรขายไปต้นละ 20,000 หยวนค่ะ ตอนนี้บ้านเรามีเงินสำรองอีกมาก หนูอยากให้พ่อกับพี่ใหญ่เข้าไปในอำเภอเพื่อหาร้านค้าสักร้าน เราจะซื้อ และเอาไว้วางขายผลิตผลจากสวนของพวกเรา ในอนาคตหนูอยากจะซื้อรถบรรทุกอีกคันด้วยค่ะ ถ้าหากว่ามีเงินพอ หนูเชื่อว่าผลไม้ของเราจะออกดอกออกผลแน่นอนค่ะ”

“พี่เชื่อน้องสาว หากน้องสาวว่าดีพี่ใหญ่ก็ว่าดี”

“พี่รองก็เชื่อน้องสาว น้องสาวว่ายังไงพี่รองก็เอาตามนั้น”

“พ่อกับแม่ไม่ขัดข้อง พร้อมสนับสนุนลูกสาวเต็มที่”

“ขอบคุณทุกคนมากค่ะ หนูโชคดีที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อกับแม่ โชคดีที่ได้เป็นน้องสาวของพี่ใหญ่กับพี่รอง”