ตอนที่ 15 เริ่มต้นวางแผนระบบฟาร์ม

หลังจากวันที่ถิงถิงด่าทอเยี่ยอันเหออย่างไม่ไว้หน้า เยี่ยอันเหอ ไม่เพียงไม่ยอมแพ้ แต่กลับยังมาตามติดพี่ใหญ่ของเธออย่างหน้าไม่อาย ทั้ง ๆ ที่พี่ใหญ่เองก็หลบเลี่ยงทุกครั้งแต่เยี่ยอันเหอก็หน้าหนามากจริง ๆ รวมไปถึงพ่อแม่ของเธอยังหน้าด้านส่งแม่สื่อมาทาบทามพี่ใหญ่อีก เรื่องนี้ทำให้ คุณแม่เซี่ยโมโหแทบตาย

หลังจากไล่แม่สื่อออกจากบ้านไปได้ แม่เซี่ยก็มุ่งหน้าไปยังบ้านของ เยี่ยอันเหอพร้อมด้วยป้าสะใภ้และหลานสะใภ้อย่างเจียงอันผิง จากการมาถึงของแม่เซี่ยทำให้ชาวบ้านรู้ว่าคนบ้านเยี่ยอยากจับลูกสาวยัดเข้าบ้านอดีตคู่หมั้น ตลอดเวลาพ่อแม่ของเยี่ยอันเหอทำตัวสูงส่งมาโดยตลอด แต่กลับ ทำตัวน่าไม่อายได้ขนาดนี้

ตัวเองเป็นฝ่ายถอนหมั้นไปแต่งงานกับคนอื่น พอลูกสาวถูกหย่ากลับมาก็คิดจะยัดลูกสาวให้อดีตคู่หมั้น ไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน แม่เซี่ยมายืนด่าสาดเสียเทเสียอยู่หน้าบ้าน คนบ้านเยี่ยได้แต่เก็บตัวเงียบอยู่ในบ้านเพียงเท่านั้น หลังจากวันนั้นมาเยี่ยอันเหอก็ไม่มาตามราวีพี่ใหญ่อีกเลย

เพราะเรื่องนี้ทำให้คนต้องมองแม่เซี่ยใหม่ จากภาพลักษณ์ที่สุภาพอ่อนโยน ใจดี ในวันที่ต้องออกมากางปีกปกป้องลูกชายก็กลายร่างเป็นสตรีร้ายกาจได้ ถ้อยคำที่ออกมาจากปากล้วนแล้วแต่เจ็บแสบทำให้คนฟังแล้วรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง ต่อให้จะหน้าหนาไร้ยางอายขนาดไหนก็ยังรู้สึกว่ารับไม่ไหวอยู่บ้าง ภัยพิบัติของพี่ใหญ่จิ้นหลงจึงผ่านพ้นไปด้วยดี เพราะมียอดคุณแม่ออกโรงปกป้อง ตงตงเองได้แต่ชื่นชมคุณแม่เซี่ยยกใหญ่

(*-*) ต่อไปโฮสต์ต้องเรียนรู้จากนายหญิงแม่ของโฮสต์ให้มากกว่านี้นะ (*-*)

“รู้แล้วน่า”

(*-*) อ่อ โฮสต์ ต้นกล้าเตรียมพร้อมแล้วนะครับ ต้นท้อทั้งหมด 300 ต้น น่าจะพอให้ปลูกไปตามแนวกำแพง หรือโฮสต์จะแบ่งโซนปลูกออกเป็นสวนท้อ สวนแปะก๊วย สวนแอปเปิล สวนเชอร์รี (*-*)

“เอาต้นแปะก๊วยปลูกตามแนวกำแพงจะดีกว่า ส่วนต้นท้อปลูกถัดเข้ามา อีกอย่างยังต้องหาเงินมาสร้างบ้านพักด้วยนะตงตง ไหนจะขุดบ่อน้ำปลูกบัวอีก มีเรื่องให้ต้องใช้เงินทั้งนั้นเลย อีกอย่างพวกเราน่าจะลองทำไวน์จากองุ่นดู นายช่วยหาอุปกรณ์การหมักมาให้ด้วยก็แล้วกัน”

(*-*) ได้เลยโฮสต์ เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ถ้าหมักไวน์ตอนนี้อีกไม่เกิน 2 เดือนก็สามารถขายได้แล้ว แต่ผมอยากแนะนำให้โฮสต์หมักเหล้าองุ่นแบบโบราณ เหล้าดอกท้อเสริมความงาม เหล้าบ๊วยบำรุงสุขภาพ แบบนี้น่าจะขายได้ราคามากขึ้น (*-*)

“เป็นความคิดที่ดี”

(*-*) กำไรแต่ละเดือน พอให้โฮสต์ได้สร้างบ้านพักได้ หรือว่าโฮสต์อยากจะสร้างที่พักแบบโรงแรม แต่ผมคิดว่าโฮสต์น่าจะสร้างบ้านพัก หลังเล็ก ๆ เป็นแบบบ้านในชนบทสมัยก่อน ที่ผนังทำมาจากดินเหนียวผสมฟาง หรือสร้างบ้านจากไม้หรือไม่ไผ่ นอกจากประหยัดงบแล้วยังดูดีสวยงามอีกด้วยนะครับ (*-*)

“ขอบใจนะตงตง ฉันคิดว่าจะสร้างบ้านพักหลังเล็ก ๆ สัก 20 หลัง ก็พอแล้วล่ะ นอกจากนี้บ้านแต่ละหลังจะต้องปลูกดอกไม้ประดับเอาไว้เพื่อความสวยงามอีกด้วย ส่วนเรื่องขุดบ่อน้ำเพื่อปลูกบัวและเลี้ยงปลา บ่อน้ำขนาดพื้นที่ 2 หมู่น่าจะพอแล้ว ยังต้องสร้างศาลารับลมเอาไว้ตรงกลาง อีกด้วย แต่ว่าเงินจะพอหรือเปล่านี่สิ”

(*-*) พอแน่นอน ก่อนอื่นเราต้องปลูกต้นท้อ ต้นแปะก๊วยก่อน แล้วก็ขุดสระสร้างศาลา จากนั้นก็กั้นที่เอาไว้ปลูกผลไม้สัก 2 หมู่ สวนผักตามฤดูกาล เรือนกระจกสำหรับปลูกผักในหน้าหนาว ที่ดิน 100 หมู่นี้เราจะทำเป็นฟาร์มกึ่ง ๆโฮมสเตย์ เพียงแต่เราต้องเริ่มไปทีละอย่างเท่านั้น เมื่อปลูกผัก ผลไม้แล้ว บ่อน้ำขนาดใหญ่ขุดเสร็จแล้ว จากนั้นเราค่อยมาเริ่มสร้างบ้านพักหลังเล็ก อ่อ โฮสต์ต้องสร้างร้านค้าเอาไว้ขายสินค้าเป็นพวกของฝากด้วยนะครับ ส่วนเรื่องแบบแปลนการวางโครงสร้างของฟาร์ม ระบบจะเป็นคนจัดการให้เองครับ เรื่องนี้โฮสต์ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมได้เลย (*-*)

“ดีมากเลยตงตง เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเริ่มปลูกต้นท้อกับต้นแปะก๊วยอย่าลืมบ้านพักคนงานด้วยนะตงตง เผื่อเอาไว้สำหรับพนักงานประจำที่มาจากนอกหมู่บ้าน”

(*-*) ไม่มีปัญหาครับโฮสต์ (*-*)

เช้าวันต่อมาหลังจากรดน้ำที่สวนผลไม้ภูเขาทั้ง 5 แห่งแล้ว พ่อเซี่ยได้เกณฑ์คนงานมาช่วยกันปลูกต้นท้อและต้นแปะก๊วยในที่ดินที่ซื้อใหม่ ใช้เวลาสองวันจึงสามารถปลูกต้นท้อและแปะก๊วยเสร็จ ลำดับต่อไปพ่อเซี่ยให้ลุงใหญ่ไปติดต่อหารถมาขุดบ่อน้ำขนาดใหญ่กินพื้นที่ 2 หมู่ หลังจากขุดบ่อน้ำเสร็จแล้ว ก็เป็นทีของช่างสร้างสะพานและศาลารับลม แต่ละวันพ่อเซี่ยกับลุงใหญ่ยุ่งแทบเท้าไม่ติดพื้น พี่ซูเซียวลูกชายของลุงใหญ่รับหน้าที่ดูแลคนงานในสวนผลไม้โดยมีเพื่อนสนิทของโหย่วอี้และจิ้นหลงอีกสองคน เป็นหัวเรือใหญ่

“น้องสาว พี่ว่าคนงานบ้านเราไม่พอแล้ว น้องสาวว่าเรารับคนงานเพิ่มดีหรือเปล่า พ่อกับอารองเองก็ยุ่งมาก” ซูเซียว

“ดีค่ะ พี่เซียวมีคนที่จะแนะนำไหมคะ เริ่มจากคนในหมู่บ้านเราก่อน ถ้าไม่มีก็ค่อยรับคนนอกหมู่บ้าน เพราะฉันอยากให้สิทธิ์คนงานในหมู่บ้านก่อน ตอนนี้คนที่รับผิดชอบดูแลหมู แกะ แพะ ไก่ เป็ด ทำหน้าที่หนักมาก สัตว์หนึ่งชนิดต่อคนหนึ่งคนน่าจะดีที่สุด หลังจากดูแลให้อาหารแล้วยังสามารถช่วยงานในสวนได้ พี่เซียวคิดว่ายังไงคะ”

“พี่เห็นด้วย ไหนจะที่นาของบ้านอีก พอถึงฤดูกาลเพาะปลูกพวกเราย่อมต้องไปเพาะปลูก เป็นไปไม่ได้ที่จะทิ้งที่นาให้รกร้าง ส่วนใหญ่ในหมู่บ้านของเราชาวบ้านล้วนแล้วแต่นิสัยดีซื่อสัตย์ มีเพียงไม่กี่ครอบครัวเท่านั้นที่นิสัยไม่น่าคบ เราแค่ไม่จ้างคนพวกนั้นก็พอแล้ว อีกอย่างหมู่บ้านของเราจะเป็นหมู่บ้านแรกที่พัฒนาขึ้น ชาวบ้านมีรายได้จะได้มีเงินมากขึ้นด้วย”

“นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการค่ะ หมู่บ้านของเราในอนาคตจะต้องเป็นหมู่บ้านเศรษฐกิจดีหมู่บ้านแรกของประเทศ ชาวบ้านอยู่ดีกินดี หลุดพ้น ความยากจน เด็ก ๆ ได้รับการศึกษาที่ดี นั่นคือสิ่งที่ฉันหวังเอาไว้ค่ะ เรามาพยายามด้วยกันนะคะ หวังว่าพี่จะสนับสนุนฉัน”

“พี่ต้องสนับสนุนน้องสาวอยู่แล้ว พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน อีกอย่างน้องสาวเป็นคนนำพาตระกูลของเราให้รุ่งเรือง มีหรือพี่จะไม่ช่วยส่งเสริมเธอ”

“ขอบคุณมากค่ะ”

“เอาล่ะพี่ขอตัวไปทำงานก่อน อีกไม่นานองุ่นจะสุกแล้ว อ่อ มีอีกเรื่อง พ่อพันธุ์แม่พันธุ์หมู แอบปีนออกจากคอกลงมากินผลไม้ในสวน พอกินเสร็จมันก็กลับขึ้นเขาไปและปีนกลับเข้าคอกเอง น้องสาวแน่ใจนะว่ามันเป็นหมูจริง ๆ ไม่ใช่ลิงปลอมตัวมา ที่สำคัญมันฉลาดมาก”

“ไม่ต้องไปสนใจพวกมันสองตัวหรอกค่ะ เราแค่ระวังไม่ให้ใครมา ทำอันตรายพวกมันได้ก็พอ เพราะเรายังต้องอาศัยลูก ๆ ของพวกมัน”

“พี่เข้าใจแล้ว เดี๋ยวพี่จะกำชับคนงานทุกคนเอง”

พื้นที่รกร้างเชิงเขาในตัวจังหวัด ตอนนี้มีชายหนุ่มสองคนกำลังไล่ตามคนร้ายอย่างสุดกำลัง โจวชิงอวิ๋นและเพื่อนร่วมงานอีกคนได้รับคำสั่งให้มาปฏิบัติภารกิจจับกุมพ่อค้าอาวุธเถื่อนที่มาซ่อนตัวอยู่ในจังหวัดแถบชายแดน หลังจากที่สืบหาอยู่นานจนทราบที่อยู่ที่แน่ชัดของสถานที่กบดาน แต่พ่อค้าสารเลวพวกนี้ก็ไหวตัวทันทุกครั้ง จนโจวชิงอวิ๋นและเพื่อนร่วมทีมคิดว่าในหน่วยของพวกเขามีเกลือเป็นหนอน เพราะทุกครั้งที่จะทำการจับกุม คนร้ายได้หนีรอดไปทุกครั้ง

“หนีไปจนได้อีกแล้วสิน่า” โจวชิงอวิ๋นบ่นออกมาด้วยความโมโห

“ผมว่าในหน่วยเราต้องมีคนของพวกมันอยู่แน่ ๆ” จูหย่วนจื่อ

“ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ผมว่าพวกเราคงต้องอยู่ที่นี่อีกนาน จนกว่าจะจับพวกมันได้แล้วทำการถอนรากถอนโคน”

“เฮ้อ กลับกันเถอะครับ ผมเริ่มหิวแล้ว”

“ตกลง ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ ผมหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว เพราะคนสารเลวพวกนี้ทั้งนั้น เรื่องดี ๆ ไม่ทำ การค้าดี ๆ มีไม่ทำ มาค้าอาวุธเถื่อนหวังรวยทางลัดจริง ๆ” จูหย่วนจื่อก่นด่าพร้อมกับเดินออกจากป่าไป

“พี่โจว ผมรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง”

“นายคิดว่ายังไงล่ะ การที่มีพวกมันสองคนออกมาปรากฏตัวต่อหน้าเรา ผมไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญนะ”

“รู้สึกว่าพวกมันจะมาล่อให้เราติดกับเสียมากกว่า จากนั้นก็พาคนของพวกมันมาจัดการเรา แต่ที่ผมมั่นใจคือในหน่วยงานของเรามีคนของ พวกมันอยู่ และคอยส่งข่าวให้พวกมันเป็นแน่”

ทั้งสองคนออกจากป่ากลับเข้าเมืองเพื่อเดินทางไปยังบ้านพักที่ทำการเช่าเอาไว้ หลังจากจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่จึงได้ออกไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารด้านนอก โจวชิงอวิ๋นยังต้องแวะไปเยี่ยมน้องสาวที่มาเป็นครูโรงเรียนมัธยมอยู่ที่นี่อีกด้วย ก่อนเดินทางมาทำงานที่นี่ แม่ของเขาได้ยัดข้าวของให้เขาหอบหิ้วมาให้น้องสาวเสียมากมาย

โจวชิงอวิ๋นเดินออกจากบ้านพักมาพร้อมกับของเต็มสองมือจนจูหย่วนจื่อต้องช่วยหอบหิ้วมาด้วยอีกคน คุณนายอู๋รักลูกสาวคนสุดท้องอย่างโจวฟางจิงมากทีเดียว เพราะเธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้าน ส่วนพวกพี่ชายก็คอยแต่ตามใจน้องสาว โชคดีที่น้องสาวเป็นเด็กดีมีเหตุผล ไม่เอาแต่ใจและทำตัวไร้สาระไปวัน ๆ ไม่เหมือนเหล่าบรรดาหญิงสาวที่เกิดมาจากตระกูลร่ำรวยที่มักไม่ทำงานอะไรเพียงแต่รอใช้เงินพ่อแม่ และหาผู้ชายรวย ๆ เพื่อแต่งงาน

หลังจากเอาของไปส่งให้น้องสาวที่โรงเรียนมัธยมแล้วโจวชิงอวิ๋นกับจูหย่วนจื่อถึงได้มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารด้วยความหิวโหย ตลอดทั้งวันทั้งสองคนไล่ตามคนร้ายไปตลอด แต่ที่น่าเจ็บใจคือไม่สามารถจับได้แม้แต่คนเดียว เห็นทีครั้งต่อไปคงต้องวางแผนให้รัดกุมกว่านี้ ทั้งสองคนตัดสินใจว่าจะไปกลับไปที่หน่วยงานในเร็ววันนี้ ถึงยังไงก็ต้องทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาให้สำเร็จ