ตอนที่ 13 แตงโมและหมู

กลางดึกสงัด ในคืนที่มืดมิด หมูสวรรค์ที่ถิงถิงได้รับรางวัลจากระบบในครั้งแรกที่ลงชื่อเข้าใช้ หลังจากที่เลี้ยงมาเป็นเวลาหลายเดือนตอนนี้มีลูกหมูเพิ่มมากมายหลายสิบตัว แต่ดูเหมือนว่าพ่อหมูกับแม่หมูออกจะแปลกอยู่สักหน่อย บางครั้งทำเหมือนกับว่าเข้าใจภาษาคนทุกอย่าง และทำตัวไม่ค่อยเหมือนหมูปกติเท่าไหร่

กลางดึกคืนนี้ก็เช่นกัน พ่อหมูแม่หมูทั้งสองตัวปีนออกจากคอกออกมา จากนั้นทั้งสองตัวเดินมุ่งหน้าเขาไปในส่วนที่เป็นไร่แตงโม แม่หมูเลือกแตงโมลูกใหญ่ที่สุกแล้วจากนั้นก็ใช่ปากกัดไปที่ขั้วของแตงโม เมื่อแตงหลุดออกจากเถามันใช้เท้าหน้าค่อย ๆ กลิ้งแตงโมออกมาจากเถาแตงโม เมื่อมาถึงที่ว่างด้านนอก มันก็ลงมือกัดกินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อกินหมดไปหนึ่งลูก ทั้งสองตัวรู้สึกว่ายังไม่หนำใจ แตงโมรสชาติดีถึงเพียงนี้มันจะไป อดใจไหวได้ยังไง นอกจากจะหวานแล้วยังกลิ่นหอมมากอีกด้วย ทั้งสองตัวเดินเข้า ๆ ออก ๆ ในไร่แตงโมอยู่สามรอบ กินแตงโมไปทั้งหมดตัวละ 3 ลูก มันถึงได้ปีนกลับเข้าไปในคอกตามเดิมนอนผึ่งพุงสบายใจ

พ่อหมูแม่หมูที่ได้รับมาจากระบบ ตงตงได้บอกกับถิงถิงแล้วว่ามันมีสติปัญญาเป็นของตัวเอง แต่ถิงถิงคงคิดไม่ถึงว่ามันจะฉลาดมากขนาดนี้หมูสวรรค์ให้ลูกดกมาก และหมูรุ่นลูกที่เกิดขึ้นมาก็ยังให้ลูกดกเช่นกัน พ่อแม่หมูสวรรค์ไม่สามารถเชือดขายได้ พวกมันจะหายไปเองเมื่ออายุไขครบ 100 ปี นับจากวันที่นำออกมาเลี้ยง นับว่าเป็นหมูที่มีอายุยืนยาวที่สุด

เช้าวันต่อมา วันนี้จะเป็นวันที่เก็บแตงโมวันแรก คนงานมาทำงาน แต่เช้า หนึ่งในคนงานพบว่าบริเวณทางเดินเหมือนมีเศษแตงโมตกอยู่ อีกทั้งมีรอยเท้าหมูย่ำอยู่เต็มไปหมด พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเขานึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าหมูมาจากไหน จะว่าหมูหลุดคอกออกมาก็คงเป็นไปไม่ได้ คอกหมูอยู่บนเขาภายในบริเวณสวนผลไม้ ไร่แตงโมอยู่บนเนินเขาหนานซานซึ่งเป็นเนินเขาเตี้ย ๆ ห่างจากคอกหมูไกลมาก ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อเช้าหลังจากเขาให้อาหารหมูแล้ว หมูทุกตัวยังอยู่ครบ หรือว่าจะมีหมูป่าออกมาหากิน

“ตงเซิ่ง มีอะไรหรือเปล่าทำไมนายไม่เดินสักทีมัวทำอะไรอยู่” สืออวิ๋นหนึ่งในคนงานหนุ่มถามขึ้น

“ผมเจอเศษแตงโมอยู่ตรงนี้ แล้วแถว ๆ นี้มีรอยเท้าหมูเต็มไปหมด จะว่าหมูหลุดคอกออกมาก็คงไม่ใช่ เมื่อเช้าก่อนลงมาผมให้อาหารหมูแล้ว หมูอยู่กันครบ แล้วมันเป็นไปไม่ได้ด้วยว่าหมูจะออกจากคอกเองลงมากินแตงโมแล้วกลับเข้าคอกไปเอง พี่มาดูสิ ผมไม่เข้าใจเลยจริง ๆ”

“จริงด้วย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หมูมาจากไหน? หมูป่าเหรอ? นายไปเดินดูในไร่มีแตงโมถูกทำให้เสียหายไปบ้างหรือเปล่าจะได้บอก พี่จิ้นหลง อีกเดี๋ยวคงออกมากันแล้ว”

“ครับ” ตงเซิ่งรับคำ จากนั้นเขาเดินเข้าไปตรวจดูในไร่ก็พบว่าไม่มีแตงโมถูกทำลายแม้แต่ลูกเดียว แต่มีรอยเหมือนแตงโมกลิ้งออกมาตามร่องทางเดินที่เว้นเอาไว้ ส่วนเจ้าหมูตัวต้นเหตุตอนนี้กำลังนอนสบายใจ หลังจากนอนหลับเต็มที่ก็ลุกขึ้นมากินอาหารที่เด็กหนุ่มตงเซิ่งเติมไว้ให้ กินอิ่มแล้ว ทำการเช็ดปากเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปดื่มน้ำสะอาดต่อด้วยการขับถ่าย เช็ดก้นเล็กน้อยกับพื้นดินและกลับไปนอนต่อ

“ว่ายังไง มีแตงโมเสียหายหรือเปล่า”

“ไม่มีครับพี่สืออวิ๋น แต่มีรอยกลิ้งแตงโมออกมาตามทางเดิน”

“แบบนี้ก็มีด้วยหรอ มันจะแปลกเกินไปแล้ว”

ทั้งสองยืนคุยกันได้ไม่นาน พ่อเซี่ยก็มาพร้อมกับลูกชายทั้งสองคน ส่วนลุงใหญ่มาพร้อมกับซูเซียว หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้ว ทั้งห้าคนเห็นคนงานสองคนยืนคุยกันอยู่ท่าทางเคร่งเครียดจิ้นหลงจึงได้เดินเข้าไปสอบถาม

“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ ทำไมพวกนายดูท่าทางไม่ดีเลย” จิ้นหลง

“มีหมูมาขโมยแตงโมกินครับพี่จิ้นหลง”

“อะไรนะ นายจะบอกว่ามีหมูหลุดเข้ามาในไร่แตงโม แล้วยังกินแตงโมไปด้วยเหรอ”

“ครับ พี่ดูนี่สิยังมีเศษแตงโมอยู่เลย แล้วดูรอยเท้าพวกนี้สิมันก็รอยเท้าหมู แล้วทางนี้ยังมีร่องรอยที่หมูกลิ้งลูกแตงโมออกมากินที่ตรงนี้ผมคิดว่าน่าจะมีหมูป่าหลุดเข้ามาครับ”

“นอกจากแตงโมที่เอามากินตรงนี้ ในไร่มีแตงโมเสียหายหรือเปล่า”

“ไม่มีครับ ผมไปดูมาแล้วมีเพียงแค่รอยกลิ้งแตงโมออกมา”

“อืม นับว่าเป็นหมูที่มีมารยาทมาก กินแค่อิ่มไม่ได้ทำลายสิ่งของ” โหย่วอี้

“เจ้ารอง พูดอะไรของนาย หากหมูมันมีมารยาทจริง ทำไมไม่ไปขอพวกเราก่อนล่ะค่อยเข้ามากิน แต่ว่าบนเขาพวกเราก็ทำสวนหมดแล้ว ไม่น่าจะมีหมูป่าเหลืออยู่นะ แล้วหมูมาจากไหน” จิ้นหลงคิดไม่ตกจริง ๆ

“ทำไมยังไม่เก็บแตงโมอีก ยืนดูอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น เดี๋ยวก็เอาแตงโมไปส่งในเมืองช้ากันพอดี” พ่อเซี่ยที่เดินมาพร้อมลุงใหญ่และหลานชาย ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเพราะไม่เห็นลูกชายพาคนงานเข้าไปเก็บแตงโม สักที

“มีหมูมาขโมยกินแตงโมน่ะพ่อ ไม่รู้ว่าเป็นหมูป่าหรือเปล่า ถ้าหมูหลุดคอกจากหมู่บ้านก็คงจะไม่ใช่ ไม่น่าจะเดินมาไกลถึงตรงนี้หรือเปล่า แต่ถ้าหมูของเราที่บนเขาก็ไม่แน่ ตงเซิ่งเมื่อเช้านายให้อาหารหมู หมูอยู่ครบหรือเปล่า”

“ครบครับ”

“เอาเถอะ เอาไว้คืนนี้ค่อยมานอนเฝ้าก็แล้วกัน ตอนนี้ช่วยกันเก็บแตงโมขึ้นรถก่อน ถิงถิงบอกว่าให้เก็บลูกที่มีขนาดใหญ่แยกเอาไว้กับลูกที่มีขนาดเล็ก เวลาเอาไปส่งที่ร้านจะได้ไม่ต้องเสียเวลาแยก” พ่อเซี่ยสั่งงาน

“ครับพ่อ แล้วนี่น้องสาวไปไหนครับไม่ออกมาเหรอวันนี้” โหย่วอี้

“น้องสาวแกไปซื้อเมล็ดพันธุ์ที่จังหวัด เห็นบอกว่าจะแวะดูต้นกล้าผลไม้หายากลองเอามาปลูกดู ตอนนี้ที่สวนของเรายังไม่มีส้มเลย เห็นน้องสาวแกบอกว่าอยากจะลองปลูกส้มดูบ้าง”

“ครับพ่อ”

“อารองครับ น้องสาวยังจะรับคนงานเพิ่มหรือเปล่าครับ” ซูเซียว

“ตอนนี้ยังไม่รับหรอก แต่อีกไม่นานน่าจะรับเพิ่ม ดูแนวทางกิจการก่อน ถ้าขยายร้านออกไปอีกคงต้องรับ ทำไมหรืออาเซียว มีคนอยากแนะนำหรือว่ายังไง”

“พอดี มีน้องชายที่เคยทำงานด้วยกันตอนที่ผมไปทำงานโรงงาน ถูกเลิกจ้างเพราะโรงงานเริ่มไปไม่รอดแล้ว เลยกลับบ้านเกิดมาครับ เขาเลยอยากหางานทำที่บ้าน”

“เอาไว้รอถิงถิงกลับมาก่อน อาจะถามให้นะ”

“ขอบคุณอารองมากครับ”

“เรื่องเล็กน้อยน่า นายเองก็รีบ ๆ มีหลานให้พ่อนายเลี้ยงได้แล้ว จะได้ไม่ต้องมาโอ้อวดว่าลูก ๆ แต่งงานกันหมดแล้ว ถึงลูก ๆ บ้านอายัง ไม่แต่งงานแต่อายังไม่รีบ ไม่เหมือนพ่อนายหรอก แก่แล้ววุ่นวาย”

“นายว่าใครแก่กัน เจ้าน้องบ้า อยากโดนต่อยใช่ไหม” ลุงใหญ่เดินมาได้ยินพอดี

“พ่อ พอเถอะ อารองเองก็แก่แล้ว พ่อจะมาลงไม้ลงมือเหมือนเป็นเด็กไม่ได้นะครับ อายคนอื่นบ้าง” ซูเซียวทิ้งระเบิดเอาไว้ตูมใหญ่

หลังจากปะทะคารมกันพอหอมปากหอมคอแล้ว ทุกคนก็ช่วยกันเก็บแตงโมจากนั้นก็ขนขึ้นรถจนเสร็จ โหย่วอี้พาคนงานไปจับปลาและกุ้งเพื่อที่จะนำไปส่งในเมือง หลังจากจับปลาและกุ้งเสร็จแล้ว โหย่วอี้แยกกุ้งกับปลาที่จะเอาไปส่งร้านอาหารยกขึ้นรถสามล้อ ส่วนรถบรรทุกแตงโมและสินค้าที่จะส่งเข้าร้านจิ้นหลงทำหน้าที่ขับรถโดยมีซูเซียวตามไปช่วยขนของด้วย

ทางด้านถิงถิงที่นั่งรถประจำทางเข้ามาในตัวจังหวัดเพื่อมาดูลู่ทางขยายการค้าในอนาคต ตอนนี้เงินในมือของเธออาจจะพอซื้อร้านค้าทิ้งเอาไว้ ในอนาคตไม่แน่ว่าอาจจะมีราคาแพงขึ้น ตอนนี้การค้าเป็นไปด้วยดี ถ้าหากขายแตงโมทั้งหมดออกไปได้ เธอคงมีเงินพอซื้อที่ดินผืนใหญ่เอาไว้ทำบ้านพักและสวนผลไม้ สวนดอกไม้เอาไว้ให้คนมาเที่ยวพักผ่อนในวันหยุด

“ตงตง ร้านค้าของระบบมีเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ขายหรือเปล่า”

(*-*) มีครับโฮสต์ อยากได้ดอกไม้ชนิดไหนบอกมาได้เลยครับ (*-*)

“ได้เลย รอให้มีเงินซื้อที่ดินก่อนนะ ถึงตอนนั้นค่อยบอกอีกทีว่าจะปลูกอะไรบ้าง ไหนจะต้องหาเงินทำบ้านพักอีก ในอนาคตฟาร์มของเรา จะเป็นฟาร์มแบบครบวงจร แต่ตอนนี้ต้องหาเงินก่อน”

(*-*) มีผมอยู่โฮสต์สบายใจได้เลย ผมพร้อมช่วยเหลือโฮสต์เต็มที่ แถมฟรีบริการหาสามีให้ด้วยครับ (*-*)

“เลิกล้อเล่นสักทีเถอะ สามีอะไรกัน แฟนยังไม่มีเลย นายอย่าเพ้อเจ้อ ฉันยังไม่อยากคิดเรื่องมีคนรักตอนนี้หรอก”

(*-*) ครับ ครับ หาเงินก็หาเงินครับ (*-*)

ร้านค้าในตำบล หลังจากที่แตงโมมาส่งที่ร้าน วันนี้เป็นวันแรกที่มีแตงโมวางขายในร้าน ลูกค้าที่เข้ามาจับจ่ายในร้านต่างก็แปลกใจไม่น้อย ตอนนี้ไม่น่าจะมีแตงโมขาย ที่สำคัญแตงโมมีขนาดใหญ่และเนื้อสีแดงสด กลิ่นหอมหวาน มีเมล็ดน้อย ไม่ว่าใครมองเห็นก็อดไม่ได้ที่จะน้ำลายไหล หลังจากที่เรียงแตงโมเข้าชั้น แยกขนาดตามราคาที่กำหนดเอาไว้ มู่หรงได้ผ่าแตงโมเพื่อให้ลูกค้าเห็นเนื้อแตงโม อีกครึ่งลูกเขาหั่นใส่จานให้ลูกค้าชิม ภายในเวลาไม่นานก็ขายแตงโมออกไปได้หลายสิบลูกแล้ว

“ช่างเป็นแตงโมที่น่าอร่อยอะไรเช่นนี้ พ่อหนุ่ม ลุงซื้อหลายลูก ช่วยเอาไปส่งให้ลุงที่บ้านหน่อยจะได้หรือไม่”

“ได้เลยครับคุณลุง ต้องการกี่ลูกครับบอกที่อยู่เอาไว้ได้เลย เดี๋ยวผมไปส่งให้ครับ”

“เอาลูกใหญ่ 5 ลูกนะ แล้วก็ลูกเล็กลงมาหน่อย 10 ลูก ลุงจะเอาไปฝากคนเขา”

“ได้ครับ ทั้งหมด 280 หยวนครับ ให้ไปส่งที่ไหนครับ”

“เอาไปส่งที่บ้านหลังหัวมุมตรงสี่แยกตรงข้ามสถานีตำรวจ”

“ได้ครับ นอกจากแตงโมแล้วคุณลุงต้องการสินค้าอะไรเพิ่ม หรือเปล่าครับ วันนี้มีกุ้งตัวใหญ่สดมากทีเดียว ปลาสด ๆ ก็มีครับ”

“ไม่ล่ะ ที่ซื้อไปเมื่อวานยังกินไม่หมด เอาแค่แตงโมก่อน”

“ตกลงครับ”

หลังจากชายชราจ่ายเงินค่าแตงโมเสร็จก็ออกจากร้านไปทันที สำหรับเงิน 280 หยวนแล้วนับว่าเป็นจำนวนเงินที่มากโขอยู่หากเป็นชาวบ้านธรรมดา แต่ชายชราถือว่าเป็นคนแก่วัยเกษียณที่มั่งคั่งพอสมควร ลูกหลานล้วนเติบโตมีงานทำ ลูกชายคนโตทำธุรกิจอยู่ที่เมืองหลวง นับว่าร่ำรวยมาก ลูกชายอีกสองคนก็เป็นทหารและตำรวจระดับสูง แต่เดิมชายชราก็เป็นคหบดีที่ร่ำรวยคนหนึ่ง ตอนนี้เขาวางมือแล้วแต่ยังมีทรัพย์สินเงินทองให้จับจ่าย อีกมาก

โหย่วอี้เห็นว่าที่ร้านจำเป็นต้องมีรถไปส่งของให้ลูกค้า หากจะให้เข็นรถเข็นไปก็คงจะลำบากไม่น้อย เขาจึงทิ้งรถสามล้อเอาไว้ที่ร้านให้มู่หรงใช้ ส่งของให้ลูกค้า ส่วนตัวเขาติดรถบรรทุกกลับบ้าน เหมือนกิจการเริ่มขยายขึ้น รถที่เป็นยานพาหนะเริ่มไม่พอใช้ คงต้องไปซื้อที่ตัวจังหวัดมาเพิ่มสักสองคัน แต่ต้องรอถามความเห็นของน้องสาวเสียก่อน