ตอนที่ 6 : เปลี่ยนชุดกลับบ้าน

ความวุ่นวายเลเวลสูงสุดเริ่มต้นขึ้นเมื่อพยาบาลนำชุดโบฮีเมียนสีเขียวที่ซักอบแห้งเรียบร้อยมาวางบนเตียงของ ปราบ (ในร่างโลมา) ขณะที่ชัยก็หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าแบรนด์หรูมาวางบนเตียงของ โลมา (ในร่างปราบ)

"เสื้อผ้าครับบอส" ชัยยื่นส่งกระเป๋าให้ปราบ วางไว้ที่ปลายเตียง

"พี่ปราบคะ นลินว่าพี่ปราบเข้าไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะค่ะ"

"เดี๋ยวยัยแคดดี้คนนี้นลินให้ชัยพาเธอไปเปลี่ยนห้องน้ำข้างนอกก็ได้" นลินเอ่ยพลางทำท่าจะจูงแขนร่างสูงใหญ่

"ไม่ได้" ทั้งคู่ประสานเสียงกันอีกรอบจนพยาบาลสะดุ้ง โลมาในร่างปราบลุกลี้ลุกลน

"คือ... ผมต้องไปกับเธอ" นลินอ้าปากค้างเมื่อปราบจะพาโลมาเข้าไปด้วย

"พี่ปราบจะบ้าเหรอคะห้องน้ำแค่นิดเดียว จะเข้าไปเปลี่ยนพร้อมกันสองคนได้ยังไง นลินไม่ยอมนะคะ" จังหวะนั้นเองพยาบาลรีบเข้ามาแทรกแก้สถานการณ์

"อ๋อ ด้านในห้องน้ำแบ่งโซนแห้งโซนเปียกแยกฝั่งชายหญิงชัดเจน"

"มีประตูกั้นมิดชิดข้างในอีกทีค่ะคุณผู้หญิง เข้าไปพร้อมกันสองคนได้สบายเลยค่ะ"

นลินหน้าตึงทันทีแต่ก่อนที่จะทันได้ค้านอะไรต่อ ปราบ (ในร่างโลมา) ที่ตอนนี้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดพุ่งปรี๊ด ก็รีบคว้าถุงชุดโบฮีเมียน ของตัวเองและรีบหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของร่างบอสปราบติดมือมาด้วยอย่างรวดเร็ว

"มานี่"

สาวน้อยร่างบางในชุดคนไข้หันไปถลึงตาดุจัดใส่ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนเอ๋อเกาหัวแกรก ๆ เพราะยังปรับตัวกับส่วนสูงใหม่ไม่ได้ สายตาคมกริบแบบประธานบริษัทขัดกับใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างสิ้นเชิง

"เดินมาสิ จะยืนให้เขาสัมภาษณ์อีกนานไหม"

ยัยตัวเล็กไม่รอช้าพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือล่ำบึ้กของร่างตัวเองแล้วฉุดกระชากลากถูด้วยแรงทั้งหมดที่มี (ที่ดูเหมือนมดลากช้าง) ให้รีบเดินเข้าห้องน้ำไปทันที

พอประตูห้องน้ำถูกล็อกจากด้านใน ความเงียบอันน่าสะพรึงก็เข้าปกคลุม ปราบในร่างโลมารีบโยนกระเป๋าเสื้อผ้าใส่หน้าอกตัวเอง

"เปลี่ยนชุดซะแล้วห้ามลืมตาดูร่างผมแม้แต่นิดเดียว ไม่งั้นผมไล่คุณออก"

"บอสคะ ทำไมอะของบอสมันไม่น่าดูหรอคะ" โลมาโวยวาย

"บอสเถอะ... ใส่ชุดโบฮีเมียนหนูให้ถูกนะผ้ามันบางห้ามโนบราเด็ดขาดนะบอส"

"คุณเป็นห่วงชุดบ้าบอนี่อะนะ"

"คุณควรจะสงสารลูกนัยน์ตาผมมากกว่าที่ต้องมาเห็นไอ้ชุดเศษผ้าพวกนี้” ปราบ (ในร่างโลมา) ตวาดกลับพลางชูบราลูกไม้สีหวานขึ้นมาด้วยนิ้วสั่น ๆ เหมือนกำลังถือวัตถุไวไฟ

“แล้วไอ้โครงเหล็กนี่มันมีไว้ทำไม จะเอาไปสร้างตึกหรือไง”

“นั่นมันโครงพยุงค่ะบอส ถ้าใส่ไม่ดีอกหนูจะเสียทรงนะ” ร่างหนาในชุดสูทเถียงคอเป็นเอ็น มือใหญ่ที่เคยดูทรงพลังกลับยกขึ้นปิดตาตัวเองไว้อย่างเหนียมอายแต่แอบกางนิ้วออกเล็กน้อย

“แล้วบอสอย่าลืมใส่ซับในด้วยนะ ชุดนี้ถ้าโดนแดดมันจะซีทรู"

"เดี๋ยวพนักงานเห็นจะนึกว่าบอสมาเดินแฟชั่นโชว์คอลเลกชันเจ้าแม่มะขามทอง”

“หยุดพูดถึงเจ้าแม่ของคุณเดี๋ยวนี้” ปราบหน้าแดงซ่าน รีบเอาชุดปิดบังร่างกายที่เขาไม่คุ้นชิน

“แล้วคุณน่ะ... ห้ามลืมตาเด็ดขาด ผมย้ำนะ ถ้าผมเห็นคุณแอบมองหน้าอกตัวเองผ่านสายตาผมล่ะก็ ผมจะหักโบนัสคุณสิบปี”

“โบนัสอะไรคะบอส หนูยังตกงานอยู่เลย” โลมาบ่นอุบ

“แล้วร่างบอสนี่มัน... ใหญ่โตมโหฬารแบบนี้"

"หนูจะจัดระเบียบยังไงคะเนี่ย มันยาวไปหมดทั้งแขนทั้งขา"

"แถมตรงนั้น... มันนิ่งๆ หรือมันขยับได้คะบอสหนูไม่กล้าจับ”

“ยัยบ้า เธอหยุดวิจารณ์ร่างกายของฉันเดี๋ยวนี้” ปราบกัดฟันกรอด

“มันคือสรีระของผู้ชายที่ออกกำลังกายมาอย่างดี จัดระเบียบมันเข้าไปในกางเกงสแล็คซะ"

"แล้วห้ามทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ต่อหน้านลินเด็ดขาดแยกฝั่งกันได้แล้ว”

ปราบเดินปั้นหน้ายักษ์เข้าไปในโซนแห้งที่เป็นฝั่งผู้หญิง เขาพยายามจะสวมบราโดยการหมุนตะขอมาไว้ด้านหน้า แต่ด้วยขนาดหน้าอกของโลมาที่ซ่อนรูป หน้าอกที่ดูมีน้ำมีนวลกว่าที่เขาคิดทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก

“โอ๊ย ทำไมมันแน่นอย่างกับโดนหนังรัดยางโลมา"

"ไอ้สายพาดบ่าเนี่ยมันปรับระดับตรงไหน” ปราบตะโกนถามข้ามฝั่งขณะที่กำลังหมุนตัวติ้ว ๆ พยายามหาทางติดตะขอหลังจนไหล่แทบหลุด

“บอสคะ ปรับตรงตัวเลื่อนเหล็ก ๆ ไงคะ” โลมาตะโกนตอบพลางใช้มือหนา ๆ ของปราบพยายามดึงกางเกงในผ้าไหมแบรนด์หรูขึ้น

“บอส... หนูเจอปัญหาใหญ่กว่าบอสแล้วค่ะ"

"ของบอสมันไม่ยอมนอนค่ะ มันตั้งโด่ประท้วงหนูอยู่นี่"

"หนูนึกว่ามันเป็นคันเกียร์รถยนต์ของบอสซะอีก”

“คุณก็กดมันลงไปสิร่างกายผมมันตอบสนองต่ออุณหภูมิเฉย ๆ” ปราบโวยวายทั้งที่หน้าแดงจัด เขาพยายามยัดหน้าอกของโลมาลงไปในคัพบราให้ครบทุกส่วนตามที่เคยเห็นในโฆษณา

“แล้วห้ามเอาชุดสูทผมมาเช็ดน้ำมูกนะ นั่นตัวละสองแสน”

“หนูไม่เช็ดหรอกค่ะ แต่ตอนนี้หนูจะใส่กางเกงเข้าไม่ได้แน่ๆ"

"ถ้ามันยังพุ่งทะยานไม่ยอมหยุดแบบนี้ บอสช่วยสวดมนต์ให้มันสงบลงหน่อยได้ไหมคะ”

“ผมไม่สวด คุณนั่นแหละสวดมนต์เจ้าแม่ของคุณไป!”

ความวุ่นวายในห้องน้ำดำเนินไปอย่างทุลักทุเล เสียงผ้าเสียดสี เสียงสบถ และเสียงเถียงกันระงมจนพยาบาลที่อยู่ด้านนอกเริ่มมองหน้ากับนลินด้วยสายตาที่สงสัยยิ่งกว่าเดิม ว่าการเข้าไปเปลี่ยนชุดของสองคนในห้องน้ำมันต้องใช้พลังงานขนาดนี้เลยหรือ

สิบห้านาทีผ่านไป เมื่อเสียงประตูถูกเปิด ทั้งสองคนออกมาจากห้องน้ำ ท่านประธานในร่างใหม่ก้าวออกมาพร้อมชุดโบฮีเมียนที่ใส่กลับด้านจนคอเสื้อรั้ง ใบหน้าสวยบูดบึ้งเหมือนอยากจะไล่คนทั้งโลกออก ส่วนอดีตแคดดี้สาวในร่างชายหนุ่มก็เดินบิดไปบิดมาด้วยความประหม่า กางเกงสแล็คตัวละแสนดูผิดที่ผิดทางเมื่ออยู่บนท่าทางลุกลี้ลุกลนแบบนั้น

"เสร็จหรือยังค่ะพี่ปราบ คุณชัยเขาถอยรถมารอหน้าตึกแล้วนะคะ พี่ปราบทำไมเงียบไปคะ"

"นลินเข้าไปช่วยไหมคะ" ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัวหันกลับมามองสภาพของตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนจะตระหนักได้ว่าถ้าออกไปสภาพนี้มีหวังถูกส่งตัวไปแผนกจิตเวชแทนการกลับบ้านแน่นอน

"เอ่อ ไม่ครับ พี่ขออีกสิบนาที" ปราบที่สะกิดให้โลมาตอบตามปากเขา

"สิบนาทีนะคะพี่ปราบ นลินรออยู่ที่หน้าประตูนะคะ" เสียงนลินตอบกลับมาพร้อมเสียงฝีเท้าที่หยุดลงกึกหน้าห้องน้ำพอดิบพอดี

ทั้งสองคนถอนหายใจออกมาพร้อมกันราวกับยกภูเขาออกจากอก แต่พอหันมาสบตากันในกระจก ความสยองขวัญระลอกใหม่ก็เข้าจู่โจมทันที

"คุณถอดชุดออกเดี๋ยวนี้" โลมา (ในร่างปราบ) กระซิบเสียงเข้มพลางดึงชายเสื้อโบฮีเมียนที่รั้งคอปราบอยู่

"ใส่กลับด้านขนาดนี้ คุณนลินเห็นเขาคงนึกว่าคุณโดนผีเข้าจนคอหมุนได้นะ"

"ก็ชุดผู้หญิงมันมีรูเยอะไปหมดนี่ ฉันจะรู้มั้ยว่ารูไหนหัวรูไหนแขน" ปราบ (ในร่างโลมา) บ่นอุบแต่ก็ยอมยืนนิ่ง ๆ ให้โลมาช่วยรูดซิปและหมุนชุดกลับมาด้านที่ถูกต้องอย่างทุลักทุเล

"อยู่นิ่ง ๆ สิคุณปราบ" โลมาดุพลางใช้มือหนา (ของปราบ) ค่อยๆ จัดระเบียบเนื้อผ้าพริ้วไหวให้เข้าที่

"ส่วนกางเกงคุณ... ฉันขยับเข็มขัดให้ใหม่แล้วนะ เลิกเดินเกร็งเหมือนปวดท้องเสียที ไม่อย่างนั้นน้าชัยต้องสงสัยแน่"

ความยากในระดับปราบเซียนอยู่ที่ "ทรงผม" ปราบในร่างหญิงสาวพยายามรวบผมตัวเองจนพันกันนุงนังไปหมด

"มานี่... ฉันสอน" โลมาขยับเข้าไปยืนซ้อนหลังปราบ

"ใช้มือสางผมขึ้นมาแบบนี้... อย่ากำแน่นเกินไป เดี๋ยวหน้าผากตึง"

ภาพในกระจกตอนนี้ดูแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังบรรจงรวบผมให้หญิงสาวร่างบาง

"มัดยางรัดผมวนสามรอบนะคุณ... "

"เออนั่นแหละแล้วดึงให้กระชับพองๆ นิดนึงจะได้ดูไม่ได้ตั้งใจ"

"มันต้องยุ่งยากขนาดนี้เลยเหรอปกติฉันแค่สั่งเซตผมห้านาทีก็เสร็จแล้ว"

"ก็นี่มันร่างฉันความสวยมันต้องใช้ความละเอียดอ่อนค่ะคุณประธาน"

หลังจากช่วยกันปรับลุคสภาพของกันและกันจนเริ่มดูเป็นผู้เป็นคน โลมาสำรวจความเรียบร้อยของปราบในร่างเธอเป็นครั้งสุดท้าย เธอเอื้อมมือไปปัดไรผมให้ และจัดปกเสื้อเชิ้ตของตัวเอง (ที่สวมอยู่บนตัวปราบ) ให้เนี้ยบกริบ

"จำไว้นะ... คุณคือโลมา ยิ้มหวาน ๆ แต่ไม่ต้องพูดเยอะ"

"ส่วนฉันคือคุณปราบ... ตรงนิ่งขรึมเข้าไว้"

ปราบพยักหน้า พยายามปรับสีหน้าบูดบึ้งให้ดูอ่อนโยนขึ้น แม้จะดูเหมือนคนกำลังฝืนยิ้มให้ศัตรูก็ตามก่อนที่โลมาจะรวบรวมความกล้า เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูเปิดออกไปเผชิญหน้ากับนลินและชัยที่ยืนลุ้นอยู่ด้านนอก

"เสร็จแล้วครับ" ทั้งคู่ประสานเสียงออกมาพร้อมกัน จนคนรอถึงกับกะพริบตาปริบ ๆ กับความ "เป๊ะ" ที่ผิดหูผิดตา