ตอนที่ 5: นลินบุกโรงพยาบาล (ปราบตัวปลอม)

ความสงบสุขชั่วคราวในห้องพักฟื้นพังทลายลง เมื่อประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีที่สวยสง่าตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า นลิน คู่หมั้นสาวสุดเนี้ยบและเป็นลูกสาวนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ก้าวเข้ามาพร้อมกระเช้าดอกลิลลี่สีขาวราคาแพงเกินค่าแรงขั้นต่ำทั้งเดือนของแคดดี้ เธอพุ่งตรงไปเตียงของโลมา (ในร่างปราบ) นั่งเกร็งจนหลังตรงแน่วราวกับถูกไม้บรรทัดทาบ

"พี่ปราบคะ นลินตกใจแทบแย่ที่รู้ข่าวจากชัยว่าพี่ประสบอุบัติเหตุ"

"เจ็บตรงไหนบ้างคะ ไหนขอนลินดูหน่อยค่ะพี่ปราบ" นลินทำท่าจะโผเข้าถอดเสื้อผ้าของปราบเพื่อดูแผลด้วยความห่วงใย แต่โลมารีบยกมือห้ามปางห้ามญาติเหมือนคนกำลังทำพิธีไล่ผี

"เอ่อ... อย่าเพิ่งครับคุณ อย่าเพิ่ง" โลมาละล่ำละลักเธอไม่รู้จักนลินจริง ๆ

"ผม... ผมโดนฟ้าผ่า พลังงานในตัวมันยังไม่นิ่ง ถ้าแตะตัวตอนนี้ไฟอาจจะช็อตคุณนลินได้... พลังงานมันยังไม่สมดุลครับ" โลมาหาข้ออ้างในการเข้าถึงตัว ปราบ (ในร่างโลมา) ที่นอนอยู่ข้างเตียงถึงกับเอามือกุมขมับ เอ่ยปากต่อว่าโลมา

"พลังงานไม่สมดุลบ้านคุณสิ ยัยโบฮีเมียน ผมเป็นนักธุรกิจนะ ไม่ใช่เสาหลักเมือง"

นลินชะงักค้างมือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะไหล่คู่หมั้นหดกลับทันที เธอมองปราบอย่างสงสัยก่อนจะตวาดสายตาคมกริบไปเห็นผู้หญิงชุดคนไข้ที่ยนั่งหน้าบูดอยู่บนเตียง

"แล้วนี่ใครคะพี่ปราบ ทำไมถึงมาอยู่ในห้องพักฟื้นของพี่หละ" โลมาพยายามทำท่าทางของบอสใจยักษ์ออกมาสุดชีวิต

"อ๋อ... เธอ... เธอเป็นคนที่ตัดหน้ารถผม"

"ใช่ ผมไม่อยากให้เธอหนีก่อนจะใช้หนี้ค่าซ่อมรถให้ครบ"

"เลยสั่งให้หมอเอามาไว้ใกล้ ๆ จะได้ทวงหนี้สะดวก... ทวงวินาทีต่อวินาทีเลยครับ" นลินมองทั้งคู่สลับไปมาอย่างจับผิด

"แต่ทำไมสายตาเธอคนนี้ถึงจ้องพี่ปราบ เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้นล่ะคะ" ปราบในร่างโลมารีบปั้นหน้ายิ้มหวานประจบ (ที่ฝืนที่สุดในชีวิต)

"เปล่าค่ะ...ดิฉันแค่ชื่นชมความสวยระดับนางฟ้าของคุณจนตาไม่กระพริบน่ะค่ะ"

นลินทำท่าทางฮึดฮัดขัดใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมคลายวงแขนที่กอดอกออก เธอขยับเข้าไปใกล้ โลมา (ในร่างปราบ) แล้วซบหน้าลงกับไหล่กว้างอย่างออดอ้อน มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามแขนเสื้อผู้ป่วยเนื้อดี

"พี่ปราบคะ...นลินว่าต่อไปห้ามขับรถไปแถวสลัมใต้สะพานลอยแบบนั้นอีกนะคะ นลินเป็นห่วง" นลินพูดเสียงหวานฉ่ำ พลางส่งสายตาจิกกัดไปทาง ปราบ (ในร่างโลมา) ที่ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ

"เอ่อ... ครับ... ผม... ผมจะไม่ไปแถวนั้นอีกแล้วครับ" โลมาในร่างปราบตอบเสียงสั่น

เธอพยายามจะเบี่ยงตัวหนีสัมผัสของนลิน แต่ยิ่งหนีนลินก็ยิ่งเบียดกายเข้าหา จนปราบในร่างหญิงสาวถึงกับแผ่รังสีอำมหิตออกมาทางสายตาจนห้องพักฟื้นเริ่มเย็นยะเยือก

ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังมาคุ คุณหมอเจ้าของไข้ พร้อมด้วย คุณชัย ผู้จัดการสนามกอล์ฟก็เดินเข้ามาพอดี ชัยที่เพิ่งวางสายจากตำรวจดูมีสีหน้าที่โล่งใจขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายฟื้นตัวได้ดี

"สวัสดีครับคุณหมอ บอสเป็นยังไงบ้างครับ" ชัยถามด้วยความเป็นห่วงเขาเดินมาที่เตียงของโลมา(ในร่างของปราบ)

"อาการดีขึ้นมากครับ ทั้งสองคนเลย" คุณหมอเดินเข้ามาประเมินอาการเบื้องต้น

"ความดันปกติ ชีพจรเต็นสม่ำเสมอร่างกายไม่มีส่วนไหนแตกหักอย่างที่กังวลในตอนแรก"

"ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์มากครับที่โดนแรงกระแทกขนาดนั้นแล้วยังลุกขึ้นมาโต้ตอบได้เร็วขนาดนี้" หมอหันไปตรวจสอบรอยไหม้จาง ๆ ที่ปลายนิ้วของทั้งคู่

"รอยไหม้นี้เดี๋ยวก็จางไปครับ หมออนุญาตให้กลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านได้เลยในวันนี้ครับ" นลินตาเป็นประกายทันทีที่ได้ยินคำว่ากลับบ้าน เธอรีบหันไปสั่งการชัย

"คุณชัยไปจัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยนะคะ"

"รถของนลินจอดรออยู่ข้างล่างแล้ว"

"นลินจะรับพี่ปราบกลับไปดูแลที่เฮ้าส์ของพี่ปราบเองค่ะ"

ชัย ผู้จัดการสนามกอล์ฟพยักหน้ารับคำสั่งนลินอย่างแข็งขัน ก่อนจะหันมามอง ปราบ (ในร่างโลมา) ที่ยืนหน้าซีดเซียวอยู่ข้างเตียง ชัยขยับแว่นสายตาเล็กน้อยพลางก้าวเข้าไปหาด้วยท่าทางหวังดี

“มาเดี๋ยวน้อง... เดี๋ยวพี่จัดการเคลียร์เรื่องค่ารักษาพยาบาลให้เสร็จ"

"แล้วเดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งน้องที่บ้านเช่าเอง"

"บอสท่านจะได้พักผ่อนเพราะคุณนลินเขาเตรียมรถมารับแล้ว” ชัยว่าพลางขยับจะเข้าถึงตัวเพื่อกึ่งลากกึ่งพยุงร่างเล็ก ๆ ออกไป

"ไม่ได้!"

เสียงอุทานที่ประสานกันดังลั่นห้องทำเอาชัยชะงักกึกจนไหล่แทบหลุด นลินที่กำลังจัดกระเป๋าแบรนด์เนมถึงกับสะดุ้งสุดตัว คุณหมอเจ้าของไข้เองก็เผลอทำชาร์ตในมือเกือบหล่น

โลมา (ในร่างปราบ) ลุกลี้ลุกลนจนแทบจะตกเตียง เธอรีบคว้าข้อมือของชัยไว้ด้วยแรงมหาศาลของร่างผู้ชายจนชัยหน้าเหยเก

“ห้ามพาเธอไปไหนทั้งนั้นนะพี่ชัย เอ๊ย... ชัย”

“ตะ... แต่บอสครับปกติบอสไม่ชอบให้คนนอกวุ่นวายนี่ครับ” ชัยถามอย่างงง ๆ

ปราบในร่างโลมาที่นั่งอยู่บนเตียงแทบจะคลั่งตาย เขารีบกระโดดลงจากเตียงถลันเข้าไปใกล้ร่างตัวเองในระยะประชิด (ที่พ้น 10 เมตรปุ๊บหายใจไม่ออกปั๊บ) แล้วส่งสายตาอำมหิตกดดันให้โลมารีบหาทางออก

“คือ... คือว่า...” โลมาเหงื่อตกพลั่กเธอพยายามปั้นหน้านิ่งขรึมแบบที่ปราบชอบทำ

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ยัยคนนี้ตัดหน้ารถผมจนรถพังยับเยิน"

"ค่าซ่อมตั้งกี่ล้าน ถ้าปล่อยเธอกลับบ้านเช่ารูหนูนั่น เธอคงหนีหายไปกับกลีบเมฆแน่”

“พี่ปราบคะแต่ให้นลินพาส่งตำรวจเลยก็ได้นี่คะ” นลินแทรกขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“ตำรวจน่ะช้าไปครับคุณนลิน” โลมาโพล่งออกไปอย่างมีมาด (ตามที่ปราบเคยขู่เธอไว้)

“ผมจะเอาเธอไปอยู่ที่บ้านผม... ในฐานะคนรับใช้ขัดดอก"

"ผมจะใช้งานเธอให้หนัก ล้างรถ ขัดส้วม ตัดหญ้า เอาให้คุ้มทุกบาททุกสตางค์ที่ผมเสียไป"

"และที่สำคัญ... เธอต้องอยู่ในสายตาผมตลอด 24 ชั่วโมง ห้ามห่างเกินระยะสายตาเด็ดขาด”

ชัยอ้าปากค้างมองบอสที่ปกติรักความสะอาดและเป็นระเบียบที่สุดในโลก บัดนี้กลับจะเอาอดีตแคดดี้สายมูไปอยู่ในคฤหาสน์ ส่วนปราบในร่างโลมาก็ได้แต่ยืนนิ่งข่มใจพยักหน้าตามน้ำแบบแกน ๆ

“ใช่ค่ะ... ฉันยอมรับผิด ฉันจะไปใช้หนี้ให้บอสปราบเองค่ะ” ปราบกัดฟันพูดเสียงแหลม (ของโลมา) นลินสะบัดหน้าใส่ด้วยความหึงหวงและหมั่นไส้

“ดีค่ะ ในเมื่อพี่ปราบอยากจะทรมานลูกหนี้คนนี้นัก นลินก็จะรอดู"

“ถ้างั้นบอสก็ไปเปลี่ยนชุดนะครับ... น้องด้วย” ชัยเอ่ยบอกทั้งสองคน

“ได้จ๊ะพี่ชัย ” โลมาตอบชัย พลางคว้าต้นแขนของแม่สาวนั่น ให้เดินตามไปทางห้องน้ำที่แยกฝั่งชายหญิงไว้อย่างชัดเจน

ปราบในร่างโลมาได้แต่จำใจเดินตามแรงลากนั้นไปพลางกัดฟันกรอด ใจหนึ่งก็กังวลกับความโกลาหลที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้องน้ำหญิง แต่อีกใจกลับสยองยิ่งกว่าเมื่อนึกถึงสายตาของบอสที่มองมา... สายตาที่บอกชัดว่านี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น