บทที่ 5 อาเพศสลับร่าง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่!? - 2

ทว่า ความรู้สึกหนักอึ้งและความแปลกประหลาดทางร่างกายกลับทำให้หลินอันต้องยกมือขึ้นมาดูตรงหน้า…

‘แปลก! มือใหญ่หนา แล้วก็ยาวกว่าที่เคยเป็นมาก!’

หลินอันขมวดคิ้วแน่น ค่อย ๆ เอามือขึ้นมาลูบใบหน้าของตัวเองเพื่อความแน่ใจ แต่นิ้วมือกลับสัมผัสได้ถึงความสากตึง… ‘หนวดเครา…?!’

ความตื่นตระหนกพุ่งทะลุจุดพีค! หลินอันรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนบนเตียงไม้ทันทีด้วยความตกใจกลัว!

“ไม่ได้นะพะยะค่ะฝ่าบาท!” เหล่าขันทีที่เฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงรีบพุ่งตัวเข้ามาปรามด้วยความตื่นตระหนก “ไปตามหมอหลวง! ไปตามหมอหลวงเร็วเข้า! ฮ่องเต้ฟื้นคืนพระสติแล้ว!!!”

“เดี๋ยว!” หลินอันในร่างสูงใหญ่ร้องทักเสียงหลง

“พะยะค่ะ?” ขันทีสนิทชะงักกึก คุกเข่าลงก้มหน้ากราบ

“เจ้า… เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”

“ฮ่องเต้… พะยะค่ะ” ขันทีตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

เรือหายของจริง!!

หลินอันอ้าปากค้าง กรีดร้องโวยวายอยู่ในใจอย่างหนักหน่วง! นอกจากจะทะลุมิติมาเป็นฮองเฮาแล้ว ฟ้ายังกลั่นแกล้งให้นางสลับร่างมาอยู่ในร่างของฮ่องเต้เซียวจิ่งเหิงอีกหรือเนี่ย!! งานราชการฝ่ายหน้าอันแสนน่าปวดหัวกำลังจะตกมาอยู่ในมือของสาวออฟฟิศอย่างนางเต็ม ๆ แล้ว!

ทว่า… ทางด้านฮ่องเต้เซียวจิ่งเหิง กลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง!

ทันทีที่เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตำหนักหงส์ แล้วพบว่าเรือนร่างของตนกลายเป็นสตรีผอมบาง ทรงผมยาวสลวย และสวมชุดตัวยาวของฮองเฮา แทนที่จะตกใจ เสียใจ หรือตื่นตระหนก… นัยน์ตาคู่นั้นกลับฉายแวววาววับ ตื่นเต้นสุดเหวี่ยงขึ้นมาทันที!

“ฮ่าฮ่าฮ่า! สนุกแล้วไงล่ะ!”

เจียงอวี่เฉินในร่างฮองเฮาสุดสวย กระโดดพรวดลงจากเตียงโดยไม่สนใจกิริยาสุภาพเรียบร้อยใด ๆ ทั้งสิ้น! เขารีบวิ่งสับเกียร์หมาในชุดบรรทมสีขาวพริ้วไหว มุ่งตรงออกจากตำหนักหงส์ บึ่งไปยังตำหนักฮ่องเต้ทันทีอย่างไม่คิดชีวิต!

“ฮองเฮาเพคะ! เสด็จไปไหนเพคะ!” “ฮองเฮา! ทรงสวมรองเท้าก่อนเพคะ! สวรรค์ทรงโปรด!”

เหล่านางกำนัลและขันทีที่เพิ่งดีใจว่าฮองเฮาฟื้น ต่างพากันแตกตื่นอุทานเสียงหลง วิ่งกระหืดกระหอบตามหลังฮองเฮาผู้กำลังวิ่งลิ่ว ๆ เป็นโขยง ราวกับฝูงเป็ดตื่นตกใจ!

และแล้ว… ประตูตำหนักฮ่องเต้ก็ถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของ ‘ฮองเฮา’ ที่วิ่งหน้าตาตื่นเต้นเข้ามา ยืนกอดอกมอง ‘ฮ่องเต้’ ที่กำลังยืนเหวออยู่บนเตียง!

ศึกความวายป่วงของการสลับร่าง… ได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!

“ทุกคนออกไปก่อน”

เสียงหวานนุ่มทุ้มของฮองเฮาที่บัดนี้ถูกเซียวจิ่งเหิงสิงร่างอยู่เอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง ทว่า เหล่าขันทีและนางกำนัลที่วิ่งตามมาเป็นโขยงต่างยืนหันหน้ามองกันเลิ่กลั่ก ด้วยความสับสนว่าเหตุใดฮองเฮาถึงกล้าเสด็จมาสั่งการในตำหนักฮ่องเต้เช่นนี้

เซียวจิ่งเหิงในร่างฮองเฮาจึงยักคิ้ว ยิ้มกวน ๆ แล้วส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ร่างสูงใหญ่บนเตียงเป็นคนออกสั่งแทน

หลินอันในร่างฮ่องเต้ที่กำลังยืนเหวออยู่บนเตียง สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามปรับสีหน้าให้ขรึมและทรงอำนาจที่สุด แม้ในใจจะอยากกรีดร้องแค่ไหนก็ตาม นางตวัดสายตาเย็นชาลงมองเหล่าบริวาร ก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงทรงพลัง

“พวกเจ้าทุกคน... ออกไปให้หมด!”

“พะ... พะยะค่ะฝ่าบาท!”

เมื่อเห็นฮ่องเต้รับสั่งด้วยพระองค์เอง เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างรีบก้มหน้าถอยร่นออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ประตูบานโตของตำหนักหลวงถูกปิดลงสนิท ทิ้งไว้เพียงความเงียบและร่างสองร่างที่ยืนจ้องหน้ากัน

ทันทีที่อยู่กันตามลำพัง ทั้งสองก็โพล่งออกมาพร้อมกันทันที!

“ท่าน!”

“เจ้า!”

ประโยคสั้น ๆ ถูกเอ่ยออกมาในเสี้ยววินาทีเดียวกัน แต่กลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ต่างกันราวฟ้ากับเหว!

คำว่า “ท่าน!” ที่หลุดมาจากปากของร่างฮ่องเต้ร่างสูงใหญ่ (หลินอัน) เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ตกใจ และขวัญเสียขั้นสุด ดวงตาคู่คมเบิ่งกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา มือกุมอกตัวเองที่ตอนนี้กลายเป็นอกแกล้งหนาและมีหนวดเครา

ในทางกลับกัน คำว่า “เจ้า!” ที่เอ่ยออกมาจากร่างของฮองเฮาสุดสวย (เซียวจิ่งเหิง) กลับฉายแววมีแต่ความตื่นเต้น ดีใจ และชอบอกชอบใจอย่างปิดไม่มิด! นัยน์ตาคู่สวยของฮองเฮาเป็นประกายระยิบระยับ รอยยิ้มทะเล้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเยือกเย็นของเสิ่นจืออิง

เซียวจิ่งเหิงในร่างฮองเฮาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี เอามือเท้าเอวพลางเดินสำรวจเรือนร่างเดิมของตัวเองที่บัดนี้มีหลินอันสิงอยู่ ราวกับกำลังมองเครื่องเล่นใหม่ในสวนสนุก!

“ไม่จริงใช่ไหม...” หลินอันในร่างฮ่องเต้กุมขมับ ถอนหายใจออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่ม “อย่าบอกนะว่าเรา... สลับร่างกันจริง ๆ?!”

“ก็จริงน่ะสิ! สนุกเป็นบ้าเลยใช่ไหมล่ะ!” ฮองเฮาจอมป่วนตอบกลับทันควัน พร้อมกับตบมือเข้าหากันด้วยความสะใจ!