บทที่ 1 ตื่นมาอีกทีก็เป็นฮองเฮาเสียแล้ว

หลังจากตั้งสติและปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้ไม่นาน หลินอันในร่าง เสิ่นจืออิง ก็เริ่มวางแผนใช้ชีวิตอย่างเงียบเชียบและไม่เป็นจุดสนใจ กฎเหล็กของนางคือการวางตัวนิ่ง เยือกเย็น และทำหน้าที่ฮองเฮาตามมารยาทให้สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อจะได้ไม่มีใครมาหาเรื่อง

ทว่า... แผนการของนางกลับต้องพังทลายลงตั้งแต่วันแรกที่ฟื้นขึ้นมา!

“จืออิง! ฮองเฮาของข้า! เจ้าฟื้นแล้วจริง ๆ หรือนี่!”

ยังไม่ทันที่หลินอันจะได้ยกชาขึ้นจิบ เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกแถมยังแฝงความโอเวอร์เกินจริงก็ดังลอยมาจากหน้าตำหนักพร้อมเสียงก้าวเท้าอันเร่งรีบ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดมังกรสีทองสง่างามพุ่งพรวดเข้ามาในห้อง รูปร่างหน้าตาของเขางดงามหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในซีรีส์โบราณ มิหนำซ้ำยังมีเรือนผมสีบลอนด์ทองตามธรรมชาติ! ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่คือ ฮ่องเต้เซียวจิ่งเหิง!

ทว่า กิริยาอาการของพระองค์กลับตรงข้ามกับความสง่างามโดยสิ้นเชิง!

ฮ่องเต้หนุ่มถลาเข้ามาจับมือของหลินอันไว้แน่น ก่อนจะทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ น้ำตาคลอเบ้า แววตาฉายความเว่อร์วังอย่างถึงที่สุด

“ข้าร้อนใจยิ่งนัก! ตอนที่ได้ยินว่าเจ้าสลบไสลไป หัวใจของข้าเหมือนจะหยุดเต้น! สวรรค์ช่างกลั่นแกล้งยิ่งนัก หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร!”

หลินอันนั่งนิ่ง ตัวเกร็งชั่วขณะ มุมปากกระตุกเบา ๆ ด้วยความอึดอัด... นี่มันการแสดงละครเวทีระดับรางวัลออสการ์หรืออย่างไร?

สัญชาตญาณสาว INFJ ผู้เรียบร้อยและรักความเป็นส่วนตัวสั่งการให้เธอดึงมือกลับเบา ๆ ตามมารยาท ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย เยือกเย็น และตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

“ฝ่าบาท ทรงตั้งสติก่อนเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่เพลียแดด มิได้เป็นอันตรายถึงชีวิต โปรดอย่าได้ทรงกังวลจนเสียกิริยาเลย”

ฮ่องเต้เซียวจิ่งเหิงชะงักไปแวบหนึ่ง แววตาซุกซนคู่หน้านั้นฉายประกายประหลาดใจออกมาวูบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มร่าอย่างรวดเร็วแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ

“กังวลเสียกิริยารึ? ฮ่าฮ่าฮ่า! จืออิงหนอจืออิง เจ้าฟื้นขึ้นมาคราวนี้ดูเย็นชาขึ้นหรือไม่? หรือว่าการสลบไปครั้งนี้ทำให้วิญญาณเจ้าเปลี่ยนไปกันแน่?”

ประโยคคำถามธรรมดาที่ฟังดูเหมือนเย้าหยอก กลับทำให้หลินอันแอบสะดุ้งในใจ ‘หมอนี่... แค่หยอกเล่น หรือแกล้งพูดทดสอบเราเพราะรู้ความจริงเรื่องที่นิสัยของฮองเฮาเปลี่ยนไปกันแน่?’

กระนั้น นางก็ยังคงใบหน้านิ่งเฉยราวกับภูเขาน้ำแข็ง ตอบกลับราบเรียบ “หม่อมฉันเพียงแค่ตระหนักได้ว่า การวางตัวสุขุมสำรวมคือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับฮองเฮาเพคะ”

หลังจากวันนั้น หลินอันคิดว่าเรื่องราวจะจบลงด้วยดี และนางจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในตำหนักหงส์... แต่ความคิดนั้นผิดถนัด!

เพราะฮ่องเต้เซียวจิ่งเหิงผู้นี้ แทบจะมาโผล่ที่ตำหนักของนางตั้งแต่เช้าจรดค่ำ!

เช้าตรู่... ในขณะที่หลินอันกำลังนั่งจิบชาและวางแผนชีวิตเงียบ ๆ ฮ่องเต้ก็โผล่มาพร้อมกับชวนถกเถียงเรื่องไม่เป็นเรื่อง

“ฮองเฮา เจ้าคิดว่าระหว่างชามะลิกับชาอู่หลง หากนำมาต้มรวมกัน รสชาติมันจะเหมือนชาดำ หรือว่าจะกลายเป็นพิษกันแน่?”

“...ฝ่าบาท ชาคนละประเภทไม่ควรนำมาต้มรวมกันเพคะ”

“เหอๆ เจ้าอย่าเพิ่งตัดสินโดยไม่มีงานวิจัยสิ! (เอ๊ะ... งานวิจัย?) หมายถึง ผลการทดลองน่ะ! มาลองต้มดูหน่อยเป็นไร!”

ตกบ่าย... ขณะที่หลินอันกำลังตั้งสติอ่านบัญชีฝ่ายใน ฮ่องเต้ก็เดินวนไปวนมา รอบตั่งนอนของนาง พร้อมกับแกล้งแหย่และทดสอบความอดทนของนางไม่หยุดหย่อน ทั้งหยิบขนมของนางไปกิน ทั้งตั้งคำถามกวนประสาทที่ไร้แก่นสาร เช่น “ฮองเฮา หากเจ้าตกน้ำพร้อมกับหวังมามาคนสนิท เจ้าคิดว่าข้าควรกระโดดลงไปช่วยใครก่อนดี?”

หลินอันกุมขมับ ถอนหายใจยาว พยายามสะกดจิตตัวเองในใจ ‘นิ่งไว้หลินอัน นิ่งไว้ อย่าไปบ้าตามเขา...’

นางปั้นหน้าเรียบเฉยแล้วตอบกลับเสียงเย็น “ฝ่าบาททรงเป็นมหาราชผู้เกรียงไกร สมควรให้องครักษ์ลงไปช่วยทั้งคู่เพคะ”