EP.4 ผ่าพิทบูลและบูลด็อกออกจากปาก

กองทัพนักข่าวกดรัวชัตเตอร์กันยับอย่างพอใจเตรียมจะได้ลงข่าวใหม่ของหนุ่มฮอตในวันพรุ่งนี้ มีเพียงหญิงสาวร่างบางที่รู้สึกเหมือนตัวเธอจะเล็กลงเรื่อยๆเมื่อยืนอยู่ใกล้ฟีนิกซ์โดยไม่ทราบสาเหตุ

เสียงกระซิบแหบพร่านั้นทำเธอขนลุกและวางตัวไม่ถูก ภาวนาให้งานนี้เสร็จเร็วๆ การอยู่ใกล้เขานั้นรู้สึกว่ามันอันตรายเหลือเกิน

“หนูไวน์ น้าขอบใจหนูมากนะจ๊ะที่มาช่วยงาน หนูสวยมากจริงๆลูก”

มาดามวิด้าจับมือหญิงสาวลงจากเวที ชื่นชมไม่หยุดปาก

“ไวน์ยินดีค่ะ คุณแม่ฝากความคิดถึงจากเมืองไทยมาด้วย อยากให้คุณน้าไปพักผ่อนที่ไร่ ตอนนี้อากาศกำลังดีเลยค่ะ”

คุณฝันฤดี คุณแม่ของเธอเป็นเพื่อนกับมาดามวิด้า ท่านทั้งสองสนิทกัน มาดามวิด้าไม่ค่อยได้เจอเธอบ่อยนักเพราะหญิงสาวติดงานที่โรงพยาบาล

“น้าไม่พลาดแน่จ้ะ ว่าแต่พ่อเราเถอะตานิกซ์ เราก็ด้วย ไม่เคยว่างตรงกับแม่”

“เคลียร์กันเองนะครับ ช่วงนี้ผมมีเรื่อง ‘สำคัญ’ ที่ยังสะสางไม่เสร็จ คงต้องขอบาย”

มันสำคัญจนหน้าแปลกใจว่าคนอย่างเขามีเรื่องสำคัญประเภทนี้อยู่ในพจนานุกรมด้วย

“เอ่อ ไวน์ขอตัวก่อนนะคะคุณน้า ไวน์มีงานต่อ”

ใกล้จะหนึ่งทุ่มแล้วเธอต้องเข้าเวรตอนทุ่มครึ่งเสียด้วย

มาดามวิด้าเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหญิงสาวเป็นหมอต้องเข้าเวรตอนดึก

“เดินทางดีๆนะลูก หวังว่าน้าจะได้เจอหนูบ่อยๆนะ”

ประโยคหลังของเธอนั้นช้อนสายตามองไปทางลูกชาย

หญิงสาวพยักหน้ายิ้มให้แล้วเข้าไปสวมกอด

หลังจากนั้นเวนิตาก็รีบสาวเท้าเร็วๆไปยังห้องแต่งตัวโดยที่ไม่สนใจสายตาของฟีนิกซ์อีก รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดเครื่องสำอางและหยิบกระเป๋าเตรียมกลับ

เธอไม่ได้ขับรถมาเลยต้องออกไปรอแท็กซี่ด้านนอก ตอนนี้เธอก็มีเวลาไม่มากแล้ว

“จะรีบไปไหน งานอะไรที่ต้องทำตอนดึกๆดื่นๆ” ร่างสูงที่ออกมาจากหลังเสาเดินมาตัดหน้าเธอ

“ฉันรีบค่ะ”

และไม่อยากเสวนาหรือเห็นหน้าคุณด้วย เรื่องมันเเล้วไปแล้ว เอากลับมาก็ไม่ได้ ยิ่งมารู้ทีหลังว่าเป็นเขา คนที่ไม่ควรเข้าใกล้ที่สุดเธอยิ่งต้องปล่อย

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”

“ฉันมีนัด กรุณาหลีกทางด้วยค่ะ”

เธอหลบหน้าเขาตลอดทั้งงาน จะมีประโยชน์อะไรในที่สุดต้องมาพูดกันเป็นเรื่องเป็นราว มือเล็กผลักไหล่แกร่งให้พ้นทาง ตรอกทางเดินแคบๆตัวโตอย่างเขามาขวางเธอก็ออกไม่ได้

“มีนัด” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

“ไหนบอกมีงานต่อ หรือนั่นมันงานของเธอ”

เขาว่า น้ำเสียงเอ่ยดูถูก คนๆนี้จะคิดอะไรที่มันดีคงไม่ได้

“ค่ะ คุณเข้าใจถูกแล้ว ตอนนี้คุณกำลังทำฉันเสียงานเสียเวลาไปกับการคุยเรื่องไร้สาระอย่างไม่มีประโยชน์”

“อ่อ แล้วการไปผับให้ผู้ชายมอมเหล้านั่นหรอที่เธอว่าดี สรุปคือฉันเข้าใจผิดคิดว่าเธอโดนมอม ที่แท้ก็เต็มใจ”

ชายหนุ่มเค้นเสียงหนักออกมาอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำและเขาทำสำเร็จเสียด้วย เธอเจ็บกับทุกประโยคที่เขากล่าวหาเสียๆหายๆใส่

“ฉันไม่เคยรู้จักคุณ การที่คุยกับคุณไม่กี่คำก็ทำให้ฉันเข้าใจทันทีว่าคุณเป็นคนยังไง”

“เธอจะพูดว่าเธอเป็นคนดีงั้นสิ ”

ฮึ เสียงหัวเราะในลำคอกับเเววตาเกรี้ยวกราดที่เปลี่ยนอย่างรวดเร็วของเขาทำให้เธอกลัว และไม่มีเหตุผลเลยที่ต้องแก้ตัว เขาคิดแบบนั้นก็ดีแล้ว ดีซะอีก จะได้ไม่ต้องพบเจอกันอีกต่อไป

“อย่าลืมกินยาคุมล่ะ ฉันไม่ได้ป้องกันและเธอคงไม่โง่ปล่อยให้ท้อง เข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย”

เวนิตาใจหายวูบกับคำที่ว่า ‘ฉันไม่ได้ป้องกัน’ ทำไมเขา…

“ขอบคุณที่เตือน” เธอพยายามตอบเสียงเรียบ

“ไวน์ครับ”

เสียงเรียกของเกรย์ คอปป์เข้ามาขัดจังหวะ

“ลูกค้าเธอมาหนะ เอาใจเยอะๆล่ะคนนี้ ท่าจะกระเป๋าหนักน่าดู”

เขายังไม่หมดคำพูดร้ายๆที่สรรหามาว่าเธอ

เกรย์เดินเข้ามาหาทั้งคู่

“พี่แปลกใจนะทำไมไวน์ถึงมาอยู่ที่งานนี้” เกรย์ส่งยิ้มให้เธอและพูดอย่างเป็นกันเองในน้ำเสียงนั้น

“พี่เกรย์ ไวน์รีบมากเลยคะตอนนี้ พี่เกรย์ไปส่งไวน์หน่อยได้มั้ย”

เกรย์มองสายตาเว้าวอนของหญิงสาวแล้วตอบตกลง แน่นอนว่าเขาไม่ปฏิเสธเธออยู่แล้ว

ไม่ทันจะได้ทักทายและลาฟีนิกซ์ เวนิตาก็ลากแขนเขาออกไปทันที

เมื่อถึงรถแล้วชายหนุ่มจึงเอ่ยถาม

“ไวน์ทะเลาะกับคุณฟีนิกซ์หรอครับ”

เขาเห็นเธอตาแดงๆและฟีนิกซ์เองก็มองเธออย่างเอาเรื่องเหมือนกัน

“ไวน์ไม่รู้จักเขา ทำไมไวน์ต้องทะเลาะกับเขาด้วยล่ะคะ” เธอปฏิเสธ กับเขาคนนั้นไม่ควรมีประเด็นอะไรต้องเกี่ยวข้องกัน

“แต่พี่เห็น…”

”ไวน์มีเข้าเวรตอนทุ่มครึ่ง ตอนนี้ก็สายมากแล้วด้วย ช่วยไปส่งหน่อยนะคะ”

“ครับ” เกรย์พยักหน้ารู้ว่าเวนิตาไม่ต้องการคุยเรื่องนั้นอีก และที่เขาเห็นว่าทะเลาะกันนั้นคงท่าจะจริง

♔

โรงพยาบาลเอกชน LC Con Hospital

“ขอบคุณพี่เกรย์นะคะที่มาส่ง” เวนิตาเอ่ยขอบคุณพลางปลดเข็มขัดออก

“พี่เต็มใจ”

“ขอตัวนะคะ” เธอยิ้มให้แล้วเปิดประตูลงไปทันที

เกรย์มองแผ่นหลังบางที่วิ่งเข้าไปจนสุดสายตา ตอนขับมาที่นี่เวนิตาไม่พูดกับเขาสักคำ เธอมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างและใช้หลังมือเช็ดน้ำตาเป็นครั้งคราว สิ่งที่เขาสงสัยที่สุดคือระหว่างเวนิตากับฟีนิกซ์ เขาไม่เคยเห็นเธอร้องไห้มาก่อน ตั้งเเต่ที่เเวะเวียนมาหาหญิงสาวที่โรงพยาบาลบ่อยๆ เพื่อนหมอของเธอยังเชียร์เขาให้จีบเวนิตา เขาเองก็แอบคิดว่าเธอยังไม่มีใคร

“มันยังไงกัน”

เวนิตาเข้าห้องทำงานตัวเอง ล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าสวมเสื้อกาวน์ของหมอพร้อมทำงานแต่คำพูดของฟีนิกซ์ยังคงดังก้องอยู่ในสมองของเธอตลอดเวลา เขามองเธอเหมือนผู้หญิงอย่างว่า ไม่ให้เกียรติกันและยังพูดจาร้ายๆใส่ ทั้งๆที่เขาเป็นคนแรกของเธอและเขาควรจะรู้ดีที่สุด ทำไมถึงยังคิดเธอว่าเป็นแบบนั้น เวนิตารู้ตัวว่าเป็นคนอ่อนไหวและเซ็นซิทีฟกับคำพูดแรงๆ เป็นครั้งแรกที่เจ็บมากและหน้าชาที่สุดเพราะคำพูดของ ฟีนิกซ์ อีเมอร์สัน คนนั้น

นิ้วเรียวปาดหยดน้ำหยดใสๆจากหางตา สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วผ่อนมันออกมา ทำแบบเดิมซ้ำๆสองสามครั้ง

“เธอไม่เคยอ่อนแอนี่ไวน์ อย่าเป็นเพราะคนแบบนั้นสิ” เสียงหวานพูดปลอบใจตัวเอง

ไม่นานเธอก็รู้สึกดีขึ้นและหายใจเป็นปกติ เธอมีคนไข้ต้องดูแลอีกมากมาย ไม่ควรมานั่งใส่ใจเรื่องแบบนี้เลย

ทางด้านเพนท์เฮาส์หรูกลางนิวยอร์ก

เรย์และเจคยืนมองเจ้านายที่สาดวิสกี้เข้าคออย่างกับว่ามันเป็นน้ำเปล่า ตั้งแต่กลับจากงาน อารมณ์เจ้านายก็อึมครึมเหมือนฝนห่าใหญ่กำลังจะตก แม้ว่าน้ำสีอำพันพร่องไปเหลือติดก้นขวดแต่ฟีนิกซ์ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเมาแต่อย่างใด

“ไอ้เรย์ ไปสืบเรื่องผู้หญิงคนนั้นมา กูอยากรู้เดี๋ยวนี้”

เขาดื่มไปเยอะแล้วแต่สมองก็ยังตัดไม่พ้นกับเรื่องของผู้หญิงคนนั้น

“มาดามวิด้ารู้จักกับคุณไวน์ดีนะครับนาย”

“อย่าไปถามแม่กูเด็ดขาด”

เจ้านายทำตัวเหมือนมีความรักครั้งแรกแล้วกลัวแม่รู้ เรย์แอบคิดในใจ

“ขอสิบนาทีครับ”

บอดี้การ์ดหนุ่มน้อมรับคำสั่ง ขัดเจ้านายในอารมณ์แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดี เขาต้องขอบคุณวิวัฒนาการของเทคโนโลยีสมัยนี้ที่ทำให้การค้นหาตัวหรือติดต่อกับใครนั้นรวดเร็วไปเสียหมด

เจคตบบ่าเรย์อย่างให้กำลังใจและไม่วายที่ทำหน้าล้อเลียนใส่กันถามวิถีของบอร์ดี้การ์ดอารมณ์ดี การอยู่กับฟีนิกซ์นั้น มีจิตใจที่เบิกบานเอาไว้ถือเป็นนิมิตหมายที่ไม่เลวเลย

“แพทย์หญิงเวนิตา อธิโยธากุล อายุ 26 ปี สถานะโสด ปัจจุบันทำงานที่โรงพยาบาลแอลซีคอน แผนกอีอาร์หรือแผนกฉุกเฉิน ตารางงานของวันนี้ เข้าเวรตอน ทุ่มครึ่ง ออกเวรตอน เจ็ดโมงเช้า เครื่องดื่มที่ชอบ อเมริกาโน่หวานน้อยและสิ่งที่ไม่ชอบ คือ ผู้ชายปากสุนัข”

เรย์ยืนอ่านข้อมูลที่เขาได้มาจากเฟซบุ๊กส่วนตัวของคุณหมอสาวให้เจ้านายฟังและย้ำว่าประโยคสุดท้ายเขาไม่ได้เติมเอง เรย์ไปส่องมาจากคอมเมนต์ที่เพื่อนคุณหมอสวยๆเขาคุยกัน

“ชิบหายแล้ว”

ฟังจบ อยู่ๆเจ้านายก็โพร่งออกมา

“มีอะไรครับนาย”

เรย์เงยหน้าจากกระดาษแล้วรีบถาม กลัวเขาจะขาดตกบกพร่องอะไรไป แต่คำตอบของเจ้านายเกือบทำสองบอดี้การ์ดหลุดหัวเราะก๊ากออกมา

“กูว่าเขาไปซะเยอะเลย”

ฟีนิกซ์โดนช็อคระบบเป็นที่เรียบร้อยแล้วตอนนี้ นิ้วยาวเคาะขอบแก้วถี่ขณะที่กำลังใช้สมองประมวลผล

เขาด่าเธอซะเสียๆหายๆไปตั้งเยอะทั้งที่เวนิตารีบร้อนเมื่อตอนค่ำเพราะเธอต้องเข้าเวรที่โรงพยาบาล และที่เธอบอกว่ามีนัดนั่นคงจะเป็น นัดตรวจคนไข้ แล้วที่เขาว่าเธอไปทั้งหมดนั้นมีอะไรบ้างนะ

อืม ไม่มีอะไรดีเลย

ทำไมเธอถึงไม่บอกเขาตั้งแต่เเรก!!

ร่างสูงลุกขึ้นถือแก้วเดินเข้าไปในห้องนอนไม่พูดไม่จา

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

ผ่างงง!!

ประตูห้องนอนใหญ่ถูกเปิดออก

“ไอ้เรย์ ไอ้เจค กูป่วย”

‘WHAT!!!’