ตอนที่ 6 เป็นอะไร

“งั้นผมกลับก่อน มีอะไรด่วนโทรไปได้เลย”

“รับทราบค่ะ”

หลังจากวุ่นวายกับงานมาเกือบทั้งวัน พอใกล้เวลาเลิกเรียนของน้องเล็กทั้งสองคน เจ้าของร่างสูงก็เตรียมพร้อมที่จะไปรับที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง ที่จริงสองหนุ่มสาวบอกว่าอยากกลับเอง แต่เขากลัวน้องๆของเขาจะออกนอกลู่นอกทาง จึงตั้งใจไปรับไปส่งเองสักพัก แต่คงไม่ต้องห่วงมากนัก เพราะถึงยังไงคีตพัฒน์ก็เรียนที่เดียวกัน แต่คนละสาขาเท่านั้นเอง

เดินทางไม่นานรถยนต์คันหรูก็มาถึงที่จอดรถของมหาวิทยาลัย เขาเลือกที่จะจอดช่องริมนอกที่ติดกับฝั่งถนนในมหาวิทยาลัยและนั่งรออยู่สักพัก ตั้งใจว่าพอถึงเวลาเลิกคลาสของน้องทั้งสองคนก็จะโทรไป แต่เหมือนมันจะบังเอิญมากเกินไปเมื่อธีรภัทรเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ ก็เห็นกลุ่มของพรีญาภัสกำลังเดินมาตามฟุตบาทเพื่อมายังม้านั่งที่อยู่ไม่ไกลจากลานจอดรถพอดี

ทางด้านพรีญาภัส เมื่อหมดเวลาเรียนเธอกับกลุ่มเพื่อนก็พากันลงจากอาคารและตรงไปหาที่นั่งมุมที่ค่อนข้างคนน้อย ตั้งใจว่าจะนั่งเล่นรอพีรรัตน์ลงมาก็ค่อยโทรหาธีรภัทร

“ว่าไงพี” เสียงหวานใสขานรับโทรศัพท์ เมื่อเดินกับกลุ่มเพื่อนอยู่แล้วมีสายเข้า

‘ยัยพรีน เธอกลับกับพี่ธีไปเลยนะ ฉันมีงานด่วนว่ะ’ เสียงของพีรรัตน์ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ เมื่อเขาแทบจะตะโกนใส่มัน

“ไอ้พี ทิ้งฉันเหรอ” พรีญาภัสหน้าเหวอไปไม่น้อย

‘ไม่ได้ทิ้ง แต่อาจารย์สั่งงานด่วนโว้ย ค่อยคุยที่บ้าน รีบอยู่ วางให้ด้วย’ เสียงพีรรัตน์ตะโกนสั่ง ก่อนจะมีเสียงโครมครามดังขึ้น จนพรีญาภัสต้องรีบกดวางสาย

“มีอะไรเหรอ” อัญญาริน สาวน้อยน่าตาน่ารักจิ้มลิ้มที่ยืนอยู่ข้างๆถามขึ้นมาหลังจากเห็นสีหน้าของพรีญาภัส

“ไอ้พีมันทิ้งฉันน่ะสิ” ท้ายประโยคหญิงสาวสะบัดเสียงเล็กน้อย

คุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยค พรีญาภัสก็สะดุ้งสุดตัว เมื่อมีรถยนต์คันหรูที่คุ้นตามาจอดเทียบริมฟุตบาทที่พวกเธอยืนคุยกันอยู่ พร้อมกับที่กระจกรถเลื่อนลงจนเห็นคนด้านใน

“ขึ้นรถ” เสียงดุดันดังออกมา

“ค่าๆ ฉันไปก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้” หญิงสาวขานรับอย่างหงุดหงิดก่อนจะหันไปโบกมือลาเพื่อน

กลุ่มเพื่อนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก พวกเธอรู้ว่าพี่ชายของพรีญาภัสคอยมารับมาส่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะดุขนาดนี้ ที่สำคัญคือหล่อมาก หล่อแบบลืมไม่ลงเลยทีเดียว

“พรีน พี่ชายเธอหล่อมากเลยอะ” ญารินดาคู่แฝดของอัญญารินกระซิบเสียงเบาให้พอได้ยินกันแค่ตรงนั้น

“โสดด้วยนะ” พรีญาภัสรีบบอกเพื่อน

“สนนะ แต่ไม่น่าไหว ท่าทางดุมาก หล่อแค่ไหนถ้าดุมากก็ไม่ไหว” ญารินดาส่ายหน้าเบาๆ

“น้องพรีน” เสียงนุ่มนวลน่าฟังดังขึ้นระหว่างที่พรีญาภัสกำลังจะก้าวไปขึ้นรถ หญิงสาวจึงชะงักไป

“อ้าว พี่ขวัญ มีอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวหันไปมองก็เห็นว่าเป็นรุ่นพี่ในคณะที่รู้จักกันตอนวันรับน้องกำลังเดินเร็วๆเข้ามาหาเธอ โดยไม่รู้เลยว่าคนที่กำลังจอดรถรอขมวดคิ้วทันทีที่เธอส่งยิ้มให้รุ่นพี่หนุ่ม

“พอดีพี่จะมาขอไลน์น่ะครับ เผื่อไว้ติดต่อ” ขวัญชนกบอกหญิงสาวแล้วส่งยิ้มให้

“ได้ค่ะ” มือบางรับโทรศัพท์เครื่องสวยมาจากมือรุ่นพี่หนุ่มที่ส่งให้ กดเพียงไม่กี่วินาทีก็ส่งคืนไป

“ขอบคุณครับ” ขวัญชนกส่งยิ้มขอบคุณก่อนจะก้มศีรษะทักทายเพื่อนๆของพรีญาภัสแล้วหมุนตัวเดินออกไป

“อะไรของเขาอะ ฉันไปก่อนนะ” คิ้วเรียวสวยขมวดเล็กน้อย เธอพึมพำเบาๆก่อนจะบอกเพื่อนอีกครั้งแล้วก้าวไปเปิดประตูรถ หย่อนตัวนั่งลงพร้อมกับปิดประตู ไม่กี่วินาทีรถยนต์คันหรูก็ออกตัวไปท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองตาม

“พวกแกว่าสายตาพี่ชายยัยพรีนแปลกๆป้ะวะ” วรรณวิวาขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางไม่แน่ใจ

“รู้สึก เหมือนผู้ชายเวลาหวงของ” ญารินดาพยักหน้าเห็นด้วย

“นึกว่าฉันรู้สึกไปเองคนเดียว ไปเถอะ ไปหาอะไรกินดีกว่า” อัญญารินยักไหล่ ก่อนจะเอามือคล้องแขนญารินดากับวรรณวิวาเพื่อนอีกคนที่มองตามหลังรถยนต์คันหรูไปด้วยแววตาครุ่นคิด

ทางด้านพรีญาภัสที่นั่งเงียบมาตลอดทางจากมหาวิทยาลัยจนถึงบ้าน เธอรู้สึกว่าวันนี้ธีรภัทรดูเหมือนจะหงุดหงิดกว่าปกติเพราะเขาไม่ยอมพูดอะไรแม้แต่คำเดียว จนตัวเธอเองไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมา

เมื่อมาถึงบ้าน หญิงสาวลงจากรถได้ก็รีบเข้าบ้านเดินขึ้นบันไดแทบจะทันที เธอรู้สึกว่าเธอไม่ควรเผชิญหน้ากับธีรภัทรในเวลานี้เด็ดขาด

ปึง!!!

“กรี๊ด!!!” พรีญาภัสหวีดร้องเสียงหลง เมื่อกำลังจะเดินถึงประตูห้องนอนอยู่แล้ว แต่อยู่ๆเธอก็โดนคว้าหัวไหล่แล้วผลักจนหลังกระแทกผนังอย่างแรง

“ง่ายดีเนอะ” เสียงห้าวที่ดุดันจนน่ากลัวดังขึ้น พร้อมกับที่เขาจับข้อมือบางทั้งสองข้างกดกับผนังกำแพงเอาไว้แน่น

“อะไรคะ ง่ายอะไร พรีนไม่เข้าใจ” พรีญาภัสตอบกลับหน้าตาตื่นเมื่อรู้สึกได้ว่าร่างหนากำยำกำลังขยับเข้ามาตัวเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

“ตีหน้าซื่อเก่งจัง” ธีรภัทรแค่นเสียงลอดไรฟันก่อนจะก้าวประชิดตัวคนตัวเล็กตรงหน้า

“พี่ธีเป็นอะไร พรีนกลัวนะ” หญิงสาวพยายามเบียดตัวเองจนแทบจะละลายติดกับกำแพง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลอะไรเลย เมื่อเธอรู้สึกได้ว่าตอนนี้ไม่เหลือช่องว่างระหว่างร่างกายของเธอกับเขาอีกแล้ว

“จำเอาไว้นะพรีญาภัส อยู่บ้านฉัน เป็นเด็กในปกครองของฉัน อย่าทำตัวง่าย อย่าทำตัวร่าน เธอก็รู้แก่ใจดีนี่ ว่าฉันเป็นคนขอให้พ่อแม่รับอุปการะเธอ ฉันมีสิทธิ์ปกครองเธอมากกว่าพ่อแม่ด้วยซ้ำ” ธีรภัทรก้มใบหน้าลง กระซิบข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะกัดลงบนลำคอขาวผ่องเต็มแรง

“พี่ธี!!!” เสียงหวานใสอุทานด้วยความตกใจ เมื่อธีรภัทรทำแบบนี้กับเธอ

คนตัวเล็กดิ้นรนเอาตัวรอดสุดแรง เมื่อรู้สึกได้ว่าสิ่งที่แนบอยู่กับลำคอของเธอไม่ใช่ฟัน แต่เป็นลิ้นอุ่นๆที่ตวัดอยู่ ก่อนที่จะสะดุ้งวาบไปทั้งตัว ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่เกิดขึ้นทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้มีร่องรอยเกิดขึ้นจากฝีมือเขาเรียบร้อยแล้ว

“เข้าห้องไป” คำสั่งที่ดังขึ้นข้างใบหูเล็ก พร้อมกับข้อมือที่ถูกปล่อยเป็นอิสระ

ไม่ต้องรอให้ต้องสั่งซ้ำอีกครั้ง ร่างบางก็แทบจะวิ่งเข้าห้องนอนของตัวเอง เธอกดล็อกทันทีที่ประตูปิดลง หญิงสาวทรุดลงตรงหน้าประตูด้วยความตื่นตกใจ เนื้อตัวยังสั่นเทาอยู่ ธีรภัทรไม่เคยเป็นแบบนี้ ปกติเขาค่อนข้างดุก็จริงแต่ก็ไม่เคยมองเธอเป็นอื่น แทบจะไม่แตะเนื้อต้องตัวเธอเหมือนพี่ๆคนอื่นด้วยซ้ำ

หญิงสาวนั่งอยู่ตรงนั้นอยู่พักใหญ่ จนเมื่อรวบรวมสติได้ก็ค่อยๆลุกขึ้น แต่ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แผ่นหลัง อาจจะเป็นเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่จึงทำให้เนื้อตัวเธอช้ำไม่น้อย

เสียงถอนหายใจดังขึ้น ก่อนที่พรีญาภัสจะเดินตรงไปยังห้องแต่งตัวและหายเข้าไปในนั้นเป็นเวลานาน

ร่างกายที่เคยขาวผ่องนวลเนียน ตอนนี้กลับมีร่องรอยที่เขาฝากเอาไว้ หญิงสาวยืนอยู่หน้ากระจกพลางเอี้ยวตัวมองเงาสะท้อน ภาพในกระจกคือผู้หญิงคนหนึ่งที่มีผมตรงยาวถึงบั้นเอว เธอกำลังยืนอยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นสีขาว เสื้อนอนแขนสั้นถูกปลดกระดุมออก 2 เม็ดเพื่อเปิดให้เห็นช่วงสะบักที่เป็นรอยช้ำ มันเขียวช้ำขึ้นมาพอสมควร มือบางหยิบเอากิ๊ฟหนีบผมขึ้นมาหนีบหลังจากรวบผมขึ้นจนเรียบร้อย เธอตั้งใจจะทายาแก้ฟกช้ำ แต่ดูเหมือนว่าไม่น่าจะทาถึง

ในระหว่างที่กำลังหันรีหันขวางอยู่ก็มีเสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น และไม่กี่วินาทีก็ปรากฏร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยชุดนอนกางเกงขายาว

“เข้ามาได้ยังไงคะ” มือไวเท่าเสียง เมื่อเธอคว้าเอาสาบเสื้อมาปิดตัวเองแทบจะทันที

“ไปนั่ง” คำสั่งที่มาพร้อมกับมือใหญ่สมตัวจับหมับเข้าที่ข้อมือหญิงสาว

เจ้าของร่างบอบบางถูกพามานั่งลงบนขอบเตียงโดยมีร่างสูงนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง เสื้อนอนที่ยังไม่ทันติดกระดุมถูกดึงออกเบาๆไปด้านหลังจนเผยให้เห็นรอยฟกช้ำ หลอดยาแก้ฟกช้ำในมือที่เปิดฝาออกแล้วถูกป้ายลงบนแผ่นหลัง มือหนานวดมันจนทั่วรอยช้ำเบาๆ

ธีรภัทรรู้ดีว่าเขาไม่เคยโมโหจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ใส่หญิงสาวมาก่อน ดวงตาคมดุมองไปที่รอยช้ำจากฝีมือของเขาเองอย่างอดเป็นห่วงไม่ได้