บทที่ 4 การสอบสวนข้ามคืน

ไม่มีจังหวะให้ต่อรองหรือร้องขอชีวิต ริมฝีปากของเขาบดขยี้ลงมาด้วยความรุนแรงและกระหายหิวราวกับสัตว์ป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อ รสชาติฝาดเฝื่อนของไวน์แดงผสมผสานกับกลิ่นอายคุกรุ่นของบุรุษเพศพุ่งทะลวงเข้ามาในโพรงปาก

เขาดูดดึงริมฝีปากล่างของฉันจนเจ็บจี๊ด ก่อนจะสอดเรียวลิ้นร้อนระอุเข้ามาตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ

'จูบหรือพยายามจะฆ่าปิดปากกันแน่เนี่ย! ทักษะดุดันเหมือนหมาป่าหิวโซ แต่... โอ๊ย พลังหยางที่ไหลเข้ามามันเกรดพรีเมียมยิ่งกว่าอาหารเสริมกระปุกละพันหยวนซะอีก'

ฉันพยายามยกมือขึ้นดันแผงอกที่ร้อนดั่งเตาไฟเพื่อหาจังหวะหายใจ แต่เขากลับตอบสนองด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อน มือหนาที่หยาบกร้านรวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะพลิกตัวฉันให้นอนคว่ำหน้าลงกับฟูกเตียงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

"อ๊ะ!" ฉันร้องอุทานเมื่อถูกจับกดไพล่หลัง แขนทั้งสองข้างถูกรวบตึงไว้ด้านหลังในท่าเดียวกับการจับกุมนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ ร่างสูงใหญ่โถมทับลงมาเบียดแนบแผ่นหลังของฉันด้วยน้ำหนักมหาศาลจนขยับหนีไม่ได้

"ใครจ้างเธอมา..." เขาคำรามชิดใบหู ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดต้นคอจนฉันขนลุกซู่

แคว่ก!

เสียงผ้าขาดดังสนั่นบาดใจ มือข้างที่ว่างของเขากระชากคอเสื้อยูนิฟอร์มแม่บ้านของฉันจนขาดวิ่นรวดเดียวถึงเอว กระดุมพลาสติกหลุดกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง เผยให้เห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่ปะทะกับแอร์เย็นฉ่ำในห้องสวีท

'เสื้อยูนิฟอร์มนี่ฉันต้องจ่ายค่าปรับให้โรงแรมตั้งห้าร้อยหยวนนะ ฉีกซะเป็นเศษผ้าขี้ริ้วเลย ไอ้ประธานบ้าเอ๊ย!'

ฉันด่าก่นในใจ แต่วินาทีต่อมา ร่างกายก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อริมฝีปากร้อนจัดของเขากดประทับลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่า ฟันคมขบเม้มลงบนผิวเนื้อของฉันอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บแปลบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดูดดึงทิ้งรอยรักสีกุหลาบเอาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

ฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัดที่ถูกกระตุ้นด้วยพลังหยินของฉัน ทำลายสติสัมปชัญญะของเขาจนหมดสิ้น พลังหยางบริสุทธิ์สี่เสากำลังเดือดพล่านหาทางระบาย และร่างกายของฉันก็คือทางออกเดียวของเขาในตอนนี้

ฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้ซากเสื้อยูนิฟอร์ม ปลดตะขอชั้นในของฉันออกอย่างชำนาญผิดวิสัยคนสติหลุด ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า บีบเค้นทรวดทรงของฉันอย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจ สัมผัสของเขาทั้งหยาบคายและรุ่มร้อนจนร่างกายของฉันเริ่มอ่อนระทวย

กระแสพลังหยางที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายฉันผ่านทุกจุดที่ผิวหนังเราสัมผัสกัน มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งทรมานและซาบซ่านจนสมองขาวโพลน

"คุณ... เบาหน่อย ฉันเจ็บ..." ฉันร้องประท้วงเสียงสั่น พยายามบิดเร้าแผ่นหลังหนีการเกาะกุม

"อยู่เฉยๆ" เขาออกคำสั่งเสียงเข้มเหมือนกำลังคุมตัวผู้ต้องหา ท่อนล่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึงแทรกเข้ามาระหว่างเรียวขาของฉัน ดันหน้าขาของฉันให้แยกออกกว้างขึ้น

มือหนาเลื่อนลงไปกระชากกระโปรงยูนิฟอร์มและปราการชิ้นสุดท้ายของฉันออกให้พ้นทางอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะรูดซิปกางเกงสแล็กของตัวเองลง งัดเอาความปรารถนาที่แข็งขืนและร้อนจัดออกมาแนบชิดเข้ากับช่องทางอ่อนนุ่มของฉันทางด้านหลัง

'เดี๋ยว! ท่านี้มันอันตรายเกินไปแล้ว! กระบองปราบจลาจลนั่นไซส์ยุโรปนำเข้าหรือไง จะเข้ามาทั้งอย่างนี้ไม่ได้นะ!'

"อ๊า!"

ฉันหวีดร้องเสียงหลงเมื่อเขาสอดแทรกตัวตนเข้ามาในรวดเดียว ความคับแน่นและจุกเสียดแล่นปราดขึ้นมาจนน้ำตาเล็ด ร่างกายของฉันตอดรัดการบุกรุกที่ดุดันนั้นโดยอัตโนมัติ

คนบนร่างชะงักไปเสี้ยววินาที ลมหายใจของเขาหอบสะท้านหนักหน่วง แผงอกที่บดเบียดอยู่บนร่างฉันเกร็งเขม็งราวกับเขากำลังพยายามต่อสู้กับสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้าย แต่ฤทธิ์ยาและพลังหยางที่พลุ่งพล่านก็รุนแรงเกินกว่าที่เขาจะหยุดยั้งการกระทำของตัวเองได้

เขาเริ่มขยับสะโพกเดินหน้าสอบสวนนักโทษในอ้อมแขนอย่างรุนแรง ทุกจังหวะการสอดใส่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและลึกซึ้งจนฉันรู้สึกเหมือนร่างกายแทบจะแหลกสลาย

"อึก... อ๊ะ... บะ... เบาหน่อย..." ฉันกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรับมือกับแรงกระแทกที่โถมเข้ามาเหมือนคลื่นสึนามิ

เตียงคิงไซส์ราคาแพงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะการเคลื่อนไหวที่ดุดันของเขา มือหนายังคงล็อกข้อมือของฉันไพล่หลังเอาไว้แน่น ในขณะที่อีกมือหนึ่งเลื่อนมาบีบเคล้นสะโพกของฉัน บังคับให้ตอบรับการกระแทกกระทั้นที่ไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนแรงลงเลย

'ถ้าการดูดพลังหยางมันต้องแลกกับการโดนกระแทกจนเอวเคล็ดเบอร์นี้ ฉันควรคิดค่าเสื่อมสภาพร่างกายเพิ่มอีกแสนหยวน! นี่ฉันมาทำพิธีต่ออายุพี่สาว หรือมากระโดดบันจี้จัมป์แบบไม่ใช้เชือกกันแน่เนี่ย ฮือ...'

แม้เสียงในใจจะร้องโวยวาย แต่ความจริงคือร่างกายของฉันกำลังเสพติดสัมผัสของเขา พลังหยางที่แผ่เข้ามาพร้อมกับการสอดใส่มันเข้มข้นจนทำให้ปลายนิ้วของฉันชาหนึบ ความเจ็บปวดในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่รุนแรงจนฉันเผลอครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

"ตอบมา... ใครส่งเธอมายั่วฉัน..." เขากระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหู ฟันคมขบลงบนติ่งหูของฉันเบาๆ ขณะที่สะโพกยังคงตอกอัดเข้ามาอย่างไม่ลดละ

"ไม่มี... อ๊ะ! ไม่มีใครส่งมาทั้งนั้น..." ฉันตอบเสียงกระท่อนกระแท่น พยายามบิดสะโพกรับจังหวะของเขาเพื่อลดความจุกเสียด

"โกหก..." เขาสวนกลับทันควัน พร้อมกับกระแทกตัวตนเข้ามาลึกสุดจนฉันสะดุ้งสุดตัว

สะโพกสอบถอยร่นออกไปจนเกือบสุด แล้วตอกอัดกลับเข้ามาใหม่ด้วยความเร็วดุดันราวกับพายุพัดถล่ม แรงกระแทกหนักหน่วงทำเอาร่างของฉันไถลไปข้างหน้าจนใบหน้าซุกเข้ากับหมอนใบโต เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนแข่งกับเสียงหอบหายใจในห้องสวีทที่เงียบสงัด

ความคับแน่นเสียดสีจนเกิดความร้อนจัด ผสมผสานกับพลังหยางที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่แล่นพล่านเข้าสู่จุดตันเถียนของฉัน ทุกครั้งที่เขาสอดแทรกเข้ามาลึกขึ้น พลังงานสีทองอร่ามในความรู้สึกก็ยิ่งถูกอัดฉีดเข้ามาจนร่างกายฉันสั่นสะท้าน

'นี่มันแท่นชาร์จไฟแรงสูงแบบฟาสต์ชาร์จชัดๆ ไฟจะช็อตตายก่อนได้เอาพลังไปให้เจ๊เซียนเซียนมั้ยเนี่ย แล้วไอ้เอวที่ขยับรัวเป็นปืนกลนั่นมันอะไรกัน กินแบตเตอรี่นิวเคลียร์เป็นอาหารเช้าหรือไง'