บทที่ 3 ยาปลอมจากเถาเป่า

"ใครส่งเธอมา?"

ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกดลึกลงบนขมับขวาของฉันจนเจ็บจี๊ด ลมหายใจที่เคยเป็นปกติสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง

'นี่มันบ้าอะไรเนี่ย! ค่าจ้างหกหมื่นหยวนไม่ได้รวมค่าทำศพตอนโดนยิงสมองไหลนะโว้ย! ประธานบริษัทบ้าอะไรพกปืนนอนบนเตียง'

ฉันพยายามกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ สมองแม่ค้าออนไลน์ที่คุ้นเคยกับการแถไหลผ่านไลฟ์สดเริ่มทำงานด้วยความเร็วแสง ฉันปรับสีหน้าให้ดูตื่นตระหนกแบบคนบริสุทธิ์ บีบน้ำตาให้คลอเบ้า แล้วช้อนตามองร่างสูงใหญ่ที่คร่อมทับอยู่เหนือร่าง

"คะ... คุณลูกค้าใจเย็นๆ ก่อนนะคะ" ฉันดัดเสียงให้สั่นเครือ

"ฉันเป็นแค่แม่บ้านกะดึกจริงๆ ผู้จัดการสั่งให้ฉันเอาผ้าเช็ดตัวมาเปลี่ยน แต่ฉันเห็นคุณหลับอยู่เลยไม่อยากเปิดไฟกวน..."

"แม่บ้าน?" ชายหนุ่มทวนคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเย้ยหยัน

"แม่บ้านที่ไหนปีนขึ้นมาคร่อมแขกบนเตียง แถมยังพยายามจะเอากระดาษบ้าๆ นี่แปะหน้าอกฉัน?"

เขาปรายตามองยันต์สีแดงในมือฉันที่ถูกเขากดล็อกไว้เหนือศีรษะ ตาของเขาวาวโรจน์ในความมืดราวกับสัตว์ป่าที่จับโกหกเหยื่อได้

"ฉัน... ฉันแค่เห็นแมลงสาบเกาะอยู่บนเสื้อคุณค่ะ! เลยจะเอาซองกระดาษนี่ตบมัน..." ฉันแถต่อจนสีข้างแทบถลอก

"ไม่เนียน..." เขาแค่นเสียงหยุดทุกคำแถของฉัน สั้น กระชับ แต่เย็นชาจนขนลุกซู่

ชายหนุ่มขยับตัวเพื่อทิ้งน้ำหนักลงมาล็อกร่างฉันให้แน่นขึ้นกว่าเดิม แผงอกแกร่งบดเบียดลงมาแนบชิดกับอกฉันจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน

วินาทีที่ผิวสัมผัสกันผ่านเนื้อผ้าบางๆ อุณหภูมิร่างกายของเขาที่เดิมทีก็ร้อนอยู่แล้ว กลับพุ่งทะยานขึ้นอย่างฉับพลันราวกับมีคนราดน้ำมันลงบนกองเพลิง

"อึก..."

จู่ๆ คนบนร่างก็ครางต่ำในลำคอ เสียงนั้นไม่ใช่การข่มขู่ แต่เป็นเสียงของความเจ็บปวดที่ถูกสกัดกั้นไว้ ร่างสูงใหญ่เกร็งกระตุก มือหนาที่กดข้อมือฉันไว้สั่นสะท้านขึ้นมาดื้อๆ

ปลายกระบอกปืนที่จ่อขมับฉันอยู่เลื่อนหลุดออกจากตำแหน่งเดิมกะทันหัน

ฉันเบิกตากว้าง สัมผัสได้ถึงกระแสพลังหยางที่ดุดันและบ้าคลั่งกำลังทะลักล้นออกมาจากตัวเขา มันไม่ได้ไหลเวียนอย่างสงบเหมือนตอนแรก แต่มันกำลังเดือดพล่านและปะทะเข้ากับพลังหยินในตัวฉันอย่างรุนแรง

'เดี๋ยวสิ... หรือว่ายาปลุกกำหนัดนั่นไม่ได้ปลอม'

สมองฉันประมวลผลอย่างรวดเร็ว ยันต์สลายปราณเป็นของจริง และเขาดื่มมันเข้าไปเต็มๆ แต่เพราะเขาคือคนที่มีดวงชะตา 'หยางบริสุทธิ์สี่เสา' พลังห‌‍‍ยางในตัวเขาจึงแข็งแกร่งพอที่จะ 'กดทับ' ฤทธิ์ยาเอาไว้จนเขาแค่เผลอหลับไป

แต่ทว่า... ทันทีที่ฉันซึ่งเป็นคนมีพลังหยินบริสุทธิ์เข้ามาทาบทับและแนบชิด พลังหยินของฉันก็กลายเป็นเหมือนไม้ขีดไฟที่โยนลงไปในถังน้ำมัน มันไปจุดชนวนฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่ถูกสะกดไว้ให้ระเบิดออกมาแบบไม่มีเบรก

"เธอ... ทำอะไรกับร่างกายฉัน..." ชายหนุ่มกัดฟันกรอด เสียงทุ้มแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดลงบนพวงแก้มของฉัน

ดวงตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นและจับผิดเมื่อครู่นี้ เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับของเขาปูดโปน ร่างกายหนาหนักบดเบียดลงมาหาฉันมากขึ้นตามสัญชาตญาณที่ถูกกระตุ้น

"ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ! คุณนั่นแหละถอยไป ร่างคุณร้อนจนฉันจะสุกเป็นเนื้อย่างแล้วเนี่ย!" ฉันโวยวาย พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม แต่แรงของเขาไม่ได้ลดลงเลย มันกลับเปลี่ยนจากการกดล็อกประหนึ่งจับกุมผู้ร้าย กลายเป็นแรงบีบเค้นที่เต็มไปด้วยความปรารถนา

"ร้อน..." เขาพึมพำ นัยน์ตาที่เคยมองฉันเหมือนผู้บุกรุก บัดนี้หลุบต่ำลงจดจ้องที่ริมฝีปากของฉันแทน

ตุ้บ!

ปืนพกสีดำสนิทร่วงหลุดจากมือของเขา กระทบกับพื้นพรมข้างเตียง

มือข้างที่เคยถือปืนเลื่อนมากอบกุมใบหน้าของฉันอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วหยาบกร้านที่มีรอยด้านผิดวิสัยคนรวยปาดไล้ผ่านสันกรามของฉัน ลากผ่านลำคอ แล้วหยุดนิ่งที่กระดูกไหปลาร้า

สัมผัสนั้นไม่ได้นุ่มนวลเลยสักนิด มันดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความหิวกระหายราวกับชายที่ขาดน้ำอยู่กลางทะเลทราย แล้วบังเอิญเจอโอเอซิส

'ฉิบหายแล้ว! เตาหลอมยาเตานี้ไฟลุกเบรกแตกแล้ว นี่ฉันมาขโมยพลังห‌‍‍ยาง หรือมารับบทเป็นเครื่องสังเวยให้เขากินตับกันแน่เนี่ย!'

"ทะ... ท่านประธาน... เอ้ย! คุณลูกค้าคะ มีสติหน่อย" ฉันร้องห้ามเมื่อเห็นเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน

"หุบปาก..." เสียงแหบพร่าสั่งคำขาด ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจัดจะทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำแก้ตัวของฉันอย่างดุดัน