บทที่ 2 ใครส่งเธอมา

ฉันย่องฝีเท้าผ่านห้องนั่งเล่นที่กว้างจนเตะตะกร้อได้ ตรงดิ่งไปยังบานประตูห้องนอนใหญ่ที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ฝ่ามือชื้นเหงื่อกระชับขวดยาพลาสติกในกระเป๋าเสื้อยูนิฟอร์มแน่น

บนเตียงคิงไซส์กลางห้อง ปรากฏร่างสูงใหญ่ของใครบางคนนอนเหยียดยาว โดยมีผ้าห่มร่นไปกองอยู่แค่ช่วงเอว รูปร่างที่โผล่พ้นออกมาดูหนาและเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อมากกว่าในรูปแอบถ่ายที่นักสืบส่งมาให้

แขนข้างหนึ่งวางพาดอยู่เหนือศีรษะ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่โผล่พ้นแขนเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ถูกพับลวกๆ

'ประธานบริษัทระดับหมื่นล้านเขานอนหลับทั้งที่ยังใส่เสื้อเชิ้ตทำงานเนี่ยนะ ช่างเถอะ... จะใส่ชุดอะไรก็เป็นเตาหลอมยาอายุวัฒนะของฉันอยู่ดี'

ฉันขยับเข้าไปชิดขอบเตียงอย่างระมัดระวัง ล้วงซองกระดาษสีแดงออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนยูนิฟอร์ม มันคือ 'ยันต์ดูดปราณ' ที่ฉันวาดขึ้นมาเป็นพิเศษด้วยหมึกชาดผสมเลือดไก่ดำ ราคาต้นทุนการผลิตปาไปเกือบสามร้อยหยวน

เป้าหมายคือการแปะยันต์นี้ลงบนตำแหน่ง 'จุดตันเถียน' กลางหน้าอกของเขา จากนั้นก็สกัดจุดชีพจรเพื่อเปิดช่องทางพลังงาน แล้วจัดการสูบพลังหยางบริสุทธิ์สี่เสาเข้าสู่ร่างกายตัวเองให้เร็วที่สุด

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมบุกเข้าประชิดตัวเพื่อรวบรัดตัดตอน แต่พอเพ่งมองร่างสูงใหญ่ที่หลับสนิทเป็นตาย ฉันก็เริ่มขมวดคิ้ว

'เดี๋ยวสิ ยาปลุกกำหนัดสูตรลับสำนักเต๋าเลยนะ ทำไมถึงหลับนิ่งเป็นขอนไม้แบบนี้ล่ะ! ไม่เห็นจะร้อนรุ่มทุรนทุรายเลยสักนิด ไอ้แก่ที่เถาเป่าส่งยาแป้งกวนน้ำตาลมาให้ฉันอีกแล้วใช่มั้ย!'

ฉันถอดรองเท้าผ้าใบสีดำขอบเน่าของตัวเองออกอย่างเร่งรีบแล้ววางแหมะทิ้งไว้บนพรมเปอร์เซีย ก่อนจะค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนเตียงคิงไซส์ราคาแพง ฟูกหนานุ่มยุบตัวลงตามน้ำหนักตัวเพียงเล็กน้อย

ฉันคลานเข่าเข้าไปหาเงาร่างสูงใหญ่ในความมืด สายตาจดจ้องไปยังแผงอกกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจสม่ำเสมอ รังสีความร้อนแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนฉันรู้สึกได้แม้อยู่ห่างไปเกือบครึ่งเมตร

'ร้อนขนาดนี้... พลังหยางบริสุทธิ์สี่เสามันรุนแรงสมคำร่ำลือจริงๆ แค่อยู่ใกล้ๆ ยังรู้สึกเหมือนยืนปิ้งบาร์บีคิวอยู่หน้าเตาถ่าน ขืนดูดพลังมาได้สักครึ่งหนึ่ง เจ๊เซียนเซียนคงมีพลังพุ่งทะยานจนไปสมัครเป็นยมทูตได้สบายๆ'

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ ขยับตัวขึ้นคร่อมทับลงบนบริเวณหน้าขาของร่างสูงใหญ่ น้ำหนักตัวของฉันกดทับลงไปเต็มแรงเพื่อล็อกเป้าหมายไม่ให้ดิ้นหลุด เผื่อว่าเขาเกิดสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางคัน

ทว่าวินาทีที่สะโพกของฉันทาบทับลงไป สัมผัสที่รับรู้กลับไม่ใช่ความนุ่มนิ่มของกล้ามเนื้อคนปกติ แต่มันแข็งตึงและแน่นเปรี๊ยะราวกับท่อนเหล็ก

และก่อนที่ฉันจะทันได้ยกยันต์สีแดงในมือขึ้นแปะลงบนหน้าอกของเขา...

หมับ!

ฝ่ามือหนาที่ร้อนจัดคว้าหมับเข้าที่ข้อมือข้างที่ถือยันต์ของฉันอย่างรุนแรงและรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แรงบีบมหาศาลราวกับคีมเหล็กทำเอากระดูกข้อมือของฉันแทบจะแหลกละเอียด

"โอ๊ย!" ฉันหลุดเสียงร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด

ร่างสูงใหญ่ที่ฉันคิดว่าหลับสนิทเป็นตายเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว พลิกตัวกลับมาอย่างเกรี้ยวกราด ท่อนแขนแกร่งตวัดรัดเอวของฉัน ก่อนจะออกแรงเหวี่ยงเพียงครั้งเดียว ร่างของฉันก็ปลิวหวือลอยละลิ่ว โลกหมุนคว้างกลับตาลปัตร

แผ่นหลังของฉันกระแทกเข้ากับฟูกเตียงอย่างแรงจนจุก ร่างสูงใหญ่พลิกขึ้นมาคร่อมทับอยู่เหนือร่างของฉันแทนที่ เขาดันเข่าทั้งสองข้างของฉันให้แยกออกเพื่อล็อกไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะรวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันขึ้นไปกดตรึงไว้กับหมอนเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว

ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเฉียบขาด รุนแรง และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณการต่อสู้ระดับมืออาชีพ ไม่มีจังหวะให้ฉันได้งัดเอาวิชาเต๋าหรือค่ายกลอะไรออกมาใช้ป้องกันตัวเลยแม้แต่นิดเดียว

'ฉิบหายแล้ว! ซีอีโอที่ไหนเขามีสกิลการจับกุมตัวผู้ร้ายแบบหน่วยรบพิเศษเบอร์นี้ฮะ! นี่ฉันมาขโมยพลังหยาง หรือมารับบทเป็นผู้ต้องหาในคดีอุกฉกรรจ์กันแน่'

ฉันพยายามดิ้นรนขืนตัวสุดชีวิต แต่เรี่ยวแรงของแม่ค้าออนไลน์ที่วันๆ เอาแต่นั่งไลฟ์สด มีหรือจะสู้แรงของมวลกล้ามเนื้อที่กดทับลงมาได้ หน้าอกแน่นเบียดชิดจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนจัดราวกับเตาหลอมที่กำลังเดือดพล่าน

"ปะ... ปล่อยฉันนะ! คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย!" ฉันโวยวายและพยายามปั้นหน้าซื่อตาใสเผื่อว่าจะรอดตัวไปได้

หวังว่าอะนะ...

"ฉันเป็นแม่บ้าน แค่จะเข้ามาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้คุณเองนะ"

ชายหนุ่มที่คร่อมทับอยู่เบื้องบนแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันและเย็นเยียบจนถึงกระดูก ตาคมกริบของเขาจดจ้องมองใบหน้าของฉันในความมืด

และแทนที่เขาจะตวาดหรือเรียกหาพนักงานรักษาความปลอดภัย มือข้างที่ว่างของเขากลับเลื่อนลงมาที่เอว...

ไม่ใช่เอวของฉัน แต่เป็นเอวของเขาเอง

เสียงโลหะเสียดสีกันดังกริ๊กเบาๆ ก่อนที่วัตถุบางอย่างจะถูกดึงออกมา

สัมผัสเย็นเฉียบของปากกระบอกโลหะทรงกลม กดแนบลงมาที่ขมับขวาของฉันอย่างแม่นยำและหนักหน่วง

ลมหายใจของฉันสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหิน ความเยือกเย็นของปลายกระบอกปืนพกตัดกับความร้อนระอุจากร่างกายของเขาอย่างสิ้นเชิง

"แม่บ้านกะดึกที่พกคีย์การ์ดผี แล้วย่องขึ้นมาคร่อมแขกบนเตียงงั้นเหรอ..."

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าตวัดถามอย่างดุดัน รังสีฆ่าฟันแผ่ออกมาจนฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกเพชฌฆาตเอาดาบพาดคอ

"ใครส่งเธอมา?"