บทที่ 6 เมียแต่งที่สามีไม่ต้องการ

ได้กลับมาอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนคุ้นเคยในอดีตอีกครั้งก็ยิ่งทำให้จิณต์คิดถึงล้อมดาวสุดหัวใจ โต๊ะตัวเดิมที่อยู่ในมุมลับตา เป็นโต๊ะที่ทุกครั้งที่มา เขามักจะจับจองที่ตรงนี้อยู่เสมอ ด้วยเหตุผลที่ไม่ชอบความวุ่นวายและมุมนี้เป็นมุมที่เป็นส่วนตัวที่สุด มองออกไปนอกร้านก็เห็นสวนดอกไม้ขนาดย่อมที่ประดับด้วยดอกไม้หลากหลายชนิดตามแต่ฤดูกาล

ดอกทานตะวัน

จิณต์ค้างสายตาตัวเองอยู่กับดอกทานตะวันดอกใหญ่ เวลาในยามเช้าต้นทานตะวันของมันยังโน้มดอกลงมองไปยังพื้นดิน คงต้องรอให้มีแสดงแดดสาดส่อง มันถึงจะยอมเงยหน้าขึ้นมาให้ยลโฉม

“พี่จิณต์รู้ไหมคะว่าดอกทานตะวันเป็นสัญลักษณ์ของความรักเดียวใจเดียว”

จิณต์ผินหน้ามามองเพียงนารา คำพูดที่หญิงสาวพูดออกมาเมื่อครู่มันเป็นประโยคเดียวกันกับที่ล้อมเดือนเคยพูดไว้กับเขา

“เสียดายที่เรามาเร็วไปหน่อย พวกมันก็เลยเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมโชว์ดอกให้เห็น” เพียงนาราเบนสายตามองไปยังสวนดอกไม้ รู้สึกดีขึ้นมาเมื่อหันกลับมาแล้วเห็นว่าจิณต์กำลังมาที่เธอ “มีอะไรหรือเปล่าคะพี่จิณต์”

เห็นจิณต์นิ่งแล้วจ้องมาที่เธอคล้ายกับว่าเขากำลังตกอยู่ในความรู้สึกอะไรบางอย่าง เพียงนาราก็ถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เปล่าครับ” เขาคงคิดถึงล้อมเดือนมาก คิดถึงจนเผลอคิดว่าเพียงนารามีอะไรหลาย ๆอย่างที่คล้ายกับอดีตคนรักที่ตายจากไป ทั้งคำพูดและกิริยาที่เหมือนมากเสียจนทำให้เขาคิดฟุ้งซ่าน

“น้องเพียงอยากกินอะไรก็สั่งได้เลยนะครับ มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง”

“ถ้าอย่างนั้นเพียงไม่เกรงใจแล้วนะคะ” เพียงนารายิ้มหยอกล้อ หยิบเมนูอาหารขึ้นมาเปิดดูแล้วสั่งกับข้าวที่ทำให้จิณต์หัวใจตกไปที่ตาตุ่ม

มันเป็นเรื่องบังเอิญที่น่าใจหายที่สุด

“กับข้าวที่เพียงสั่งพี่จิณต์ทานได้ไหมคะ” เห็นจิณต์เอาแต่มองกับข้าวที่อยู่บนโต๊ะ เพียงนาราก็ถามขึ้นมา

“พี่กินได้ครับ” พูดอย่างเลื่อนลอย ตาก็ยังคงมองของที่อยู่บนโต๊ะ กับข้าวที่เพียงนาราสั่งล้วนแต่เป็นเมนูที่เขาสั่งกินทุกครั้งที่พาล้อมเดือนมาที่นี่ จิณต์มั่นใจแน่ว่าไม่มีใครรู้ ยกเว้นเขากับล้อมเดือน

“ค่อยยังชั่ว เพียงก็ลืมถามพี่จิณต์ก่อน สั่งแต่ของที่ตัวเองชอบมาหมดเลย ดีนะคะเนี่ยที่พี่จิณต์กินได้”

เพียงนาราทำหน้ารู้สึกผิด ยกมือทาบที่อกของตัวเอง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อน เห็นสายตาวูบไหวของชายตรงหน้า ก็ลอบดีใจ จิณต์กำลังหวั่นไหว

“เพียงลุยเลยนะคะ” ส่งยิ้มหวานแล้วก็ใช้ช้อนตักกับข้าวขึ้นมาใส่จานของตัวเอง ต่อจากนั้นก็ตักข้าวพร้อมกับกับข้าวคำโตใส่ปาก “จานนี้อร่อยมากเลยค่ะ พี่จิณต์ลองชิมดูสิคะ”

เพียงนาราขยับชามแกงคั่วหอยขมไปตรงหน้าของจิณต์ ดวงตากลมโตจ้องมองเข้าไปในดวงตาดำขลับคู่นั้นอย่างมีความหมาย จิณต์หลุบตาลง ความคิดสับสนวนเวียนอยู่ในหัว

บ้าไปแล้ว...

“ขอบคุณครับน้องเพียง” รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏในดวงตาของชายหนุ่ม เขาต้องบ้าไปแล้ว บ้าที่กำลังรู้สึกเหมือนว่าล้อมเดือนนั่งอยู่ตรงหน้าในตอนนี้

ไม่ใช่...ผู้หญิงตรงหน้าคือเพียงนาราต่างหาก

รถคันหรูแล่นมาจอดที่ลานจอดรถของคอนโดสุดหรูที่อยู่ใจกลางสุขุมวิท เพียงนาราปลดล้อกสายเข็มขัดนิรภัย หยิบกระเป๋าที่วางอยู่หน้าตักขึ้นมาพาดไหล่

“ขอบคุณนะคะที่มาส่งเพียง” ยิ้มหวานส่งให้เจ้าของรถ รอจังหวะที่เขามองมา เพียงนาราก็ถือวิสาสะสัมผัสไปที่หลังมือหนา “ขับรถกลับดี ๆนะคะ ดูไฟแดงไฟเขียวด้วย อย่ามัวขับรถเพลิน เดี๋ยวโดนใบสั่ง”

เพียงนาราเปิดประตูและก้าวลงจากรถไปทันที ปล่อยให้จิณต์มองตามด้วยความรู้สึกฉงนในใจ คิ้วหนาดกดำขมวดเข้าหากัน มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันแน่ เพียงนาราพูดคำพูดที่เหมือนกับล้อมเดือนเคยพูดกับเขา มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ไม่มีใครที่ไหนที่จะพูดถ้อยคำที่ซ้ำกับคนอื่นได้แนบเนียนเช่นนี้ โดยเฉพาะสิ่งที่ล้อมเดือนเคยพูดเอาไว้ มีแค่เขาเพียงคนเดียวที่เคยได้ฟัง

เพียงนาราวางกระเป๋าใบหรูลงบนโต๊ะกลางห้องรับแขก หญิงสาวเดินเชื่องช้า หยิบกรอบรูปที่วางอยู่บนชั้นที่อยู่มุมห้องขึ้นมา คลี่ยิ้มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย

“เพียงจะดูแลพี่จิณต์ให้อย่างดี เดือนไม่ต้องห่วงนะ”

หลังจากส่งเพียงนาราที่คอนโด จิณต์ก็ขับรถกลับมาที่คอนโดของเขา กายหนาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟากลางห้องรับแขก ค่อย ๆเอนตัวลงนอนขดกาย วาดแขนโอบกอดตัวเองไว้ หลับตาคิดถึงใครบางคนที่อยู่แสนไกล น้ำอุ่นสีใสไหลลงมาเป็นทาง เสียงสะอื้นไห้ของหัวใจที่พ่ายแพ้ดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบเหงา

“เดือน”

เอ่ยเรียกล้อมเดือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า รู้อยู่เต็มอกว่าต่อให้ตะโกนสุดเสียง คนที่อยู่อีกฟากฟ้าก็ไม่มีทางขานรับ

“เดือน”

จิณต์ผล็อยหลับไปทั้งน้ำตา มีแค่ยามหลับเท่านั้นที่จะทำให้เขาหยุดคิดถึงล้อมเดือนได้ สักวัน ถ้าเวลาของเขามาถึง คงจะมีโอกาสได้เจอล้อมเดือนที่ไหนสักแห่ง