บทที่ 5 เหนื่อย 2

ร่างแบบบางที่อยู่ในชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีขาวนวลนั่งคุกเข่าอยู่หน้าเจดีย์เก็บกระดูกของผู้เป็นพี่ ใบหน้างดงามไร้รอยยิ้ม ดวงตาทอประกายความทุกข์ใจ มองดวงหน้าที่ประดับรอยยิ้มของพี่สาวผ่านรูปใบเล็กที่ติดอยู่บนเจดีย์เก็บกระดูก

“สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่เดือน วันนี้ดาวกับแม่เอาของโปรดของพี่มาทำบุญให้พี่ด้วย กินให้อร่อยนะคะ ดาวคิดถึงพี่นะ คิดถึงมาก” มือเล็กบางลูบไปที่รูปของพี่สาว นึกถึงช่วงเวลาดี ๆที่เคยทำร่วมกันมา ล้อมเดือนเป็นพี่สาวที่ดีที่สุด ทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ เสียงบ่นที่เคยได้สัมผัสมันยังคงฝังลึกอยู่ในความรู้สึก

‘ดาวตื่นได้แล้ว ยายเด็กขี้เซา เดี๋ยวก็ไปสอบไม่ทันอีกหรอก’

‘ขอดาวนอนอีกสิบนาทีนะพี่เดือน มันลืมตาไม่ไหวจริง ๆ’

น้ำตาอุ่นร้อนไหลริน คิดถึงเหลือเกิน คิดถึงนาฬิกาปลุกประจำตัว กายบางไหวเอน ก้มหน้าปล่อยให้น้ำตาไหลอาบหน้า

“ดาว” น้ำเสียงอบอุ่นของผู้เป็นแม่ดังขึ้นพร้อมกับอ้อมแขนที่แสนอ่อนโยนที่โอบกอดแผ่นหลังของลูกสาว นิ่งเงียบปล่อยให้ลูกระบายความเศร้าเสียใจ คอยปลอบประโลมให้ดวงใจของเธอแข็งแรงขึ้น

“ดาวคิดถึงพี่เดือนค่ะแม่”

ต่อหน้าคนอื่นเธอต้องทำเป็นเข้มแข็ง แต่กับแม่ แม่เป็นเพียงคนเดียวที่ไม่อาจเก็บซ่อนความอ่อนแอหลอกตาแม่ได้

“แม่รู้ลูก แม่รู้ อยากร้องก็ร้องออกมา” คนเป็นแม่ยกมือลูบที่เส้นผมของลูกสาว ภาวนาอยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงในเร็ววัน ล้อมดาวจะได้ก้าวออกมาจากความทุกข์ใจสักที

“สวัสดีค่ะหลวงพ่อ”

“ไหว้พระเถอะโยม”

ล้อมดาวนั่งพับเพรียบอยู่ตรงหน้าของบิดาผู้ให้กำเนิดที่ตอนนี้อุทิศตนอยู่ในผ้าเหลือง ใบหน้าของหลวงพ่อดูอิ่มเอิบ แววตาไร้ความเศร้าหมอง

“หลวงพ่ออุทิศส่วนกุศลให้โยมพี่ไปแล้ว”

ใบหน้าอ่อนเยาว์ยิ้มบาง กว่าทุกคนจะผ่านช่วงเวลาที่แสนเลวร้ายมาได้ ก็ยอมรับว่าแสนหนักหน่วง เพราะแม้แต่ผู้ชายที่เข้มแข็งที่สุดภายในบ้านยังต้องพึ่งธรรมะ แต่เธอกับแม่เลือกที่จะใช้กำลังใจจากกันและกันช่วยเยียวยาบาดแผลให้มันดีขึ้น

“หลวงพ่อสบายดีไหมคะ หนูขอโทษนะคะที่ไม่ได้เยี่ยมหลวงพ่อเลย”

“หลวงพ่อสบายดี โยมลูกอย่าห่วงเลย” แววตาอาทรมองมายังลูกสาว เลี้ยงมาแต่เล็ก รู้ดีว่าลูกสาวกำลังรู้สึกแบบไหน “ถ้ามันเหนื่อยมาก ก็ปล่อยมันไปตามเวรตามกรรมเถอะโยมลูก”

“หนูไม่เหนื่อยค่ะ หนูยังไหว หลวงพ่อดูนี่สิคะ หนูสวยไหม” พูดแล้วก็เปิดหน้าจอมือถือโชว์รูปที่ตัวเองใส่ชุดเจ้าสาวให้หลวงพ่อดูพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

หลวงพ่อพยักหน้า ยิ้มเอ็นดูให้กับลูกสาวคนเล็ก สายตาของหลวงพ่อมองเลยไปยังเจ้าบ่าวที่ยืนหน้าบึ้งเคียงคู่อยู่ข้าง ๆลูกสาว

“เจ้าบ่าวของหนูหน้าไม่รับแขกใช่ไหมคะ อย่าไปสนใจเลยค่ะหลวงพ่อ หนูจะตัดรูปเขาออกอยู่” พูดแล้วล้อมดาวก็จัดการกับรูป ครอบตัดตัวเจ้าบ่าวทิ้งเหลือแต่เพียงรูปของเธอคนเดียว

“ค่อยดูสบายตาหน่อยใช่ไหมคะแม่”

หญิงสาวยิ้มหน้าระรื่น หันหน้ายื่นหน้าจอมือถือส่งให้แม่ดู ก่อนจะได้รับรอยยิ้มเอ็นดูจากผู้ใหญ่ทั้งสองส่งกลับมา

ไม่ว่าจะอายุมากเท่าไหร่ ลูกก็ยังคงเป็นเด็กในสายตาของพ่อแม่เสมอ

“เอาไว้วันไหนที่หนูว่าง หนูจะพาแม่มาฟังธรรมกับหลวงพ่อที่วัดนะคะ”

“เอาตามที่โยมลูกสะดวกเถอะ”

นั่งคุยอยู่กับหลวงพ่ออยู่สักพักใหญ่ ล้อมดาวกับแม่ก็ลาหลวงพ่อกลับบ้าน ไม่ทันอยู่จนได้เผชิญหน้ากับใครบางคนที่มาทำบุญให้กับล้อมเดือนเช่นกัน

จิณต์วางดอกกุหลาบสีขาวไว้ตรงแท่นที่อยู่ใต้เจดีย์เก็บกระดูกของคนรัก ดวงตาที่สีนิลทอประกายความหม่นเศร้ายามที่มองไปยังรูปของหญิงสาว

“สุขสันต์วันเกิดนะครับเดือน อยู่บนฟ้าเดือนสบายดีไหม เดือนคิดถึงพี่บ้างไหม พี่อยู่ทางนี้คิดถึงเดือนที่สุด” จิณต์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า ฝืนยิ้มแสนหวานให้กับคนรัก สองปีที่ไม่มีล้อมเดือนอยู่ในชีวิต มันเป็นสองปีที่ชีวิตเงียบเหงาและโดดเดี่ยวที่สุด

จิณต์เคยใช้ชีวิตแบบผู้ชายเสเพลมาก่อน เที่ยวเล่น ตามประสาชายโสด แต่เขาก็ยอมเปลี่ยนตัวเองเพียงเพราะได้กลับมาเจอกับล้อมเดือนอีกครั้ง ล้อมเดือนคือผู้หญิงที่เขาหมายใจจะให้เป็นคู่ครองและเป็นแม่ของลูก ช่วงเวลาที่คบหากัน

เขามีความสุขที่สุด

เธอเป็นเหมือนนางในฝันที่มีอยู่จริง จิณต์รักทุกอย่างที่เป็นล้อมเดือน มีความสุขทุกครั้งที่ได้มองภาพวาดฝีมือของหญิงสาว ล้อมเดือนเป็นคนจิตใจดีและรักน้องสาวมาก หลายครั้งที่เห็นเธอทุกข์ใจกับความเกเรของน้อง เขาในฐานะคนรักก็ได้แต่ฟังและให้คำปรึกษาเท่าที่ตัวเองจะทำได้ ทั้งชีวิตของล้อมเดือนมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้หญิงสาวมีความสุข

นั่นคือการวาดรูป

ล้อมเดือนมีพรสวรรค์ในด้านวาดรูป รูปทุกรูปที่วาดด้วยฝีมือของเธอ มันสวยและสมบูรณ์แบบ

มาช่วงหลัง ๆล้อมเดือนไม่วาดรูปอีกเลยเพราะเอาแต่ห่วงน้องสาวที่ทำตัวเกเร สร้างเรื่องให้พี่สาวต้องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน จิณต์ยอมรับว่าตอนนั้น เขาไม่พอใจล้อมดาวมาก เด็กสาวเกเรและเอาแต่ใจจนทำให้ผู้หญิงที่เขารักไม่มีกะจิตกะใจทำในสิ่งที่ตัวเองรัก

เพราะล้อมดาวคนเดียวที่ทำให้รอยยิ้มแสนหวานหายไปจากใบหน้าของผู้หญิงที่เขารักที่สุด

“คิดไว้แล้วว่าจะต้องเจอพี่จิณต์ที่นี่”

จิณต์หลุดจากภวังค์ความคิดแล้วเหลียวหน้าไปมองเจ้าของเสียงที่กำลังเดินเข้ามาหา

“น้องเพียง”

เพียงนาราหย่อนกายนั่งยอง ๆอยู่ข้าง ๆจิณต์ วางดอกกุหลาบสีขาวลงข้าง ๆช่อดอกไม้ของจิณต์

“แฮบปีเบิร์ดเดย์นะเดือน” ทิ้งสายตาอยู่กับรูปของเพื่อนอยู่ครู่หนึ่งก็หันมาคลี่ยิ้มให้กับคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พิศมองใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้เต็มสองตา

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี หัวใจของจิณต์ก็ยังเป็นของ ล้อมเดือนเพียงคนเดียว

“ไม่ได้เจอกันหลายปี พี่จิณต์ดูซูบไปนะคะ”

จิณต์ยิ้มตอบ เพียงนาราคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของล้อมเดือน เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่รักและหวังดีกับคนรักของเขามากที่สุด

มากกว่าคนที่เป็นน้องสาวของล้อมเดือนเสียอีก

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“เพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้เองค่ะ ลงเครื่องเสร็จเพียงก็มาหาเดือนเลย พี่จิณต์สบายดีนะคะ” ตั้งแต่เกิดเรื่องกับล้อมเดือน เพียงนาราก็ย้ายไปอยู่ที่ต่างประเทศทันที เธอไม่อาจทนอยู่ในสภาพแวดล้อมเดิม ๆที่เคยมีความทรงจำกับเพื่อนสนิทได้ เลยเลือกไปใช้ชีวิตอยู่ต่างแดน รอจนกว่าแผลใจตัวเองหายสนิทถึงกลับมาที่นี่อีกครั้ง

“ครับ”

“คิดถึงเดือนจังเลยนะคะ” หันหน้าไปมองที่เจดีย์เก็บกระดูกแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วชวนให้รู้สึกหดหู่ เพียงนาราคบหากับล้อมเดือนตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมฯปลาย ผ่านทุกข์ผ่านสุข อยู่ด้วยกันทุกช่วงเวลา สนิทและรักกันเหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกันด้วยซ้ำ

“ครับ คิดถึงมาก”

คนฟังทำสีหน้านิ่ง มองเสี้ยวหน้าของจิณต์อย่างคนที่กำลังใช้ความคิด

“เดือนโชคดีมากเลยนะคะที่มีคนรักที่แสนดีอย่างพี่จิณต์” เพียงนารายิ้มทั้งใบหน้าและดวงตา จิณต์รักเพื่อนของเธอมาก ตลอดเวลาที่คนทั้งสองคบหากัน จิณต์เสมอต้นเสมอปลายกับล้อมเดือน ไม่เคยนอกลู่นอกทาง ทำตัวเป็นคนรักที่ดีของเพื่อนอยู่เสมอ “พี่จิณต์อย่าเศร้าเลยนะคะ เดือนคงไม่หมดห่วงถ้ายังเห็นว่าพี่ยังทุกข์ใจอยู่แบบนี้”

“พี่พยายามแล้วน้องเพียง แต่พี่ก็ทำไม่ได้”

ได้ฟังที่จิณต์พูด หัวใจก็ปวดหนึบขึ้นมา จะมีสักครั้งไหมที่ใบหน้าของเธอจะปรากฏอยู่ในดวงตาของเขา ขอให้มีสักวันที่เธอได้เข้าไปอยู่ในหัวใจของจิณต์แทนที่ล้อมเดือน

“เช้า ๆแบบนี้ไปหาอะไรอร่อย ๆกินกันดีไหมคะ ไปอยู่ที่อังกฤษหลายปี เพียงเบื่ออาหารฝรั่งเต็มแก่แล้วค่ะ เราไปร้านที่พี่จิณต์กับเดือนชอบไปกินดีไหมคะ” ถ้าอยากให้จิณต์มองเห็นความสำคัญ เธอก็ต้องเริ่มในสิ่งที่เขาชอบก่อน ในเมื่อความทรงจำของเขายังมีแต่คนที่ตายไปแล้ว เธอก็จะค่อย ๆยัดเยียดตัวเองเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของเขาเอง

“ครับ”