บทที่ 4 เหนื่อย

“ดาวซื้อกระเพาะปลาน้ำแดงเจ้าโปรดของแม่มาฝาก มากินด้วยกันค่ะ” เข้ามาในบ้านก็ไม่รีรอที่จะเข้าไปกอด ไปอ้อนผู้เป็นแม่อย่างที่เคยทำ ตั้งแต่เกิดเรื่องกับ ล้อมเดือน บ้านหลังนี้ก็ดูเงียบเหงา พ่อบังเกิดเกล้าเลือกที่จะใช้ธรรมะช่วยเยียวยาความเสียใจ สองปีแล้วที่พ่อเลือกที่จะเปลี่ยนชีวิตจากปุถุชนธรรมดาเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์

ส่วนเธอกับแม่ก็ยังใช้ชีวิตอยู่กับความสูญเสีย คอยให้เวลาช่วยรักษาแผลใจให้จางลง

ล้อมเดือนเป็นพี่สาวต่างมารดากับล้อมดาว แต่ในฐานะทางกฎหมายแล้ว แม่ของล้อมดาวเป็นภรรยาของพ่ออย่างถูกต้องทางนิตินัยและพฤตินัย เพียงแค่แม่รู้จักพ่อทีหลังแม่ของล้อมเดือนก็เท่านั้น วันที่พ่อพาล้อมเดือนเข้ามาที่บ้าน ตอนนั้นล้อมดาวเพิ่งมีอายุเพียงสองเดือน ตั้งแต่เล็กจนโต แม่สั่งสอนเธอมาตลอดให้รักและนับถือล้อมเดือนให้เหมือนเป็นพี่สาวแท้ ๆที่คลานตามกันออกมา

โชคดีที่เธอกับพี่สาวต่างมารดาเข้ากันได้ดี รักและเป็นห่วงกันเหมือนเป็นพี่น้องที่คลานตามกันออกมา

ล้อมเดือนเป็นผู้หญิงเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้อีกทั้งหน้าตาก็สะสวย ผิดจากเธอที่ก๋ากั่น สร้างเรื่องปวดหัวให้พ่อกับแม่ไม่เว้นแต่ละวัน สมัยเป็นนักเรียนคอซอง ล้อมดาวเป็นที่โด่งดังของโรงเรียน แน่นอนว่าต้องไม่ใช้โด่งดังในทางที่ดี เธอถูกทางโรงเรียนส่งจดหมายเชิญผู้ปกครองมาพบที่โรงเรียนนับไม่ถ้วน

แรก ๆล้อมดาวก็บอกให้พ่อกับแม่ทราบ แต่พอทำผิดบ่อยครั้งขึ้น หลัง ๆก็เป็นล้อมเดือนที่ทำหน้าที่ผู้ปกครองชั่วคราว ด้วยความที่ล้อมเดือนรักน้องมาก หญิงสาวทำหน้าที่พี่สาวที่แสนดีไม่เคยขาด ถึงขนาดที่ช่วยน้องสาวปกปิดความผิดที่ทำไว้

ความแสบของล้อมดาวไม่เคยหมด พอเรียนจบชั้นมัธยมฯปลายจนเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็ยังทำตัวเหลวไหล เรียนบ้างไม่เรียนบ้าง เอาเวลาที่ต้องไปนั่งเรียนมาทุ่มให้กับสิ่งที่ตัวเองชอบ แต่ล้อมเดือนก็ไม่เคยตำหนิหรือกล่าวโทษน้อง

จนวันที่ล้อมเดือนได้กลับมาพบจิณต์อีกครั้งหลังจากที่เคยเจอกันเมื่อหลายปีก่อน คนทั้งสองพัฒนาความสัมพันธ์จากคนที่รู้จักจนคบหากันเป็นแฟน ในเวลานั้น ล้อมเดือนดูมีชีวิตชีวามาก จิณต์เป็นชายในฝันของพี่สาวเธอ ล้อมเดือนยอมทำทุกอย่างทั้งที่บางเรื่องมันไม่ใช่ตัวตนของเธอเองด้วยซ้ำ แต่ก็ยังทำ

เพราะคำว่ารัก...เพียงคำเดียว

น่าสมเพชที่สุด

ล้อมดาวไม่เคยศรัทธาความรักของพี่สาว หลายต่อหลายครั้งที่เคยเปิดอกคุยถึงความสัมพันธ์ของพี่สาวกับจิณต์ แต่คำตอบที่ได้รับมาก็เป็นเช่นเดิม

รักและยินดีทำทุกอย่าง

เธอเกลียดคำนี้ที่สุด

“ดาว ได้นอนบ้างหรือเปล่าลูก” ดวงดารามองดวงหน้าของลูกสาว ภายใต้รอยยิ้มและน้ำเสียงเจี๊ยวจ้าวที่พูดออกมา เธอรู้ดีว่าลึก ๆในใจของลูกรู้สึกอย่างไร “ถ้าไม่ไหวก็ปล่อยมันไปเถอะลูก”

สองปีที่ผ่านมาลูกสาวแบกความทุกข์เอาไว้ในใจมาตลอด ล้อมดาวห่างหายจากความสดใสนับตั้งแต่ที่ไม่มีล้อมเดือนอยู่เคียงข้าง แม้แต่สิ่งที่รักที่ชอบ ลูกสาวก็ไม่คิดจะกลับไปแตะต้องมันอีกเลย ทั้ง ๆที่ชีวิตล้อมดาวมีความสุขที่สุดยามที่ได้ใช้เวลาอยู่กับมัน

“แม่ไม่ต้องห่วงดาวยังไหวค่ะ ดาวหยุดตอนนี้ไม่ได้”

ถ้ายังไม่ได้ความจริงของเรื่องที่เกิดขึ้น เธอจะไม่มีวันหยุด เธอจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ความจริงให้ตัวเอง ต่อให้ต้องเจ็บ ต่อให้ต้องเสียใจกับผลที่ตามมา

ก็จะไม่มีวันย้อนกลับไปเสียใจอย่างเด็ดขาด

“พรุ่งนี้วันเกิดพี่เดือน เราไปทำบุญให้พี่เดือนนะคะแม่ คืนนี้ดาวจะค้างที่นี่ เราจะได้ตื่นไปกันแต่เช้า”

คนตายแม้ตายไปก็ยังมีคนให้คิดถึง แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่กลับถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรฆ่าพี่สาวตัวเอง แม้แต่คนที่เคยรักและเอ็นดูมาตั้งแต่เด็กก็ยังคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือของเธอ

ล้อมเดือนรักผู้ชายโง่ ๆอย่างจิณต์ลงได้อย่างไร

ผู้ชายที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะปกป้องผู้หญิงที่ตัวเองรัก กล้าดีอย่างไรถึงมาตำหนิและโยนความผิดให้คนอื่น เขาเองต่างหากที่อ่อนแอ อ่อนแอจนทำให้พี่สาวของเธอต้องตาย

เขาต่างหากที่สมควรตาย ไม่ใช่เธอ