บทที่ 9 รับคนงานและตอบแทนบุญคุณ 1/3

“เจ้าค่ะ ไม่เจอกันหลายเดือนหวังว่าท่านตาซุนกับทุกคนในครอบครัวจะสบายดีนะเจ้าคะ”

“ตากับทุกคนสบายดีก็มีเหนื่อยเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามประสาคนแก่น่ะ”

“เช่นนั้นซีซีขอเข้าเรื่องเลยนะเจ้าคะ วันนี้ที่มาพบท่านตาซุนก็เพราะว่า ซีซีอยากสร้างโรงงานทำก้อนอิฐในหมู่บ้านของเราขึ้น และจะรับบุรุษที่ยังแข็งแรงพร้อมทำงานหนักได้โดยจะได้รับค่าแรงวันละห้าสิบอีแปะเจ้าค่ะ”

“จะ จะ เจ้าพูดว่าจะสร้างโรงงานและรับบุรุษในหมู่บ้านเข้าทำงาน แล้วยังให้ค่าแรงถึงห้าสิบอีแปะต่อวันเชียวรึ!!” หัวหน้าซุนทั้งตกใจและไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยินเท่าใดนักจึงทวนคำถามกับอวิ๋นซีอีกหนึ่งรอบ

“ใช่เจ้าค่ะ งานทำก้อนอิฐเป็นงานที่หนักไม่น้อยจะจ่ายค่าแรงถูก ๆ ให้พวกเขาไม่ได้ ถ้าชาวบ้านมีงานทำอยู่ในหมู่บ้านดีกว่าไปหางานข้างนอก ที่สำคัญที่สุดคือได้อยู่กับครอบครัวไม่ดีหรือเจ้าคะ”

“ไอหยา เฒ่าจางบ้านเจ้าโชคดีไม่พอยังเผื่อแผ่โชคดีมาให้พวกเราอีก ตาขอบใจซีซีกับครอบครัวมากนะที่คิดถึงคนในหมู่บ้านของเรา แล้วโรงงานที่ว่าเจ้าคิดจะสร้างตรงไหนของหมู่บ้านหรือจะเริ่มสร้างวันใดเจ้าบอกตาได้เลยนะ ตาจะได้เรียกประชุมชาวบ้านและอธิบายให้พวกเขาเข้าใจ”

แน่นอนว่าอวิ๋นซีไม่อยากเสียเวลานางจึงอยากเริ่มทำทันทีงานทุกอย่างจะได้ต่อเนื่อง

“ซีซีคิดว่าจะซื้อที่ดินด้านหน้าหมู่บ้านเพิ่มสักสิบหมู่ เพื่อใช้สร้างโรงงานรวมถึงโรงเก็บก้อนอิฐหลังจากที่แห้งสนิทแล้ว เพราะตอนนี้ซีซีเริ่มมีคู่ค้าจากต่างเมืองที่มารับวัสดุก่อสร้างไปขายด้วย

ยิ่งพวกเราช่วยกันสร้างโรงงานและที่เก็บก้อนอิฐให้เสร็จเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี นี่ก็เหลือเวลาอีกไม่มากจะเข้าฤดูหนาวแล้ว ชาวบ้านจะได้มีเงินไปซื้อเสบียงก่อนที่ราคาจะแพงกว่าเดิมนะเจ้าคะท่านตาซุน”

หัวหน้าซุนยิ่งฟังก็ยิ่งคิดว่าที่อวิ๋นซีพูดมาล้วนมีเหตุผลรองรับทั้งสิ้น และถูกต้องเรื่องที่ฤดูหนาวกำลังจะมาเยือนเข้าไปทุกที หากชาวบ้านที่ตนดูแลสามารถมีรายได้จากงานของบ้านจางย่อมผ่านฤดูหนาวไปได้ด้วยดี

“ในเมื่อเจ้าอยากลงมือโดยเร็วเช่นนั้นเย็นนี้ตาจะเรียกทุกคนมาประชุม ส่วนเรื่องที่ดินสิบหมู่ด้านหน้าหมู่บ้านที่เจ้าต้องการพรุ่งนี้ตาจะรีบไปที่ว่าการ จัดการเรื่องหนังสือซื้อขายที่ดินให้เจ้าทันที”

“ขอบคุณท่านตาซุนมากเจ้าค่ะ นี่เงินสองตำลึงเงินเป็นค่าที่ดินสิบหมู่และค่าเหนื่อยของท่านตา ส่วนการก่อสร้างหลังจากแผ้วถางหากใครสนใจก็มารับจ้างช่วยซีซีได้ ค่าแรงสี่สิบอีแปะพร้อมอาหารกลางวันหนึ่งมื้อด้วยเจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ ๆ ตาจะไม่ลืมบอกเรื่องนี้กับพวกเขาแน่นอน และตาเองขอเป็นตัวแทนชาวบ้านขอบใจครอบครัวพวกเจ้า ที่ให้ความช่วยเหลือทั้งยังมอบโอกาสที่ดีแก่ทุกคน ต่อไปหมู่บ้านชิงสุ่ยคงอยู่ดีกินดีขึ้นแล้วขอบใจพวกเจ้ามากจริง ๆ”

ผู้เฒ่าจางต้องรีบห้ามปรามหัวหน้าซุนที่จะก้มคำนับตนกับหลานสาว “อย่าทำเช่นนี้เลยหัวหน้าซุนประเดี๋ยวหลานสาวของข้าก็ได้อายุสั้นกันพอดี ข้าเกิดและเติบโตที่หมู่บ้านชิงสุ่ยเมื่อมีเรื่องดี ๆ ย่อมมองคนในหมู่บ้านก่อนก็ถูกต้องแล้วมิใช่หรือ ขอแค่ทุกคนตั้งใจทำงานไม่นอกลู่นอกทางก็พอ”

“ซีซีฝากท่านตาซุนช่วยจัดการเรื่องที่พวกเราพูดคุยกันด้วยนะเจ้าคะ ตอนนี้ซีซีกับท่านตาต้องกลับไปทำงานต่อไว้เจอกันที่หน้าหมู่บ้านพรุ่งนี้เจ้าค่ะ” อวิ๋นซีรีบขอตัวกลับขืนยังอยู่ที่นี่นางคงได้ฟังคำขอบใจจากหัวหน้าซุนไม่จบแน่

“ไม่ต้องห่วงตาจะทำหน้าที่ให้ดีแล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ”

“ข้าไปก่อนนะหัวหน้าซุน”

ผู้เฒ่าจางกับอวิ๋นซีมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างรู้ทันว่าอีกฝ่ายรู้สึกอย่างไร เมื่อสร้างรากฐานให้กับครอบครัวได้มั่นคงแล้วการหาคนที่จะมาช่วยแบ่งเบางานเล็ก ๆ ย่อมควรทำอย่างยิ่ง เพราะยังมีงานใหญ่รอให้นางกับครอบครัวไปทำอีกมากมาย

ทางด้านหัวหน้าซุนที่ดีใจจนกลัวว่าตนจะเป็นลมล้มพับไปเสียก่อน จึงหาที่ระบายความรู้สึกตื้นตันภายในใจกับผู้เป็นภรรยาทันที พอตกเย็นก็เรียกชาวบ้านมาประชุมเพื่อแจ้งข่าวดีจากบ้านจางให้ทุกคนได้ฟังร่วมกัน

ในเมื่อนี่เป็นเรื่องที่ดีที่สุดสำหรับทุกครอบครัวในหมู่บ้านเหตุใดพวกเขาต้องปฏิเสธความหวังดีนี้ ก่อนหน้าบ้านจางก็ขายวัสดุให้ในราคาถูกพอมีงานก็รับพวกตนเป็นคนแรกอีก ดังนั้นคำขอที่ว่าตั้งใจทำงานไม่นอกลู่นอกทางพวกตนย่อมทำได้อย่างแน่นอน