บทที่ 8 รับคนงานและตอบแทนบุญคุณ 1/2

ผ่านไปหนึ่งเค่อผู้เฒ่าจางก็กลับมารวมตัวกับหลาน ๆ ทั้งสามอีกครั้ง พอผู้เป็นตารวมถึงบิดาและท่านลุงของอวิ๋นซีมาถึง การหารือเรื่องการรับสมัครคนงานของหมู่บ้านและจะรับชาวบ้านบางกลุ่มของหมู่บ้านหวงถู อวิ๋นซีก็ได้ถามความคิดเห็นของผู้ใหญ่ทั้งสามซึ่งเรื่องดี ๆ เช่นนี้ใครจะคัดค้านได้

โดยมีอีกเรื่องหนึ่งที่อวิ๋นซีไม่ได้บอกพี่ชายทั้งสองก็คือนางจะสร้างเป็นโรงงานผลิตก้อนอิฐ เพื่อใช้เรื่องนี้เป็นการบดบังผู้คนที่อาจตามหาว่าก้อนอิฐนี้มาจากที่ใด

“ท่านพ่อตาที่ซีซีวางแผนเรื่องคนงานข้าว่าเป็นเรื่องที่ดีไม่น้อยนะขอรับ ถือว่าพวกเรามีสถานที่สร้างกิจการให้คนอื่นได้เห็น จะได้ไม่เป็นที่ผิดสังเกตมากเกินไปด้วยขอรับ”

“ใช่ท่านพ่อให้ชาวบ้านช่วยกันทำออกมาถึงแม้หนึ่งเดือนอาจได้ไม่มาก แต่พวกเขาก็คิดว่ายังมีโรงงานในบริเวณเรือนของเราที่ทำมาก่อน เพียงแค่การทำก้อนอิฐจำนวนมากพวกเขาก็ไม่สามารถแบ่งเวลาไปทำวัสดุอย่างอื่นได้แล้ว” จางเจิ้นคิดในมุมของคนทำงานที่ใช้แรงและจำนวนวัสดุที่ลูกค้าต้องการ

“อืม ข้าเองก็เห็นด้วยนะอย่างน้อยสร้างงานให้คนในหมู่บ้านของเรา พวกเขาจะได้ไม่ต้องเดินทางไกลอยู่ห่างครอบครัว ส่วนเรื่องคนหมู่บ้านหวงถูนั้นตาย่อมไม่ขัดข้องหากซีซีจะตอบแทนบุญคุณดังที่ลั่นวาจาไว้ ขอเพียงทุกคนตั้งใจทำงานไม่สร้างปัญหาให้เราก็พอ”

“ขอบคุณท่านตาที่สนับสนุนความคิดของซีซีเจ้าค่ะ อีกประเดี๋ยวซีซีกับท่านตาจะไปพบท่านตาหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนท่านลุงกับพี่เฟยซวนช่วยไปตลาดเพื่อซื้อม้ามาเพิ่มอีกสักสามสิบตัวนะเจ้าคะ

ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ช่วยดูคนงานจัดวัสดุอุปกรณ์ที่ต้องส่งไปเมืองหลวง เอาเท่าที่โรงเก็บของยังมีอยู่ตอนนี้ก่อน ไว้ซีซีกลับจากพูดคุยกับชาวบ้านจะมาเติมส่วนที่ขาดให้เองเจ้าค่ะ”

“เจ้ากับท่านตาไปจัดการเรื่องชาวบ้านเถิด งานอื่น ๆ พ่อกับท่านลุงและพี่ชายของเจ้าจะช่วยจัดการให้เรียบร้อยเอง” เฟิงหยางอยากทำงานมานานแล้วคราวนี้หายดีเดินได้คล่องจึงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

“หลานรักเรื่องซื้อม้าลุงกับพี่เฟยซวนของเจ้าจะคัดเลือกม้าที่ดีที่สุดกลับมาอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่า...”

จางเจิ้นที่พูดอย่างหนักแน่นแต่คำสุดท้ายกลับเบาลง ทำเอาทุกคนไม่เข้าใจว่าเขากำลังหมายความว่าอย่างไร อวิ๋นซีจึงเอ่ยถามเพื่อความกระจ่างกับคำพูดที่ค้างด้วยตนเอง

“เพียงแต่ว่าอันใดหรือเจ้าคะท่านลุง?”

“ไอหยา เจ้าตัวแสบนี่จะอันใดเสียอีกล่ะหากไม่ใช่เจ้ายังไม่ได้ให้เงินมา ถ้าไม่มีเงินแล้วลุงกับพี่เฟยซวนของเจ้าจะไปซื้อม้าได้อย่างไรเล่า”

“ฮ้ายยย เรื่องนี้เองหรอกหรือเจ้าคะซีซีก็นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก ทำไมท่านลุงไม่พูดให้จบพูดค้างไว้ดูสิทุกคนก็งงเหมือนซีซี นี่เจ้าค่ะสองพันตำลึงเงินท่านลุงอย่าลืมพาคนไปด้วยมากหน่อยนะเจ้าคะ”

“ลุงไม่ลืมอยู่แล้วเช่นนั้นลุงไปตลาดขายสัตว์ที่อำเภอหลินชุนก่อนนะ ไปอาซวนรีบไปรีบกลับยังมีงานอื่นรออยู่อีกมาก”

“ขอรับท่านพ่อ”

คล้อยหลังจางเจิ้นกับเฟยซวนผู้เฒ่าจางก็เอ่ยขึ้นบ้างหลังเงียบอยู่นาน “เอาล่ะตอนนี้ก็ถึงคราวพวกเราต้องแยกย้ายไปทำงานของตนเองเช่นกัน ซีซีเราไปอธิบายเรื่องงานกับหัวหน้าหมู่บ้านก่อนจะถึงมื้อเที่ยงกันเถิด”

“เจ้าค่ะท่านตา ท่านพ่อ พี่ใหญ่ เดี๋ยวซีซีกลับมานะเจ้าคะ”

“จ้ะ เดินดี ๆ ล่ะอย่าได้วิ่งซุกซน”

“ทราบแล้วเจ้าค่า...”

เฟิงหยางยืนมองบุตรสาวที่ถูกพ่อตาจับจูงมือเดินออกจากเรือนไปแล้ว จึงหันมาพยักหน้ากับบุตรชายเพื่อไปทำหน้าที่ของตนบ้าง และนี่เป็นการเริ่มทำงานอย่างจริงจังของเฟิงหยางหลังจากหายดี

ผู้เฒ่าจางกับอวิ๋นซีใช้เวลาในการเดินเล็กน้อยก็มาถึงหน้าเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน ซึ่งประตูด้านหน้าได้เปิดกว้างเอาไว้เพื่อความสะดวก หากมีชาวบ้านมาพบกรณีมีปัญหาหรือมาแจ้งข่าวต่าง ๆ

สองตาหลานไม่ต้องเสียเวลาร้องเรียกเจ้าของเรือน เพราะหัวหน้าซุนกำลังนั่งตัดไม้ทำฟืนอยู่ข้างกำแพงด้านในพอดี

“อ้าว หัวหน้าซุนข้ากำลังจะเรียกหาท่านอยู่พอดี อย่าบอกนะว่าเพิ่งลงจากเขาเพราะไปเก็บไม้มาทำฟืนน่ะ”

“โอ้ เฒ่าจางหรอกรึข้ากลับมาถึงได้สักพักหนึ่งแล้วล่ะ ว่าแต่เจ้ากับหลานสาวมีอะไรหรือถึงได้มาพบข้าเวลานี้” เพราะอายุมากขึ้นบางเรื่องจึงจดจำไม่ค่อยชัดเจนเท่าใดนัก

“ไม่มีอันใดมากหรอกหัวหน้าซุนพอดีว่าข้ากับหลานสาวมีข่าวดีมาบอกท่านน่ะ”

“ข่าวดีหรือ? เป็นเรื่องอันใดเล่าพวกเจ้ารีบบอกข้ามาเร็ว”

“ซีซีเจ้าเป็นคนสัญญากับหัวหน้าซุนไว้ก็ควรเป็นเจ้าที่ต้องอธิบายเรื่องนี้ด้วยตนเองนะ” ผู้เฒ่าจางไม่ตอบหัวหน้าซุนแต่โยนไปให้อวิ๋นซีจัดการแทน

อวิ๋นซีเงยหน้าส่งยิ้มให้ผู้เป็นตาและเจ้าของเรือนที่นางมาพบด้วยท่าทางสบาย ๆ