Chapter 8 หน้าที่ของเธอ

Chapter 8

หน้าที่ของเธอ

ตกเย็น

ดาหลาไม่ได้ทำความสะอาดเพิ่มเติมอีกจากเมื่อตอนกลางวันที่เกือบจะถูกลูกค้าฝรั่งลวนลาม ในตอนนี้เธอมานั่งอยู่ที่โรงอาหารของคนงานภายในเกาะ ชนินทร์ถือว่าเป็นเจ้านายที่ใจดีสำหรับทุกคนบนเกาะแห่งนี้เพราะจัดโรงอาหารไว้ให้พนักงานทุกชนชั้นได้มานั่งทานร่วมกันที่นี่ มีแม่ครัวคอยจัดอาหารให้ครบสามมื้อ อาหารฟรี ที่พักฟรี สวัสดิการดีเลิศ

ที่จริงดาหลาไม่จำเป็นต้องทานอาหารที่นี่หรอก หากแต่นารินเพื่อนสนิทไม่ได้อยู่ด้วยเธอจึงไม่ได้ถูกเชื้อเชิญไปที่ห้องอาหารภายในบังกะโลส่วนตัวของชนินทร์ที่ตามปกติแล้วครอบครัวจะไปทานอาหารกันที่นั่น แต่เธอไม่ใช่ครอบครัวของเขา จะไปทานอาหารในส่วนของร้านอาหารหรือคาเฟ่ต์ของลูกค้าก็คงดูไม่เหมาะสม เพราะสถานะของเธอในตอนนี้เป็นเพียงสาวรับใช้

ไหนจะปัญหาหนี้สินที่ถูกฟ้องร้องจากทางบริษัทและค่าโฆษณาอีกหลายตัว ละครที่เธอถ่ายไว้ก็ไม่ถูกออนแอร์เพราะมีข่าวเสียหายกระทบกับเพื่อนร่วมงานไปหมด คนตัวเล็กนั่งถอนหายใจกับตัวเองอยู่ที่โต๊ะไม้ภายในโรงอาหาร เป็นโต๊ะตัวยาวที่เธอนั่งอยู่คนเดียวเพราะไม่รู้จักใคร ด้านข้างเห็นวิวทะเลและป่าไม้ ต้องเดินเท้าไปหลายร้อยเมตรหน่อยกว่าจะถึงชายหาด

“เฮ้อ... เมื่อไหร่จะเคลียร์ปัญหาที่นั่นได้สักทีนะ”

ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเธออยากกลับไปที่เดิม อยากกลับไปอยู่คอนโด อยากกลับไปทำงานที่กรุงเทพ อาจจะไม่ต้องเป็นตำแหน่งดาราสาว แต่อย่างน้อยได้สมัครงานออฟฟิศหรืออะไรก็ได้ที่ตรงตามสายที่เธอเรียนมา เธอจบคณะนิเทศศาสตร์ เงินที่ใช้ในการเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพก็คือเงินประกันของพ่อกับแม่ที่เสียชีวิตแล้วเธอเก็บเอาไว้

ส่วนตอนเรียนมัธยมปลายเป็นการส่งเสียจากคนในตระกูลชมลวรวรรณ คุณท่านทั้งสองใจดีอุปการะเธอให้เรียนจนจบชั้นมัธยมปลาย ซึ่งให้เรียนที่เดียวกับนารินเรียกได้ว่าท่านก็ให้การศึกษาที่ดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว ตอนช่วงมหาวิทยาลัยท่านก็อยากจะอุปการะอีกหากแต่เธอเกรงใจเกินกว่าจะรับจึงขอใช้เงินที่มีมาใช้จ่ายในการเรียนเอง

“ทำไมมานนั่งอยู่คนเดียวล่ะหนูดาหลา ไปนั่งด้วยกันตรงนั้นสิ”

ป้าแก้ว หัวหน้าแม่บ้านเดินถือถาดอาหารแบบสแตนเลสมา เดินมาแวะที่โต๊ะของดาหลาแล้วชวนพูดคุย

เธอมองไปตามสายตาที่ป้าแก้วพยักเพยิด...โต๊ะนั้นมีส้ม จอย แล้วก็ผู้หญิงรุ่น ๆ เธออยู่อีกประมาณสองสามคน

“ไม่เป็นไรจ้ะป้าแก้ว ขอบคุณนะที่ชวนหนู...แต่หนูนั่งตรงนี้จะดีกว่า”

ป้าแก้วสีหน้าดูเรียบนิ่งแต่ก็เอ่ยกับเธออย่างใจดี ยังไงดาหลาก็เป็นเด็กในเกาะที่เห็นกันมาตั้งแต่อายุยังน้อย ๆ แต่ที่พิเศษกว่าใครคือเป็นเด็กที่คุณท่านอุปการะจึงทำให้สถานะเธอนั้นดีกว่าสาวใช้ทั่วไป

“อืม... ก็แล้วแต่หนู แต่ป้าว่าทำตัวให้กลมกลืนไว้ดีกว่าจะได้อยู่ง่ายขึ้น นายหัวคงให้หนูดาหลาอยู่ในสถานะนี้ไปอีกสักพัก”

เข้าใจในสิ่งที่ป้าแก้วกำลังสื่อ ดวงตาของเธอจับจ้องมองไปยังโต๊ะนั้น ความลับของจอยเธอก็รู้...แต่คิดว่าคนในกลุ่มอาจจะยังไม่รู้ ขืนรู้จอยก็คงนั่งลอยหน้าลอยตาอย่างนั้นไม่ได้ คงจะอิจฉากันแย่...เชื่อเลยว่าผู้หญิงทั้งโต๊ะก็หมายตาอยากจะจับนายหัวชนินทร์ทำสามีกันทั้งนั้น

“จ้ะป้า ขอบคุณที่เตือนหนูนะ...หนูทำตัวไม่ค่อยถูกสักเท่าไหร่เพราะออกจากเกาะนี้ไปก็หลายปีแล้ว”

“ป้าเข้าใจ มันคงทำใจได้ยาก เคยไปอยู่ในจุดที่ดีและต้องกลับมาตรงนี้...แต่ความกลมกลืนกับเพื่อนร่วมงานมันก็สำคัญ ไม่ว่าจะสังคมที่ไหนก็ต้องปรับตัวกันทั้งนั้นแหละ”

ในเมื่อป้าแก้วพูดขนาดนี้ ดาหลาก็จำต้องยกถาดอาหารของเธอและแก้วน้ำเดินตามป้าแก้วไปยังโต๊ะที่มีเพื่อน ๆ รุ่นราวคราวเดียวนั่งอยู่ด้วยกัน

“ป้า จะไปชวนมันมาทำไมเนี่ย...ก็เห็นอยู่ว่านั่งเชิดเป็นแมวป่าขนสวย ไม่ได้อยากจะร่วมวงกับเราสักเท่าไหร่”

หย่อนก้นนั่งลงได้เพียงไม่ถึงกี่วินาทีส้มก็พูดจาแดกดันในทันที สร้างความอึดอัดใจให้กับดาหลาอย่างที่สุด ชีวิตของดาหลาที่ขาดนารินเพื่อนสนิทไป เธอรู้สึกว่าอยู่ยากเสียเหลือเกิน

“ปากเอ็งเนี่ยนะนังส้ม เป็นเพื่อนร่วมงานกันกับอีแค่นั่งกินข้าวด้วยกันมันจะเป็นอะไรไป?”

หญิงวัยกลางคนดุขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยม ทำเอาเด็กสาวบนโต๊ะเงียบปากและเสียงนินทาลงได้บ้าง

“โอ้ย... ป้า หนูก็ไม่เห็นด้วยนะที่จะให้พี่ดาหลามานั่งตรงนี้ เราเป็นแค่สาวใช้พี่ดาหลาเป็นถึงดาราดัง”

จอยซึ่งเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของป้าแก้วบ่นบ้าง ความจริงคืออึดอัดใจที่จะต้องนั่งร่วมโต๊ะกับผู้หญิงคนนี้ เธอแอบเห็นความลับของจอย ข่าวของเธอกระฉ่อนกันในหมู่ผู้ชายบนเกาะว่าขายตัว แต่พวกผู้หญิงด้วยกันและป้าของเธอนั้นไม่รู้เลย

“ก็เพราะหนูดาหลาเขาเป็นถึงดาราดัง แกก็หัดเข้าใจเขาซะบ้างนังส้ม อย่าโยนงานให้คนอื่น”

สำหรับป้าแก้วนั้นรู้ดี ถึงแม้ดาหลาจะมาอยู่ในสถานะสาวใช้เหมือนกับทุกคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะแห่งนี้ตามคำสั่งของนายหัวชนินทร์ แต่ในความเป็นจริงคุณท่านเจ้าของเกาะเอ็นดูดาหลามาก เลี้ยงแทบเสมือนลูกสาวคนหนึ่ง สถานะทางสังคมมีมากกว่าพวกเรา ๆ ที่นั่งกันอยู่ที่โต๊ะนี้อยู่แล้ว

“ก็แค่ดาราตกอับ ทำไมจะต้องเกรงใจ ไม่ใช่เมียนายหัวสักหน่อย”

จอยยักไหล่เบา ๆ เธอนี่สิเกือบจะได้ตกเป็นเมียของนายหัวเสียแล้ว ถ้ายัยนี่ไม่มาขัดซะก่อน

ความคับแน่นกำลังจะเข้ามาแต่ยังไม่ทันที่จะได้เข้ามาสุดโคนลำ ก็โดนขัดจังหวะโดยดาหลา จอยหารู้ไม่ว่าสิ่งที่ตัวเองบริการไม่สำเร็จ ถูกสานต่อโดยดาหลาคนนี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ดาหลาตกเป็นของนายหัวชนินทร์อย่างสมบูรณ์แบบ

บรรยากาศการทานอาหารร่วมกับเพื่อน ๆ ค่อนข้างกดดัน ดูจากสถานการณ์ พรุ่งนี้การทำงานของเธอก็อาจจะถูกกลั่นแกล้งได้อีกเช่นเคย ถึงแม้ว่าบังกะโลจะต้องมีแม่บ้านสองคนขึ้นไป แต่ก็คงจะต้องทำคนเดียว... ส้มคงไม่มาช่วยเธอหรอก

หลังจากทานอาหารเสร็จก็แยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเอง

“ดูสิ เป็นสาวใช้เหมือนกันแท้ ๆ แต่กลับได้นอนบังกะโลส่วนตัวราวกับเป็นแขกบ้านแขกเมือง”

ส้มหันไปพูดกับเพื่อนอีกสองสามคน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาของสังคมผู้หญิงที่จะมีอิจฉากันบ้าง

“อยากจะรู้นัก ว่าถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทคุณนารินจะมีโอกาสได้ไปนอนที่พักส่วนตัวหรู ๆ แบบนั้นหรือเปล่า”

ผู้หญิงอีกคนว่าพร้อมยกมือขึ้นกอดอก จ้องมองดาหลาที่เดินหายลับตา เลียบไปทางชายหาดเพื่อจะกลับบังกะโลส่วนตัวของตัวเอง

“ถ้าหากคุณท่านไม่เอ็นดูก็คงเป็นสาวใช้เหมือนเรา แล้วก็ได้พักที่เรือนสาวใช้เหมือนกันนั่นแหละ”

สาวใช้อีกคนว่า แต่จอยนั้นรู้สึกแปลก ๆ กับพี่ดาหลาของเธออย่างบอกไม่ถูก สวยเกิน เด่นเกิน นายหัวจะไม่สนใจจริง ๆ เหรอ? มีสาวสวยขนาดนี้อยู่บนเกาะของตัวเอง

“แต่พี่ดาหลานี่...สะสวยมากนะ หน้าตาก็ดี ไม่น่ามีข่าวเรื่องคลิปหลุด ไม่งั้นก็คงจะไปได้ไกลกว่านี้”

“บุญคงมาแค่นี้ละมั้ง นังจอย! แล้วแกจะไปชมมันทำไมเนี่ย”

ส้มไม่พอใจ ส่วนจอยก็หัวเราะคิกคัก

สาว ๆ แยกย้ายกันกลับไปยังเรือนคนใช้ของตัวเองเพื่อเข้าพักผ่อนและลุกขึ้นมาสู้งานในวันพรุ่งนี้ หากแต่จอยไม่ทำเช่นนั้น...

สถานที่ที่จอยจะไปก็คือ...บังกะโลส่วนตัวของนายหัวชนินทร์ เธอจะต้องตกเป็นเมียของนายหัวจอมเถื่อนผู้เป็นเจ้าของเกาะชมลวรวรรณแห่งนี้ให้ได้เลย!

บังกะโลส่วนตัวของนายหัวชนินทร์

จอยเดินเท้ามาที่นี่ ยกมือขึ้นเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูบังกะโลดังขึ้น

“นายหัวชนินทร์คะ ให้หนูเข้าไปได้ไหมคะ?”

เสียงสวยแสนจะยั่วเย้าเอ่ยขึ้น ในคืนนั้นเขาเรียกเธอไปใช้บริการ หากแต่ยังไม่สำเร็จก็ถูกขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน วันนี้นี่แหละ จอยต้องบริการให้ครบหลักสูตรจนเจ้านายหนุ่มติดใจ จะทำให้เขาปล่อยเธอไปไม่ได้

เผลอ ๆ อาจจะได้ขึ้นเป็นคุณหญิงเจ้าของเกาะชมลวรวรรณก็ได้ จอยคิดหวังสูงแล้วกระหยิ่มยิ้มย่องกับตัวเอง

เคาะแล้วก็ยังไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

“มาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงเฉียบของ ตะวัน ทักดังขึ้น เขาคือเลขาส่วนตัวของชนินทร์ที่คอยจัดการดูแลเรื่องต่าง ๆ ให้ ร่างสูงกว่า 185 เซนติเมตรยืนเต็มความสูง เขาสวมชุดนอนลายสก็อตดูเบาสบายเพราะตอนนี้เป็นเวลานอน หากแต่ต้องมาตรวจตราความเรียบร้อยรอบ ๆ บังกะโลของเจ้านาย

“คุณตะวัน... เอ่อ ฉันมาหานายหัวค่ะ ไม่ทราบว่านายหัวอยู่ที่นี่หรือเปล่า รอบที่แล้วนายหัวเรียกฉันมา...แต่ว่ายังไม่ทันจะเสร็จภารกิจ...”

จอยว่าพร้อมกับบิดตัวไปมาอย่างเขินอาย จะไม่เขินได้อย่างไรล่ะ ก็ความหล่อของตะวันผู้เป็นเลขาไม่ได้น้อยไปกว่านายหัวชนินทร์ผู้เป็นเจ้าของเกาะเลย

“ตอนนี้นายหัวไม่อยู่ แล้วก็ไม่ได้เรียกให้เธอมาที่นี่ด้วย กลับไปซะ”

ตะวันว่าอย่างเรียบเฉย ใบหน้าหล่อเหลาแต่น้ำเสียงของเขาช่างแสนเย็นชา ทำเอาจอยลอบกลืนน้ำลาย... แผงอกกำยำภายใต้ชุดนอนลายสก็อตก็ดูดีใช้น้อย

“งั้นถ้านายหัวไม่อยู่...คุณตะวันพอจะว่างมั้ยคะ เราไปเดินเล่นริมทะเลกันดีไหม?”

“ฉันไม่ว่างกำลังทำงานอยู่ เธอกลับไปเถอะ...คืนนี้นายหัวไม่มาที่นี่หรอก”

“อ๋อ... ค่ะ”

จอยเดินจากออกมาโดยไม่ได้พูดคุยอะไรกับตะวันอีก เป็นผู้ชายที่เรียบนิ่งและไม่หยอกล้อกับเธอเลยสักนิด ทั้งที่เรือนร่างสวยก็ออกจะ น่าล่อ

“ชิ... หยิ่งชะมัด ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้”

จอยเดินย่ำเท้าแล้วไม่สนใจตะวันอีก ในเมื่อคืนนี้นายหัวไม่อยู่เธอก็จะไปหาพี่คล้อย คนงานที่แผนกการช่างของรีสอร์ต...สำหรับจอยเธอชอบเรื่องบนเตียงเสียเหลือเกิน เรียกว่าขาดไม่ได้ ใครเรียกใช้บริการก็ไปหมด ถ้าหล่อมากก็ให้ฟรี

บังกะโลส่วนตัวของดาหลา

หลังจากทานอาหารที่โรงอาหารของคนงานเสร็จเธอก็กลับมาที่บังกะโลส่วนตัว แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็ถึงกลับผงะ เธอเจอนายหัวชนินทร์จอมเถื่อนนั่งดูทีวีอยู่ที่โซนนั่งเล่นชั้นหนึ่งของตัวบังกะโล ทีวีจอใหญ่เชื่อมต่อกับอินเตอร์เน็ตกำลังเปิดเพลงฝรั่งแบบคลาสสิกคลอเบา ๆ ชั้นหนึ่งของบังกะโลจะมีโซนนั่งเล่น โซนครัว ห้องอาหาร ทั้งยังมีระเบียงยื่นออกไปแล้วเป็นสระว่ายน้ำส่วนตัวสุดแสนจะไพรเวท

“คุณนินทร์! มาทำอะไรที่ห้องของหนูคะ?” คนตัวใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินเข้ามาหาเธอที่กำลังยืนจ้องหน้าเขาอยู่ด้วยความตกใจ ดวงตาสวยเบิกกว้าง

“ห้องของเธอ? เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า... นี่รีสอร์ตของฉัน”

“นะ นั่นมันก็ใช่ค่ะ แต่นี่คือบังกะโลที่นารินให้หนูพัก คุณเข้ามาที่นี่ทำไม...”

ดาหลาจับจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่ไว้วางใจ

“ทุกบริเวณในอาณาเขตนี้เป็นที่ของฉัน”

“นั่นมันก็ใช่ค่ะ...” ดาหลาเถียงไม่ออก แต่ก็ก้มหน้าไม่ยอมสบตาหลุบซ้ายทีขวาที เห็นหน้าเขาแล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมาก็ไม่อาจสะบัดออกจากหัวไปได้ ความเร่าร้อนบนเตียงที่ชนินทร์มอบให้ยังฝังอยู่ในกายของดาหลามิลืมเลือน

“หากฉันจะสั่งให้เธอไปนอนที่เรือนคนใช้ก็ยังได้”

“ก็แล้วแต่คุณสิคะ ยังไงหนูก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไรอยู่แล้ว”

น้ำเสียงเศร้าเอ่ยตอบ อุตส่าห์คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาคงจะมีใจให้เธอบ้างแต่ก็ไม่เลย...ชนินทร์ยังคงใจร้ายอยู่เช่นเดิม

“ฉันจะนอนที่นี่”

“อะไรนะคะ...ทำไมคุณไม่กลับไปที่ห้องของคุณ”

เขาเดินเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพง มือหนาของชนินทร์ยกขึ้นยันกำแพง ก้มลงมองคนที่ตัวเตี้ยกว่าอยู่หลายเซนติเมตร

“เธอเป็นผู้หญิงของฉันแล้ว รับเงินไปแล้วก็ต้องบริการให้เต็มที่หน่อย”

“คุณชนินทร์... หนู หนูไม่ได้..”

เธอพยายามจะปฏิเสธว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า รับเงินมาเพราะเขาบังคับไม่ใช่เพราะอยากจะรับ

แต่ไม่ทันที่จะได้โต้เถียงอะไร ริมฝีปากหยาบ ๆ ของความเป็นชายก็ขยี้จูบลงมา

“อะ อื้อ คะ คุณนินทร์...” ไม่ทันจะได้หายใจหายคอก็โดนบดขยี้จูบอย่างรุนแรงจนลมหายใจติดขัด เนินเนื้ออกอวบกระเพื่อมตามแรงหายใจ

“ไม่ต้องพูดอะไร...หน้าที่ของเธอแค่อ้าขาออกก็พอ”