Chapter 7 หรือเขาชอบเรา ?

Chapter 7

หรือเขาชอบเรา?

เรือนร่างสวยสูงระหง สวมชุดยูนิฟอร์มอย่างเรียบร้อยและกลับมายังบังกะโลของตัวเอง เธออาบน้ำแต่งตัวและสวมเสื้อผ้าด้วยชุดยูนิฟอร์มใหม่ เป็นเสื้อสีชมพูติดกระดุมแขนสั้นดังเดิมพร้อมกับกางเกงรัดรูปสีขาว รองเท้าคัทชูหัวตัดสีขาวสะอาดตา ผมลอนสลวยถูกขมวดขึ้นเป็นมวยอย่างดูเรียบร้อย

“นี่! ดาหลา วันนี้แขกที่พักบังกะโลโซนหนึ่งเอจะเช็คเอาท์ออกตอนเที่ยง เดี๋ยวมาช่วยทำความสะอาดทีนะ”

ส้ม แม่บ้านของรีสอร์ตที่ทำงานอยู่เป็นประจำ เติบโตมาที่นี่พร้อมพร้อมกับดาหลา เป็นลูกหลานของคนที่ทำงานอยู่บนเกาะอยู่แล้ว อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ส้มเดินมาบอกเธอ ที่กำลังก้าวออกมาจากประตูบังกะโลส่วนตัวของตัวเองพอดี

ที่พักของเธอนั้นดีกว่าเพื่อน ๆ ที่เป็นแม่บ้านด้วยกัน คงเป็นเพราะสถานะดาหลาไม่ใช่คนใช้ซะทีเดียว พ่อแม่ของนายหัวชนินทร์เอ็นดูเธอมากจึงอุปการะเลี้ยงดูส่งเสียให้เรียนมัธยมในโรงเรียนเดียวกันกับนาริน ดาหลาพยักหน้ารับเบา ๆ แล้วเดินตามหลังเพื่อนร่วมงานไป

เธอพยายามฝืนตัวเดินให้ตรงแม้ว่าตอนนี้จะรู้สึกอ่อนเพลียมากจนขาแทบจะก้าวไม่ออก...ความเจ็บแปล๊บเข้าเล่นงานที่กลางกายสาวหลังจากผ่านสมรภูมิรบกับนายหัวชนินทร์มา

บังกะโลส่วนตัวที่แสนจะไพรเวทสำหรับลูกค้า ที่นี่เหมาะสำหรับการพักผ่อน ราคาที่พักแต่ละคืนเหยียบแสน ดังนั้นแขกที่เข้าพักจึงเป็นระดับวีไอพีและมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวยไม่ก็ชาวต่างชาติ

และแน่นอนว่าดาหลาจะต้องมาทำความสะอาดที่นี่เพราะลูกค้าได้เช็คเอาท์ออกเป็นที่เรียบร้อย เธอเดินเข้ามาในส่วนของห้องนอนชั้นบนก่อนเป็นอย่างแรกพร้อมกับถลกผ้าปูที่นอนออกเตรียมจะยัดใส่ถุงสำหรับใส่ผ้านวมที่เตรียมมา จะต้องนำชุดเครื่องนอนพวกนี้ไปซักที่ห้องสำหรับซักและฆ่าเชื้อโดยเฉพาะ เป็นน้ำยาที่ถูกส่งมาจากทางโรงงานซึ่งขนส่งทางเรือ

แต่ขณะที่ก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ก็รู้สึกเจ็บเข้าที่ใจกลางสาวขึ้นมาอีกครั้งจนผ้าปูที่นอนที่ถือในมือแทบจะร่วงหลุด

“อู้ย... เจ็บจัง” เธออุทานกับตัวเองแผ่วเบาก่อนจะนั่งลงบนเตียงที่ตอนนี้ไม่มีผ้าปูที่นอนอยู่แล้ว เหลือเพียงแค่ท็อปเปอร์ผืนหนา

แอ๊ดด เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดเข้ามา และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูก็คือส้ม

“เป็นอะไรไปดาหลา คิดจะอู้รึไง?”

ผู้หญิงที่ชื่อส้มเดินเข้ามา ทำสีหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นดาหลานั่งบนเตียง ยกมือขึ้นกุมท้องน้อย

“ไม่ได้เป็นไรจ้ะ แต่ปวดท้องนิดหน่อย” เธอตอบเสียงแผ่ว ไม่ได้ตั้งใจจะอู้จริง ๆ แต่เพราะศึกหนักที่ได้รับจากชนินทร์เมื่อคืน ทำให้รู้สึกอ่อนแรงเกินกว่าจะหยิบจับนั่นนี่ได้อย่างคล่องแคล่วตามปกติ

“อย่าคิดอู้เชียว... คนอย่างเธอนี่ไว้ใจไม่ได้”

เธอเงยหน้ามองคนที่ยืนเท้าเอวซึ่งกำลังจ้องหน้าดาหลา แววตาของส้มดูไม่เป็นมิตรสุด ๆ รู้สึกไม่ดีที่ได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากของเพื่อนร่วมงานที่ดูท่าว่าจะต้องทำงานกันไปอีกนาน

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะส้ม ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจ”

“กิตติศัพท์ของเธอเขาก็ได้ยินไปทั่วเกาะ ใฝ่สูงอยากได้ดี อุตส่าห์ไปได้ตั้งไกล...เห็นว่าดูถูกอาชีพพ่อแม่ตัวเองด้วยนี่ เป็นคนใช้แล้วมันทำไมเหรอ?”

ส้มถามพร้อมกับจิกตามอง เกลียดนักกับคนที่ดูถูกอาชีพของคนอื่น

“ฉันไม่เคยดูถูกอาชีพของพ่อแม่...”

ดาหลาเถียง จะว่าเธออย่างไรก็ว่า เธอแค่ไม่ชอบเพราะมันเหนื่อยแต่ไม่ได้หมายความว่าเธอเหยียดหยามในอาชีพนี้ ไม่เคยบอกพ่อแม่ว่าเกลียดที่พวกท่านทำอาชีพนี้ เพียงแต่ดาหลาอยากจะมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม ซึ่งนี่ก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์มิใช่หรือ?

“อย่าทำเป็นพูดดีหน่อยเลย เธอมันใฝ่สูง”

“จะว่าอะไรก็ว่าไป แต่ฉันไม่ได้คิดจะอู้งานวันนี้ เธอเองก็ออกไปทำหน้าที่ในส่วนของเธอได้แล้ว”

ดาหลาเชิดหน้าตอบ พยายามลุกขึ้นแม้จะยังคงเจ็บแปล๊บตรงส่วนอ่อนไหวที่นายหัวชนินทร์จัดการกระทำเธอจนช้ำเมื่อคืนที่ผ่านมา ส้มเยาะยิ้มหัวเราะออกมาเบา ๆ กับความอวดดีของดาราสาวที่ขึ้นชื่อว่าตกอับ

“งั้นก็เหนื่อยหน่อยนะ... เพราะหน้าที่วันนี้เป็นของเธอคนเดียว”

“หมายความว่ายังไง? เราแบ่งงานแล้วกันไม่ใช่เหรอว่าเธอทำชั้นล่างแล้วฉันทำชั้นบน”

หน้าสวยขมวดคิ้วมุ่น เธอสัมผัสได้ถึงความไม่แฟร์ที่กำลังเกิดขึ้น

“คนแบบเธอไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงทำเย่อหยิ่ง เป็นเจ้าของเกาะนี้รึไง”

“...” ดาหลาเงียบไปชั่วขณะ รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้ง ความรู้สึกเก่า ๆ เริ่มแล่นเข้ามาเล่นงาน ที่เธอไม่ชอบอาชีพนี้ก็เพราะว่ามันทั้งเหนื่อย และยังโดนดูถูกจากเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน ทั้งยังไม่ได้แต่งตัวสวย ๆ เหมือนกับคนอื่นเขา ดาหลาเป็นผู้หญิงรักสวยรักงาม แต่เธอก็ไม่เคยคิดที่จะดูถูกหรือด่าทอพ่อแม่ตัวเองเลยสักครั้ง

“อ๋อ เป็นเจ้าของเกาะไม่ได้... แต่ตำแหน่งเมียนายหัวยังว่าง”

เธอชะงักไปเมื่อเจอเพื่อนร่วมงานพูดถึงชนินทร์ในถ้อยคำแบบนี้

“เธอไม่ควรพูดถึงนายหัวชนินทร์” ดาหลากดเสียงต่ำ

“เหอะ แค่ดูสายตาแกตอนมองคุณชนินก็รู้แล้วว่าคิดอะไร ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา...อย่าหวังสูงนักเลย คนอย่างนายหัวไม่คิดแม้แต่จะใช้สายตาแลมองผู้หญิงอย่างแกหรอก”

“ส้ม! พูดเกินไปแล้วนะ” ดาหลาเริ่มรู้สึกไม่พอใจเมื่อโดนดูถูกเหยียดหยามเข้าอย่างจัง สายตาของส้มคงมองออกตั้งแต่สมัยดาหลายังเป็นวัยรุ่นว่าคิดอย่างไรกับนายหัวชนินทร์ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องแปลก ไม่ว่าจะเป็นสาวคนไหนบนเกาะชมลวรวรรณก็มองนายหัวชนินด้วยสายตาชื่นชมทั้งนั้น หล่อ เท่ ฉลาด สมาร์ท ดูดีทุกกระเบียดนิ้วใครบ้างจะไม่ชอบ

“ทำหน้าที่ของเธอต่อไปเถอะ คนใช้ก็คือคนใช้อยู่วันยันค่ำ...อย่าคิดหวังสูง เก็บสายตาของเธอเวลามองนายหัวด้วย คนเขาดูออกกันทั้งเกาะว่าคิดอะไรอยู่”

ส้มกล่าวทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินจากไป ดาหลามองผ้าปูที่นอนในมือแล้วลอบถอนหายใจออกมา เธอคงจะต้องถอดผ้าปูของทุกห้องด้วยตัวเอง ทั้งยังต้องดูดฝุ่นทำความสะอาด ขัดห้องน้ำ แล้วยังต้องไปโซนครัวเพื่อล้างจาน แก้วกาแฟ เรียกได้ว่าจัดการทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว บังกะโลแห่งนี้ก็ใช่ว่าจะเล็ก...ช่างน่าเศร้าสำหรับเธอ

เมื่อเก็บผ้าปูเสร็จก็ไปที่โซนชงกาแฟ แต่แล้วก็เจอกับร่างสูงของชายชาวต่างชาติ ผิวขาวร่างสูงโปร่งผมสีบรอนด์นัยน์ตาสีฟ้า ร่างสูงหันมามองเธอ

“โทษทีนะครับ ผมลืมของเอาไว้ที่นี่คุณพอจะเห็นมันบ้างไหม”

ชายผู้นั้นพูดเป็นภาษาไทยได้อย่างคล่องแคล่ว คงจะมาไทยบ่อยไม่ก็อาศัยอยู่ที่ในไทย ดาหลาคิดในใจก่อนที่จะฉีกยิ้มให้กับแขกผู้มาพัก

“ของที่คุณว่าคือกระเป๋าเงินหรือเปล่าคะ ฉันเห็นมันตกอยู่ที่ใต้เตียงบนห้องนอน”

ดาหลาเดินไปหยิบกระเป๋าเงินที่เธอวางไว้บนเคาน์เตอร์ชงกาแฟมาส่งให้กับเขา ในตอนแรกตั้งใจจะนำไปส่งให้กับชนินทร์เผื่อว่าแขกจะติดต่อกลับมายังที่พัก

“ใช่เลยครับ ขอบคุณมาก... เอ่อ คุณเป็นแม่บ้านของที่นี่เหรอ”

“ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

ดาหลายิ้มอ่อน คิดว่าอย่างไรคนต่างชาติก็คงไม่ดูละครไทยและไม่รู้จักเธอหรอก ภาวนาอย่างนั้น...

“รู้สึกคุ้นหน้าคุณอย่างบอกไม่ถูก... เหมือนว่าผมเคยเห็นที่ไหน”

ดาหลาเริ่มหน้าเสียแต่พยายามยิ้มสู้

“หน้าคุ้นมากจริงๆ ...แต่ผมจำไม่ได้ แต่คุณสวยมากนะครับ สวยเกินกว่าแม่บ้านของรีสอร์ตนี้หลาย ๆ คน”

ลูกค้าฝรั่งชมทำเอาดาหลายิ้มแปล้ อย่างน้อยก็ยังมีดีที่ความสวย...แต่ก็เพราะความสวยหวานนี่แหละที่ทำให้คนอิจฉาจนเธอต้องเดือดร้อนทั้งที่ได้ไปอยู่ในจุดที่ดีแล้วแท้ ๆ

“ขอบคุณมากนะคะ”

“ถ้าหากไม่รังเกียจ...” แขกฝรั่งเดินเข้ามาใกล้และจับจ้องมองใบหน้าสวยของเธอ เขาไล้สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ดาหลาในชุดยูนิฟอร์มของแม่บ้านรีสอร์ตก็ดูไม่แย่นัก สวย อวบอัด สัดส่วนชัดเจน

“หลังจากทำความสะอาดเสร็จ อยากไปเที่ยวกับผมต่อไหม?”

“เอ่อ... ไม่ค่ะ ฉันยังมีงานอีกที่ต้องทำ”

ดาหลาปฏิเสธเพราะรู้ว่าสิ่งที่เขาหมายถึงคืออะไร แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงอย่างนั้น เธอไม่ใช่ผู้หญิงค้าบริการที่จะไปกับคนนั้นทีคนนี้ที เธอคือดาหลาผู้ที่ทำงานเลี้ยงตัวเอง และมีศักดิ์ศรีมากพอที่จะทำงานแลกเงิน ไม่อ้าขาให้เขาเอาง่าย ๆ ... เรื่องที่เกิดขึ้นกับนายหัวชนินทร์ถือเสียว่าเป็นความผิดพลาด

“แต่ผมว่า...คุณน่าจะไปต่อกับผมได้นะ ผมเริ่มนึกออกแล้วว่าเห็นคุณมาจากที่ไหน...”

ชายคนนั้นเริ่มเข้ามาเกาะแกะจับเข้าที่แขนของเธอ คนตัวเล็กสะบัดออกแล้วถอยหลังครูดจนหลังชิดกำแพง

“ปล่อยฉันนะคะ ฉันไม่เคยเจอคุณจากที่ไหนทั้งนั้น คุณคงจำคนผิดไปเอง”

“ใช่ เราไม่เคยเจอกันที่ไหน” เขายกแขนขึ้นยันกำแพงแล้วก้มลงมองจ้องใบหน้าของคนตัวเล็กที่ตัวเตี้ยกว่า ลมหายใจของหนุ่มฝรั่งรวยรินเข้าที่ใบหน้าสวย เธอรู้สึกหวาดกลัวที่ตอนนี้ต้องอยู่ภายในบังกะโลสองต่อสองกับชายตัวใหญ่ ตามปกติจะต้องมีเพื่อนแม่บ้านมาช่วยกันดูแลหากแต่ตอนนี้ส้มทิ้งให้เธอดูแลทำความสะอาดที่นี่อยู่คนเดียว

“แต่ผมเคยเห็นคุณจากในคลิป...สวย หุ่นก็ดี ลีลายิ่งโคตรเด็ด”

“ไม่...นั่นไม่ใช่ฉันค่ะ ไม่เหมือนเลยสักนิด” ดาหลาส่ายหน้าไปมา เมื่อไหร่ไอ้คลิปบ้า ๆ นั่นมันถึงจะหายไปจากอินเตอร์เน็ตสักที เพราะความเข้าใจผิดของคนทำให้เธอเดือดร้อน แม้แต่ชนินทร์เองยังเข้าใจเธอผิด

“อย่าปฏิเสธน่า ในคลิปยังควงได้ตั้งสอง แค่ผมคนเดียวคุณคงรับได้”

“ไม่ค่ะ! คุณไม่มีสิทธิ์พูดจากับฉันแบบนี้ ฉันไม่ไปต่อไหนกับใครทั้งนั้นค่ะ ฉันเป็นแค่แม่บ้านของรีสอร์ต”

ดวงตากลมโตตอนนี้สั่นระริก อยากจะร้องไห้ออกมา เหมือนโดนตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับคลิปหลุดที่ไม่เป็นจริงนั่น

“ผมจ่ายไม่อั้นนะ ผมมีตังมากพอที่จะจ่ายให้คุณ ขอแค่คุณบริการผมอย่างเต็มที่ก็พอ” หน้าหล่อเหลาก้มลงจนแทบจะชิดริมฝีปาก ดาหลายกมือดันแผงอกกำยำของเขาออก

“ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วยค่ะ กรี๊ด!!”

เธอพยายามส่งเสียงดังขอความช่วยเหลือ แต่ผู้ชายคนนั้นก็ยกมือขึ้นอุดปากของเธอไม่ให้ร่ำร้องอะไรอีก

“อย่าเรื่องมากนักเลย เงินกูก็จ่ายยังจะขัดคืนอะไรอีก!”

ผู้ชายคนนั้นสบถออกมาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะไม่พอใจ ดาหลาอยากจะร้องไห้ออกมาเสียตรงนี้ แต่ก็ต้องพยายามปัดป้องตัวเองเพื่อให้ปลอดภัย

“กรี๊ด ปล่อยฉันนะ”

ร้องกรี๊ดออกมา เธอคิดเอาไว้แล้วว่าวันนี้อาจจะไม่รอดแต่กลับกลายเป็น...

“คุณครับ มีอะไรหรือเปล่า?”

เสียงทุ้มของชนินทร์ดังขึ้น เขาเดินมามายังโซนชงกาแฟซึ่งอยู่ภายในส่วนครัวของบังกะโลหรูแห่งนี้ ใบหน้าคมคร้ามดูจริงจังในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลคสีดำเดินเข้ามาจ้องมองแขกฝรั่งอย่างสุภาพ

“คุณเป็นใคร?” แขกคนนั้นถามพร้อมขมวดคิ้วมุ่นไม่พอใจ เขาปล่อยแขนที่ยันกำแพงออกแล้วเดินมาจับจ้องมองใบหน้าของนายหัวชนินทร์จอมเถื่อน

“ผมชนินทร์ เจ้าของบังกะโลที่คุณมาพัก ไม่ทราบว่าลูกน้องของผมไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจ?”

“เจ้าของบังกะโล...หึ ผมแค่ชวนลูกน้องของคุณไปเที่ยวหลังจากเสร็จงาน แต่ทำสะดีดสะดิ้งเหมือนรังเกียจซะอย่างนั้น”

“งั้นก็ต้องขออภัยคุณลูกค้า ทางรีสอร์ตไม่มีนโยบายให้พนักงานบริการงานส่วนอื่นให้กับลูกค้านอกเหนือจากงานในส่วนที่รีสอร์ตมอบหมายให้”

“อ๋อ... งั้นเหรอ แต่ผมอยากคุยกับพนักงานของคุณ”

“เห็นทีคงไม่ได้ เราไม่มีนโยบายให้ลูกค้าติดต่อเป็นส่วนตัวกับพนักงาน หากทำเช่นนั้นคงจะเป็นการรบกวนคุณลูกค้า”

ชนินทร์ตอบกลับอย่างสุภาพ เขาบริหารงานรีสอร์ตแห่งนี้มาได้เป็นอย่างดีตลอดใครก็รู้กัน แม้จะเป็นคนที่ภายนอกดูดุและโหดร้ายหากแต่ไม่เคยนำอารมณ์มาเหนือเหตุผลหรือชักนำให้งานเสีย คงจะมีแต่เรื่องของดาหลา ที่เขาใช้อารมณ์นำทางเตลิดไปไกลจนถึงขั้นครอบครองเธอให้เป็นผู้หญิงของตัวเอง

“เฮ้ยอะไรวะ!! แบบนี้มันกั๊กกันนี่หว่า”

แม้จะเป็นชาวต่างชาติแต่สามารถพูดภาษาไทยได้อย่างคล่องแคล่วจนดาหลากลัวจะเป็นเรื่องร้ายแรง กลัวจะส่งผลเสียต่อหน้าตาของรีสอร์ตหรูแห่งนี้ คุณท่านใจดีกับเธอมากเธอไม่อยากทำให้ตระกูลชมลวรวรรณต้องเดือดร้อน

“คุณนินทร์คะ... ฉัน ฉันไม่เป็นไร”

ชนินทร์ปรายสายตามามองหญิงสาวที่ตอนนี้เดินมาหลบอยู่หลังเขาอย่างหวาดกลัว เธอเกือบจะโดนลูกค้าคนนี้ลวนลามและพาไปทำอะไรต่ออะไรที่ไม่อาจจินตนาการต่อได้

“ออกไปได้แล้วล่ะ เดี๋ยวฉันจะคุยกับลูกค้า”

“ต แต่ว่าหนูยังทำความสะอาดไม่เสร็จ”

“บอกว่าให้ออกไป”

ดาหลาจำใจก้มหน้าแล้วเดินออกมาจากบังกะโลแห่งนี้ในทันที ในใจยังคงเต้นระส่ำ ตื่นกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่สิ่งที่ทำให้เหนือความคาดหมายกว่าสิ่งอื่นใดคือ...

นายหัวชนินทร์จอมเถื่อนที่รักษาผลประโยชน์ของตัวเองและบริหารงานจนบริษัทไปได้ดีทั้งรีสอร์ตยังเป็นที่รู้จักทั้งไฮโซในต่างประเทศและต่างประเทศ ในครั้งนี้เขายอมที่จะมีปัญหากับลูกค้าเพื่อปกป้องเธออย่างนั้นเหรอ?

ดวงตากลมโตกระพริบถี่ ๆ ไม่อยากจะเชื่อ เธอเดินออกมาจากบังกะโล สายตาทอดมองไปยังวิวทะเลด้านหน้าในยามเที่ยงวันที่แดดกระทบกับผิวน้ำ

บางที...เขาก็ทำให้ใจเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งจนเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง

“หรือคุณชนินทร์...จะมีใจให้เรากันนะ?”