Chapter 6 ไร้คุณค่า

Chapter 6

ไร้คุณค่า

“อย่าทำดัดจริตเหมือนกับว่าไม่เคย...”

ถ้อยคำใจร้ายที่พ่นออกมาทำเอาเธอถึงกับน้ำตาซึม ดวงตาคมคายคู่ดุของนายหัวจอมเถื่อนยังจับจ้องมองนางเอกสาวที่ตอนนี้นอนแบกายให้เขาอยู่บนเตียง

“ทำตัวว่าง่าย ๆ แล้วฉันจะเลี้ยงดูเธออย่างดี”

เอ่ยจบประโยคนั้น ดาหลาก็ไม่อาจที่จะโต้แย้งอะไรได้อีกเลย ลำเอ็นใหญ่ผงาดค้ำโชว์ หัวเห็ดแดงก่ำถูกสอดแทรกเข้ามาภายในร่องเล็กสีหวานที่ฉ่ำไปด้วยน้ำ ทั้งที่ไม่ได้อยากทำเรื่องแบบนี้กับเขาแต่ก็ไม่อาจจะหักห้ามร่างกายของตัวเองไม่ให้รู้สึกได้ ดาหลารู้สึกนึกละอายอยู่ในใจ ร่างกายของเธอไม่เป็นไปตามที่สมองคิดเลยแม้แต่น้อย... มันไม่รักดี เผลอหวั่นไหวให้ร่างกายแกร่งกำยำ

เสียงร้องครวญครางดังออกมาจากปากของหญิงสาวเมื่อแก่นกายใหญ่กระแทกเข้าอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่อาจเข้ามาได้จนสุด.. มีเพียงส่วนหัวแดงก่ำเท่านั้นที่เข้ามาภายในร่องสวยได้ ชนินทร์แปลกใจก้มลงมองจุดที่เขาพยายามดุนดัน

"บ้าฉิบ... ทำไมมันแน่น"

"อื้อ คุณชนินทร์ หนูเจ็บ..." เธอเริ่มร้องระงมเมื่อเขาพยายามแช่แท่งลำไว้ไม่ถอดถอนออก ความใหญ่โตคับแน่นแค่ส่วนหัว ทำเอาร้อนผะแผ่วไปทั่วทั้งกาย นายหัวชนินทร์ได้แต่สงสัยว่าเหตุไฉนจึงไม่สามารถทะลวงเข้าไปได้... ไม่ว่าจะผ่านสาวบริการมากี่คนก็สามารถผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดายไม่เจ็บปวดทรมานเฉกเช่นนี้

ดวงหน้าคมคายก้มมองหญิงสาวใต้ร่าง ดาหลาทำหน้าเหยเกดูเจ็บปวดราวกับว่าจะทนสัมผัสจากแก่นกายใหญ่ไม่ไหว

"หนูไม่ไหว...ช่วยเอาออกไปได้ไหมคะ มันจุก" จากตอนแรกยังคงมีอารมณ์สวาทร่วมด้วย ในครานี้ความเจ็บแปล๊บแล่นพล่านเข้าเล่นงานที่กลางกายสาวถึงกับต้องร้องระงมยกมือขึ้นดันแผงอกกำยำของเขาที่ตอนนี้คร่อมเธออยู่ออก หัวเห็ดสีแดงก่ำแทรกเข้ามาได้เพียงส่วนหัว

"ทั้งที่ในคลิปก็ดูเข้าง่ายขนาดนั้น แต่ทำไมตอนนี้มันยาก...หรือเป็นเพราะเวลาผ่านไปนานแล้วจากตอนนั้น"

ชนินทร์พึมพำกับตัวเอง ส่วนดาหลาไม่มีสติสตังจะโต้เถียงอะไรกับเขาอีก ความเจ็บสลับเสียวที่ส่วนล่างยังคงทำงาน

ไม่ทันให้คิดอะไรเยอะ นายหัวชนินทร์จอมเถื่อนคิดเองเออเองดันแท่งลำแกร่งเข้าไปจนสุดทาง ดาหลาร้องกรี๊ดดังลั่นสะดุ้งโหยงพร้อมกับใช้มือกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น

“กรี๊ด!! มะ มันเจ็บนะคะคุณนินทร์!! อื๊อ.."

คนตัวเล็กร่ำร้องออกมาด้วยความเจ็บเสียวแล่นแปร๊บ

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจและเบิกตากว้าง ดวงตาคมคายจับจ้องมองที่จุดเชื่อมต่อของกันและกัน ของเหลวสีแดงไหลออกมาชโลมแก่นกายที่กำลังเสียบเข้าไปภายในโพรงอ่อนนุ่มของดาหลา...ผู้หญิงที่เขาออกปากว่าเกลียดเธอ แต่ตอนนี้กำลังเสพสมในเรือนกายสวยนี้อย่างบ้าคลั่ง

"เลือด... ทำไม... ประจำเดือน?" เขาตั้งคำถาม

คนตัวใหญ่หน้าเสียพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา ส่วนร่างบางตอนนี้มีน้ำตาไหลคลอเบ้า ความเจ็บเข้าเล่นงานเธออย่างจัง...เกลียดตัวเองที่ร่างกายกลับรู้สึกไปด้วยกับสัมผัสที่แสนสยิวเสียวนี้ เริ่มรู้สึกอยากให้เขาขยับมากขึ้น

ชนินทร์จับจ้องมองใบหน้าของเธอราวกับหาคำตอบ

"หนู... หนูยังไม่เคย..."

คนตัวใหญ่เริ่มจะประมวลผลในหัวได้แล้วว่าบางทีสิ่งที่เด็กสาวตรงหน้าพูดอาจจะเป็นจริง คลิปหลุดที่มีออกมาอาจจะไม่ใช่ดาหลาจริงๆ ... เพราะรูปร่างของจริงกับในคลิปค่อนข้างต่างกันมาก ในคลิปออกจะเรียบแบนและส่วนเว้าโค้งไม่ชัด แต่ดาหลาในตอนนี้ที่นอนเปลือยกายให้เขาได้เชยชมพร้อมกับเสียบแท่นลำกายใหญ่เข้าไป เธอดูสวยและมีสัดส่วนชัดเจน ทั้งหน้าอกหน้าใจยังขยายใหญ่ขยำได้อย่างมันส์มือ

"ฉันจะเริ่มขยับช้าๆ ... เธอจะทนไหวไหม"

โน้มตัวกอดเธอไว้แน่น กระซิบเข้าที่ข้างหูแผ่วเบา ไม่ว่าจะอย่างไรตอนนี้ชนินทร์ก็ไม่อาจหยุดยั้งกายของตนเองได้อีกแล้ว มันมีแต่คำว่าต้องการ

"มันจะฉีกไหมคะ?" ช้อนสายตาถามเขาอย่างไร้เดียงสา ร่างแกร่งพรมจูบเข้าที่เปลือกตาซึ่งมีน้ำตาสีใสไหลออกมา

"มันจะเจ็บ แต่เธอจะเสียว..." ความรู้สึกผิดเข้าเกาะกุมหัวใจของดาหลา ไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่กับเขามันถูกหรือมันผิดกันแน่

"ทำตัวให้สบาย ๆ ดาหลา เธอต้องผ่อนคลาย แล้วเธอจะรู้สึกดี"

นายหัวชนินทร์จอมเถื่อนที่ปกติมักพูดจากับเธอไม่ดี ในตอนนี้พยายามประคับประคองความรู้สึกของคนตัวเล็กให้ผ่านพ้นภารกิจไปได้ แม้มันจะยากแต่ดวงตากลมโตก็หลับพริ้มลง ปล่อยให้เขาแทรกสอดกระแทกแก่นกายเข้ามาในโพรงอ่อนนุ่มของเธอลึกขึ้นเรื่อย ๆ

ความเจ็บแสบแผ่ซ่านไปทั้งกาย ของเหลวสีแดงฉานไหลลงมาจนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาเปื้อนเปรอะ

ความแข็งขืนมีแต่จะขยายใหญ่ขึ้นไม่เล็กลงสักนิด...ดาหลาตกเป็นของนายหัวชนินทร์โดยสมบูรณ์แบบแล้ว

เขาและเธอเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ความบริสุทธิ์ที่สั่งสมมายี่สิบห้าปีถ้วนขาดสะบั้น ดวงตากลมโตหลับพริ้มพร้อมกับน้ำตาแห่งความเจ็บแสบที่ไหลริน แต่ก็ถูกเลียโลมโดยชนินทร์ผู้เป็นเจ้านาย

“อึ่ก..อ๊าส์!” ความเจ็บแปร๊บและความเสียวซ่านยังคงเข้าเล่นงานทะลวงเข้าออกเเรือนร่างบางที่นอนแผ่กายให้เขาได้เชยชม

ทั้งคู่ถึงจุดหมายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ธารธาราแห่งเชื้อพันธุ์ขาวข้นพุ่งเข้าภายในโพรงอ่อนนุ่มของดาหลาอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย ชนินทร์ปล่อยตัวปล่อยใจกล้าสดกับเธอโดยไร้ซึ่งเครื่องป้องกัน ปกติเขาไม่เคยพลาดเรื่องนี้สักครั้ง หากแต่ดาหลาทำให้เขาทุกข์ทรมานจนไม่อาจทนได้ โพรงอ่อนนุ่มตอดรัดเขาเสียจนไร้ซึ่งสติ

คนตัวเล็กสะลึมสะลือเหลือบตามองเขาที่นอนแผ่อยู่บนตัวเธอ...อะไรจะเกิดก็คงต้องปล่อยให้เกิด ไม่สามารถยับยั้งอารมณ์เถื่อนของเขาเอาไว้ได้ รวมถึงอารมณ์ความเป็นหญิงที่สนุกเผลอไผลไปชั่วครู่กับสัมพันธ์สวาทที่ได้รับจากเขา... เธอเองก็รู้สึกดีไม่ต่างกัน

เช้าวันต่อมา

จิ๊บ จิ๊บ เสียงนกที่เกาะหน้าต่างบังกะโลชั้นสองดังขึ้น ดวงตากลมโตสะลึมสะลือยันแขนประคองตัวแล้วนั่งพิงหัวเตียง สมองพยามประมวลผลว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไร แต่เมื่อเห็นสภาพรอบ ๆ ก็นึกได้ทันที

"นี่เรา... ทำอะไรลงไป"

ดาหลาอยากจะร้องไห้ออกมากับตัวเอง ความบริสุทธิ์ที่เธอสั่งสมมาในครั้งนี้มันขาดสะบั้นลงอย่างจริงจังโดยฝีมือของ ผู้ชายที่เธอเคยแอบรักเมื่อนานมาแล้ว พยายามตัดใจและหนีไปทำงานที่กรุงเทพจนได้ดี ไม่นึกถึงเขา...ลูกชายมหาเศรษฐีเจ้าของเกาะชมลวรวรรณ คนที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเธอ หญิงสาวผู้มีชาติกำเนิดที่ต่ำต้อยด้อยกว่าเขามาก

ใครจะไปคิดว่าตอนนี้ดาหลาจะได้เป็นผู้หญิงของเขา นอนร่วมเตียงด้วยกัน เสียความบริสุทธิ์ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตไม่เคยให้ชายใดได้แตะต้อง ตอนนี้เธอเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

"ตื่นแล้วเหรอ"

น้ำเสียงทุ้มแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาเรียกความสนใจจากคนตัวเล็กที่กำลังตกใจยกมือขึ้นกุมปาก ข้าง ๆ เธอมีรอยเลือดสีแดงฉานเปื้อนอยู่ที่ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด

"คุณนินทร์..." น้ำเสียงของเธออ่อนลง ภายในหัวสับสน ผมลอนเป็นเกลียวสีบรอนด์สวยยาวสยายไปทั่วหลัง

ร่างแกร่งที่สวมผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวเดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงบนเตียงพร้อมกับจ้องดวงหน้าเล็กสวยใสที่ดูไร้เดียงสาขึ้นมาในขณะนี้ ทั้งที่ปกติเขามองเธอเป็นผู้หญิงกร้านโลกแท้ ๆ

"ทำไม? จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เหรอ"

"จำได้ค่ะ..." เธอหลบสายตาเอียงอาย ในมือกำผ้าห่มนวมสีขาวเอาไว้แน่น สภาพเตียงที่ยับยู่ยี่พร้อมกับรอยเปื้อนสารพัดน้ำกาม ทำไมเธอจะไม่จำ ความเจ็บกลางกายสาวยังคงไม่ทุเลาลงเลย

ชนินทร์นั่งบนเตียง ถือกระเป๋าเงินหนังสีดำอยู่ในมือ เขาหยิบยกขึ้นพร้อมกับหยิบแบงค์สีเทาขึ้นมาสิบใบแล้วโยนใส่เธอ แบงค์ปลิวว่อนโปรยรอบเตียง กระทบเข้าบนตักของดาหลาซึ่งอยู่ภายใต้ผ้านวมสีขาว

เหมือนโดนตบหน้าเข้าอย่างจัง...

"หมื่นเดียวพอไหม จะเรียกมากกว่านี้ก็ได้...ดีกรีเธอเป็นถึงนางเอกละครเลยนี่ อยากจะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามา"

"คุณนินทร์... หนูไม่ได้ต้องการแบบนี้"

เธออยากจะร้องไห้ ดวงตากลมโตในครานี้มีน้ำใสไหลรื้นลงมา รู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่ยอมตกเป็นผู้หญิงของเขา

"จะเรียกร้องมากกว่านี้?"

เขาถามเสียงหยัน อย่างไรเสียดาหลาก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่เขาเกลียดอยู่ดีแม้จะไขข้อข้องใจเรื่องคลิปหลุดนั่นชัดเจนแล้วว่าไม่ใช่เธอก็ตาม แต่พฤติกรรมของผู้หญิงคนนี้ในอดีตก็ไม่ได้ทำให้เขาประทับใจ

"หนูไม่ได้ต้องการเรียกร้องอะไรจากคุณ คุณเป็นคนทำหนูก่อนเอง..."

ดาหลาพยายามเถียง อยากจะบอกว่าเธอไม่ได้เป็นคนเสนอตัวหากแต่เขาอดใจในร่างกายยั่วเย้าของเธอไม่ได้ต่างหาก

"นั่นมันเป็นความผิดของฉัน เพราะฉะนั้นก็รับเงินไปซะจะได้ไม่ติดค้างอะไรกัน"

"แต่หนูไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว... ไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการแบบที่คุณชอบเรียกมา"

"แน่นอน เกรดเธอสูงกว่านั้นเยอะ... ถึงถามว่าจะเรียกเท่าไหร่"

เขายังคงดูถูกเธอจวบจนถึงเวลานี้ ดาหลาเสียใจ ใจดวงน้อยมันปวดตุ๊บ นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการจากชายผู้นี้...ผู้ที่เคยแอบรัก หากต้องตกเป็นนางบำเรอของเขา เธอยอมห่างหายแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตยังดีเสียกว่า หากถลำรู้สึกกับเขาขึ้นมาอีกครั้งแต่ต้องทนเห็นชนินทร์มีคนรักเป็นตัวเป็นตน ดาหลาคงไม่อาจทนได้

"หนูไม่เรียกอะไรทั้งนั้น... หนูจะกลับ"

"กลับกรุงเทพ? ถึงแม้คลิปนั้นจะไม่ใช่เรื่องจริงแต่คิดว่าที่นั่นจะมีที่ยืนให้เธอเหรอ"

"..." ดวงตากลมโตหลุบต่ำ พิจารณาคำพูดของเขาแล้วมันก็เป็นจริง เธอไม่มีที่ให้กลับไป...

"คนของฉันบอกว่า คอนโดที่เธอซื้อไว้ก็กำลังถูกยึด ถูกฉีกสัญญาจากโฆษณาหลายรายทั้งยังโดนฟ้องจากสินค้าบางแบรนด์ เพื่อนร่วมกองที่ถ่ายละครเรื่องเดียวกับเธอก็เดือดร้อนไปด้วยเพราะออนแอร์ไม่ได้"

ดาหลากัดฟันแน่น น้ำตาไหลรินออกมาจนหยดลงมาที่ผ้านวมสีขาวซึ่งเธอกำเอาไว้แน่น มันเป็นความจริงอย่างที่ชนินทร์ว่า เธอเป็นตัวเดือดร้อนของคนทั้งหมด

"กลับไปก็ไม่มีที่สำหรับเธอแล้ว...นางเอกตกต่ำที่มีข่าวเสื่อมเสีย"

"หนู... หนูก็ไม่ได้คิดจะกลับไปเป็นดาราหรือเป็นนางเอกสักหน่อย"

"จะมีสักกี่อาชีพที่เหมาะกับเธอ เป็นแม่บ้านในกรุงเทพจะได้สักเท่าไหร่" แน่นอนว่ารีสอร์ตของชนินทร์จ่ายได้มากกว่านั้น เขาจ้างงานพนักงานด้วยค่าแรงที่ค่อนข้างสูงเนื่องจากเป็นบังกะโลส่วนตัวที่ตั้งอยู่บนเกาะ ลูกค้ามีแต่ระดับวีไอพีและต่างชาติทั้งนั้น

"ก็ดีกว่าอยู่ให้คุณดูถูก"

"หึ อย่าทำเป็นรักศักดิ์ศรีนักเลย... สุดท้ายผู้หญิงอย่างเธอก็..."

เขาพูดพร้อมกับไล่สายตามองดาหลาตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ไร้คุณค่าอยู่ดี"

"คุณนินทร์...ทำไมต้องรังเกียจหนูถึงขนาดนี้ ถ้าเกลียดหนูมากนักคุณมาเอาหนูทำไม"

ถามเขาเสียงสั่น มือยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมา รู้สึกรำคาญที่ตัวเองอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายที่เคยรัก แม้ปัจจุบันก็ยังรัก เธออยากจะเข้มแข็งกว่านี้สักร้อยเท่าพันเท่า

"ก็แค่เซ็กซ์"

"คนใจร้าย..." เธอว่าเขา แต่ชนินทร์ก็ยักไหล่ไม่สนใจกับสิ่งที่หญิงสาวตรงหน้าต่อว่า

"รับเงินไปซะ ดาราตกอับอย่างเธอจะมีเงินติดตัวสักเท่าไหร่..โดนฟ้องจนเกือบหมดตัว"

แม้น้ำเสียงจะเรียบนิ่งแต่มันกลับแฝงด้วยความเป็นห่วงลึก ๆ แต่กลับทำให้ดาหลาโกรธจนตัวสั่นคิดว่าเขาดูถูกเธอ

"แล้วก็ลุกขึ้นอาบน้ำได้แล้ว"

"ค่ะ.." เธอก้มหน้ายอมรับอย่างไม่อาจเถียงอะไรต่อไปได้

"ไปทำหน้าที่ของเธอต่อซะ"

"หน้าที่ของหนู? คุณจะให้หนูทำอะไรคะ"

คนตัวเล็กในตอนนี้รู้สึกอ่อนแรงเหลือเกิน เมื่อคืนเขาก็ทำเธอจนระบมเจ็บช้ำไปหมด ตอนนี้ยังจะใช้งานได้อีก

"ทำงานแบบที่คนอื่นเขาทำกัน ฉันไม่ได้ให้เธอมานั่งสุขสบายในรีสอร์ต"

"ค่ะ งั้นหนูจะไปเดี๋ยวนี้"

ดาหลาลุกขึ้น คว้าหยิบเสื้อผ้าที่หล่นข้างเตียงมาสวมใส่ ใบหน้าสวยตอนนี้มีริ้วแดงขึ้นจากการร้องไห้อย่างหนัก

ขณะที่กำลังเดินจากออกไป ชนินทร์ที่นั่งอยู่บนเตียงก็กล่าวกับเธอเสียงเรียบ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความดูถูก

“สถานะของเธอก็ยังคงเป็นสาวรับใช้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม”