Chapter 2 ออกคำสั่ง

Chapter 2

ออกคำสั่ง

เสียงนกร้องในยามเช้าปลุกให้ดาหลาตื่นขึ้นจากการหลับใหลที่เต็มไปด้วยฝันร้าย

ส่องกระจกภายในห้องน้ำของรีสอร์ตสุดหรู ภายในห้องพักประดับประดาด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง เธอส่องกระจกก็พบกับใบหน้าสวยที่ตอนนี้หม่นหมองไปด้วยความทุกข์ ดวงตากลมโตปูดโปนจากการร้องไห้

มีคนเกลียดเธอ.. มีคนใส่ร้ายเธอ ผู้หญิงในคลิปที่มีเซ็กส์กับผู้ชายสองคนอย่างเร่าร้อนนั้นไม่ใช่เธอ จะเป็นเธอได้ยังไงในเมื่อดาหลายังไม่เคยมีแฟนเลยสักคนเดียว

ร่างเล็กแต่งตัวด้วยชุดที่หยิบออกมาจากกระเป๋าเดินทางสีขาวใบใหญ่ เธอสวมชุดเดรสผ้าบางเบาสบายๆ สีขาวสายเดี่ยวพร้อมกับรองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมราคาแพงสีขาว ทั้งยังสะพายกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหลักแสนสีดำ ผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนถูกลอนจนเด้ง

“ตื่นแล้วเหรอดาหลา มาทานข้าวเช้าเร็ว” นารินเรียกพร้อมตบเก้าอี้ข้างตัว น้องสาวของนายหัวชนินทร์แต่งตัวด้วยเสื้อยืดสีชมพูกับกางเกงขาสั้นสีขาวแบบสบายๆ ผมยาวตรงสีน้ำตาลถูกมัดขมวดไว้อย่างง่ายๆ

เธอเรียกให้ดาหลามาทานข้าวเช้าด้วยกัน โดยห้องอาหารแบบส่วนตัวถูกจัดอยู่ภายในส่วนของรีสอร์ตที่แยกออกมาจากโซนห้องอาหารสำหรับแขก

ดาหลายิ้มบาง ๆ และนั่งลงข้างเพื่อนรัก เธอยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม แต่เสียงหนักแน่นจากอีกฝั่งของโต๊ะกลับทำให้มือชะงัก

“หวังว่าคงอิ่มแล้ว เพราะเธอจะต้องเริ่มทำงานวันนี้”

ดาหลาเงยหน้าขึ้น พบกับนายหัวชนินทร์ที่นั่งไขว่ห้าง ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมาที่เธอโดยตรง น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงคำสั่งชัดเจน

“ทำงาน? งานอะไรคะ?” เธอถามกลับด้วยความประหลาดใจ

“รีสอร์ตนี้ไม่ได้เป็นที่ให้ใครมานั่งพักสบาย ๆ ฟรี ๆ” เขาตอบ

“ในเมื่อเธออยู่ที่นี่ ก็ต้องช่วยงานเพื่อแลกกับที่พัก”

ดาหลารู้สึกเลือดสูบฉีดในอก

“หนูไม่ได้มาขออยู่ฟรีนะคะ ถ้าคุณนินทร์อยากได้เงิน หนูก็ยินดีจ่าย”

“เงินฉันไม่ต้องการ ฉันต้องการแรงงาน” ชนินทร์พูดเสียงเย็น ก่อนจะเอนตัวมาด้านหน้า

“หรือเธอคิดว่าเป็นดาราดังมีชื่อเสียงแล้วจะเป็นวัวลืมตีน เมื่อก่อนยังมาช่วยงานกวาดใบไม้ที่รีสอร์ตของพ่อฉันเพื่อแลกกับเศษเงินอยู่เลยไม่ใช่รึไง”

คำพูดนั้นเหมือนเข็มที่แทงลึกลงไปในหัวใจ เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามระงับความโกรธและความอับอายที่ปะทุขึ้น

“แต่หนูไม่อยากทำงานที่จะต้องเจอคน หนู…”

ดาหลาหยุดพูด รู้ว่าการอธิบายเหตุผลของเธอไม่มีทางทำให้เขาเข้าใจ มีแต่จะอายกว่าเดิมเพราะเขาเองก็คงเข้าใจแบบที่คนอื่นเข้าใจ ว่าผู้หญิงในคลิปโจ๋งครึ่มทั่วเมืองนั้นเป็นเธอ มันจะเป็นเธอไปได้ยังไงกันล่ะ... ผู้หญิงในคลิปนมเล็กจะตาย ดาหลาอวบอึ๋มกว่านั้นเยอะเพียงแต่เธอซ่อนรูปทำให้ไม่มีใครรู้

ชนินทร์เลิกคิ้ว รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า

“กลัวคนจะเห็นใช่ไหม? กลัวว่าคนจะจำได้ว่าเธอคือดาราที่เป็นข่าวฉาวนั่นหรือเปล่า?”

คำพูดนั้นแทงใจดำจนเธอเผลอขยับตัวถอยไปเล็กน้อย นารินที่นั่งอยู่เงียบ ๆ มองหน้าพี่ชายด้วยความไม่พอใจ

“พี่ชนินทร์! อย่าพูดแบบนี้สิคะ ดาหลากำลังลำบากอยู่ พี่ควรช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น ไม่ใช่ซ้ำเติม!”

ชนินทร์หันไปมองนารินด้วยแววตาเย็นชา

“เธอพาเพื่อนมารีสอร์ตของพี่ พี่ก็มีสิทธิ์จัดการ คนที่เลือกหนีมาอยู่ที่นี่ก็ต้องรับกฎของที่นี่ด้วย เข้าใจไหม?”

นารินถอนหายใจหนัก ขณะที่ดาหลาลุกขึ้นยืน สายตาที่เคยอ่อนโยนของเธอเปลี่ยนไปเป็นแววตาเด็ดเดี่ยว

“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณนินทร์ต้องการให้หนูทำงาน หนูจะทำ แต่หนูจะไม่ให้ใครมาจ้องดูถูกหนูซ้ำสอง จำไว้นะคะคุณชนินทร์”

เธอพูดกระแทกเสียงด้วยความไม่พอใจ

“ดี! อ้อ เปลี่ยนชุดซะก่อนด้วยนะ เดี๋ยวชุดแพงๆ แบรนด์เนมของเธอมันจะเลอะซะหมด แถวนี้มันมีแต่ทะเลเค็ม ๆ มีแต่กลิ่นหอยกลิ่นปู ไม่เหมาะกับดาราดังอย่างเธอสักเท่าไหร่หรอก”

ดาหลาตวัดสายตามองเขาด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่เธอจะกลับไปที่ห้องพัก ปล่อยให้บรรยากาศในห้องรับประทานอาหารส่วนตัวของเจ้าของรีสอร์ตเต็มไปด้วยความตึงเครียด นารินหันไปมองพี่ชายด้วยสายตาผิดหวัง

“พี่นินทร์ทำแบบนี้ทำไม? พี่ก็รู้ว่าดาหลากำลังลำบาก”

ชนินทร์ไม่ตอบอะไร เพียงแค่จิบกาแฟของเขาต่ออย่างนิ่งเฉย

เวลาต่อมา

ดาหลาเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ชุดยูนิฟอร์มของทางรีสอร์ต เสื้อแขนสั้นสีชมพูกับกางเกงรัดรูปสีขาวขายาว ผมสวยถูกขมวดขึ้นเป็นมวยเพื่อความเรียบร้อย จากรองเท้าส้นสูงเปลี่ยนมาเป็นคัทชูหัวตัดสีขาว ชุดนี้เธอได้รับมาจากแม่บ้านที่นำไปให้ถึงที่ห้องตามคำสั่งของนายหัวชนินทร์

ร่างเล็กยืนอยู่หน้ากองผ้าเช็ดตัวขนาดใหญ่ที่วางซ้อนกันสูงถึงระดับอก เสียงของนายหัวชนินทร์ดังขึ้นข้างหลัง เธอไม่ทันตั้งตัวจนสะดุ้งเล็กน้อย

“หน้าที่ของเธอคือซักผ้าเช็ดตัวพวกนี้ รีสอร์ตของฉันมีมาตรฐานสูง ทุกอย่างต้องสะอาดไร้ที่ติ” ร่างแกร่งยืนกอดอก สายตาคมกริบจับจ้องคนตัวเล็กอย่างท้าทาย

“ซักผ้า?” ดาหลาหันมามองกองผ้าด้วยความตกใจ

“คุณนินทร์จะให้หนูทำจริง ๆ เหรอคะ?”

“ทำไม? หรือไปเป็นดาราดังในเมืองกรุงได้ไม่กี่ปีก็ลืมไปซะแล้วว่าเมื่อก่อนตัวเองก็เป็นคนใช้”

เขายักไหล่เล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ถ้าไม่อยากทำ ก็ออกจากเกาะนี้ไป”

ดาหลากัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ว่าชนินทร์ตั้งใจจะกดดันให้เธอยอมแพ้และไปจากที่นี่ แต่เธอไม่มีที่ไปอีกแล้ว มันถูกอย่างที่เขาพูดทุกอย่าง เธอไม่ใช่คนร่ำรวยอะไรเป็นลูกสาวของแม่บ้านที่รีสอร์ตแห่งนี้ แม่ของเธอตั้งท้องกับคนสวนของที่นี่ แต่ปัจจุบันพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตลงแล้ว ดาหลาเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อของชนินทร์อุปการะเลี้ยงดูเอาไว้ และเธอก็มีโอกาสได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่ยังเล็ก แต่พอโตขึ้นเข้ามหาวิทยาลัยก็ไต่เต้าขึ้นไปจนเป็นดาราดัง

“ก็ได้ค่ะ หนูจะทำ” เธอประกาศออกมาเสียงดัง และหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมากองไว้ในตะกร้า

“ไม่ยากหรอกนะ อาชีพเก่าแม่เธอนี่...แม่บ้านน่ะ”

ดาหลากัดฟันเข้าหากันแน่น มือเล็กกำผืนผ้าเช็ดตัวที่ผ่านการใช้งานมาแล้วของแขกภายในรีสอร์ต สิ่งที่เธอเกลียดก็คืออดีต... อดีตที่ยากลำบาก เธอเกลียดความจน เกลียด!

ชนินทร์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาไม่ได้พูดอะไรอีก ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ดาหลายืนมองกองผ้ากับอุปกรณ์ซักมือที่วางไว้

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยทำ แต่ตอนนี้ดาหลาไม่ใช่นังดาหลาลูกแม่บ้านของรีสอร์ตอย่างแต่ก่อน เธอเป็นถึงดาราดัง เป็นดาวประกายแสงที่ใครต่างก็รู้จัก หากไม่มีข่าวฉาวในชั่วข้ามคืนเธอก็คงจะมีอนาคตที่สดใส ไม่ต้องกลับมาตายรังที่ทำงานเก่าของพ่อกับแม่แบบนี้

ช่วงบ่าย

คนตัวเล็กนั่งขัดพื้นกระเบื้องริมสระว่ายน้ำ ดวงตาเธอเหม่อลอยไปยังผืนน้ำที่ส่องประกายจากแสงแดด แม้มือจะขัดพื้นอยู่ แต่ในหัวกลับคิดถึงชีวิตในอดีต

จากดาราที่คนทั้งประเทศชื่นชม กลับกลายเป็นผู้หญิงที่ถูกประณามว่า ‘มั่วผู้ชาย’ เพียงเพราะคลิปวิดีโอปลอมที่ไม่มีใครสนใจจะตรวจสอบ ทุกคนต่างเชื่อว่าผู้หญิงหน้าสวยในคลิปวิดีโอนั้นเป็นเธอทั้งที่ไม่ใช่

คนตัวเล็กกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองจนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นด้านหลัง

“อุ๊ยแก นั่นดาหลานางเอกดังที่มีคลิปหลุดป่ะ!?”

ดาหลาหันกลับไปมอง พบกับลูกค้ากลุ่มหนึ่งของรีสอร์ตที่ยืนมองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย เธอรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยก คนตัวเล็กนึกอยากจะด่าสวนกลับไป แต่ขืนด่ากลับไปเธอคงโดนเจ้านายจำเป็นอย่างชนินทร์ด่าอย่างแน่นอน

ยังถือว่าเป็นโชคดีที่รีสอร์ตหรูแห่งนี้ที่พักราคาคืนละเป็นแสน จึงทำให้มีแต่คนต่างชาติมาพัก คนไทยน้อยมากซึ่งทำให้ดาหลาเลี่ยงจากการเจอผู้คนได้เยอะ

“นี่ยัยดาหลา ไปพักเถอะไม่ต้องมาทำอย่างนี้หรอก”

นารินเดินเข้ามาพร้อมกับถือแก้วน้ำส้มคั้นในมือ ดวงตากลมโตจ้องมองเพื่อนรักอย่างเป็นกังวล

“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะนาริน ให้ฉันทำอย่างนี้แหละพี่ชายเธอจะได้สบายใจ”

“อย่าคิดมากเลยนะ... พี่นินทร์แกก็เป็นแบบนี้แหละ”

นารินวางแก้วน้ำส้มลงบนโต๊ะตัวเตี้ยที่ตั้งอยู่ข้างกับนาริน เป็นโต๊ะที่อยู่ติดกับเปลเอาไว้นอนชมวิวริมสระว่ายน้ำ

“อืม ไม่คิดมากหรอก แค่คุณชนินทร์ให้ฉันมาอยู่ชั่วคราวก็ดีใจมากแล้ว”

ดาหลาต้องการเพียงที่หลบซ่อนตัวเงียบๆ ที่อยู่ห่างไกลจากผู้คน เกาะแห่งนี้...บ้านเกิดของเธอ เป็นที่ที่เหมาะสมที่สุดแล้ว