Chapter 6 สานต่อเรื่องเมื่อคืน

Chapter 6

สานต่อเรื่องเมื่อคืน

โรงเรียนสอนดนตรี

ห้องเรียนเปียโนขนาดไม่ใหญ่มาก ถูกแต่งแต้มด้วยสีพาสเทลอ่อน ๆ ผนังด้านหนึ่งประดับด้วยภาพโน้ตดนตรีและภาพวาดการ์ตูนที่เด็ก ๆ ระบายสีเอง พื้นไม้สะอาดสะอ้านส่งกลิ่นอ่อน ๆ ของน้ำยาเช็ดทำความสะอาด เสียงเปียโนลอยแผ่ว ๆ จากห้องถัดไป ผสมกับเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ที่กำลังรอคิวซ้อมอยู่หน้าห้อง

“มาแล้วเหรอซาเนีย คิดถึงจังงง”

หนูน้อยมัดแกละวิ่งเข้ามาหาคุณหนูซาเนียที่จับมืออยู่กับพี่เลี้ยงอย่างขนมผิง

“เพื่อนเหรอคะคุณหนู?” เนื่องจากมาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน ขนมผิงไม่เคยมาที่นี่จึงสอบถามคุณหนูที่เธอดูแลว่าเด็กหญิงคนนี้เป็นใครกัน

“ลิลลี่เพื่อนหนูเองค่ะ งั้นขอเข้าไปในห้องก่อนนะคะพี่ผิง”

“เชิญตามสบายค่ะคุณหนูซาเนีย เดี๋ยวพี่จะรอที่ด้านนอกนะคะ” คลี่ยิ้มอย่างใจดีก่อนจะปล่อยให้หนูน้อยซาเนียเดินจับมือเข้าไปกับเพื่อนเพื่อเรียนเปียโนในวันนี้

เธอมองดูจากกระจกภายนอกนิ่ง ๆ ซาเนียและเพื่อนได้พบกับครูสอนเปียโน สักพักคุณครูก็พาซาเนียไปที่โต๊ะเปียโน

โต๊ะเปียโนตั้งอยู่กลางห้อง ซาเนียเด็กหญิงวัยหกขวบตัวเล็ก ผมรวบหางม้าสูง นั่งหลังตรงบนเก้าอี้ ปลายนิ้วเล็ก ๆ วางอยู่บนคีย์เปียโนสีขาวดำด้วยท่าทางตั้งใจ ครูสาวข้าง ๆ ยิ้มบาง ๆ พลางนับจังหวะ หนึ่ง สอง สาม สี่…

เสียงโน้ต โด เร มี ฟา ซอล ดังขึ้นอย่างไม่สม่ำเสมอ แต่เต็มไปด้วยความพยายามที่อบอุ่น

ขนมผิงมองแล้วยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนที่จะหันตัวกลับมาหวังจะหาที่นั่งรอ วันนี้หนูน้อยซาเนียมีเรียนเปียโนถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม

แต่เมื่อหันกลับมาก็ต้องตกใจอย่างสุดขีดเมื่อเธอชนเข้ากับแผงอกกำยำพร้อมกลิ่นน้ำหอมที่แสนยั่วเย้าของชายหนุ่ม มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคย เมื่อคืนนี้เขาอยู่ข้าง ๆ เธอ

“คุณศรัณย์ มาที่นี่ได้อย่างไรคะ? ไหนว่าจะไปที่บริษัท”

เขาจ้องหน้าขนมผิงพร้อมกับทำสีหน้าเข้ม หากคนอื่นเห็นก็อาจจะว่าขี้แอ๊ค แต่ถ้าหากเป็นสาว ๆ ที่ถูกใจเขาอยู่แล้วก็คงจะบอกว่าหล่อกระชากใจ...หล่อคมคายจนอยากลิ้มลอง ใบหน้าหล่อ ๆ แผงอกกำยำ พร้อมกับชุดสูทเข้ารูปที่เขาสวมมันช่างเสริมให้ดูภูมิฐาน ขนมผิงเองก็เป็นหนึ่งในหญิงสาวที่หลงใหลกับรูปลักษณ์ภายนอกนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

“ผมมาดูลูกสาวซ้อมเปียโน คงไม่ได้แปลกใช่ไหม?”

“ไม่แปลกหรอกค่ะ...”

ขนมผิงทำตัวไม่ถูกนักเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ เช่นนี้

“ผมกับคุณยังไม่เคลียร์กันเลยนะผิง”

คำว่า ผิง ที่เขาเรียกสั้น ๆ ก็ทำเอาใจดวงน้อยเต้นระส่ำ หายใจผิดติดขัดไม่เป็นจังหวะ ทำตัวไม่ถูก มือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหนจนสะเปะสะปะไปมา

“เอ่อ คุณเรียก...คุณเรียกฉันว่าอะไรนะคะ?”

“เรียกคุณว่าผิงไง ผมเรียกไม่ได้เหรอ”

“ก็เปล่าค่ะ...” คนตัวเล็กนิ่งไปเล็กน้อย แค่ไม่อยากเชื่อว่าประธานบริษัทตำแหน่งใหญ่โตจะเรียกชื่อเธอด้วยความสนิทสนมเช่นนี้ก็เท่านั้นเอง

“ตามผมมาสิ มีเรื่องอยากคุยด้วย”

“เอ่อ แต่ฉันต้องรอคุณหนูเลิกเรียน..”

“ใช้เวลาไม่นานนักหรอก”

เขาขยับเข้ามาใกล้ ก้มหน้าลงกระซิบเข้าที่ข้างหูจนคนตัวเล็กใจหวั่นไหว ท้ายสุดแล้วก็ยอมไปกับเขาตามคำเชื้อเชิญ

เธอถูกเชิญขึ้นมาบนรถตู้คันหรูซึ่งมีคนขับรถอยู่ด้านหน้า แต่มีที่กั้นสีดำกั้นเอาไว้เพื่อความเป็นส่วนตัว

“ที่ว่าอยากคุย เรื่องอะไรงั้นเหรอคะ?” คนตัวเล็กถามเสียงหวั่น เธอนั่งอยู่ด้านข้างเขา เครื่องปรับอากาศจากรถตู้คันหรูแผ่ซ่านปะทะเข้ากับใบหน้าสวย

“ลืมแล้วเหรอ ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

มือหนาเริ่มไม่อยู่สุข ไล้มาจับเข้าที่ต้นขาอ่อน คนตัวเล็กดวงตากลมโตสั่นระริกสะดุ้งโหยงตกใจเมื่อโดนจับเข้าอย่างนั้น

“มะ ไม่เหมาะสมมั้งคะ... ฉันเป็นแค่พี่เลี้ยงของคุณหนูซาเนีย”

ใจดวงน้อย ๆ ของขนมผิงเต้นตึกตักเมื่อรู้ว่าเขาต้องการสิ่งใด

แต่มีหรือศรัณย์จะฟัง มือหนาไล้เข้ามาใต้กระโปรง จับที่ขอบแพนตี้ตัวน้อยของเธอ

เบาะถูกปรับให้นอนลงพร้อมกับศรัณย์ที่เลื่อนตัวลงอ้าขาของเธอออกจนกระโปรงนักศึกษาร่นขึ้นไป

ฝังใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกโด่งไล้ชิดกับกางเกงชั้นในสีขาวซึ่งตรงกลางมีน้ำสีใสผลิจนมันเปียกแฉะ หน้าสวยปรับสีหน้าไม่ถูก...เธออาย

“อย่าทำแบบนั้นนะคะ น่าอาย”

คนตัวเล็กร้องขอ ต้นขาอวบทั้งสองข้างอ้ากว้าง จมูกโด่งของศรัณย์เสียดสีไปมาทั้งตรงเป้าจวบจนมาถึงหว่างขาอวบสวยขาวเนียนไปทั้งกาย

ลมหายใจผะแผ่วของหนุ่มสาวดังขึ้นไม่หยุดภายในรถตู้สีดำคันหรูซึ่งคนขับรถนั่งอยู่ด้านหน้า โชคดีที่มีฉากกั้นทำให้ขนมผิงไม่อายจนเกินไป

“ไม่ชอบเหรอ” เขาถามพร้อมกับยกมือขึ้นคลึงเข้าที่ติ่งเม็ดสวยซึ่งอยู่ภายใต้กางเกงชั้นใน อาจมองไม่เห็นแต่ด้วยสัญชาตญาณของผู้ชายที่ผ่านผู้หญิงมาพอประมาณ เขารับรู้ได้ว่าจุดนั้นมันควรอยู่ตรงไหนภายใต้กางเกงชั้นในเนื้อผ้าฝ้ายหนา ๆ นี้

“อื้อ~ ม มันแปลก ๆ ค่ะ” พยายามหักห้ามเขาด้วยการแดดิ้นเนื้อตัวออก ถอยหลังครูดแต่ทำได้ยากเพราะเบาะถูกปรับนอน รวมถึงขาสวยอวบถูกจับอ้ากว้าง ความรู้สึกแปลก ๆ ก่อขึ้นในกายอย่างที่ไม่เคยเป็น

“แปลกที่ว่าคือเสียวหรือเปล่า?”

ไม่ถามเพียงอย่างเดียว แต่เขากลับใช้นิ้วเกี่ยวชั้นในสีขาวของเธอแหวกข้างออก ก้มหน้ามาชิดพร้อมปราดลิ้นร้อนลงไปตั้งแต่ล่างขึ้นบนเพื่อโลมเลียความหวานที่ได้ฉกชิมต่อจากเมื่อคืน แต่ยังคงไม่พอใจ!

เสียงครางฮืออื้ออึงดังมาจากปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ คนตัวเล็กยกมือขึ้นพยายามป้องปากตัวเอง มืออีกข้างกดศรีษะของศรัณย์เอาไว้แน่น แทนที่จะถอยห่างออกจากเขากลับกลายเป็นแหกขาอ้ากว้างกว่าเดิมเมื่อความรู้สึกเสียวเข้าครอบงำกาย กดศีรษะเขาไว้แน่นให้ละเลงลิ้นได้อย่างง่ายดายไม่มีหลีกหนี

“อูยย ม มันเสียวเกินไปแล้วนะคะ”

ขนมผิงพยายามนิ่งที่สุดไม่ให้รถตู้คันนี้เกิดการสั่นไหวจนรุนแรงเกินไป...ยังคงมียางอายต่อคนขับรถที่อยู่ด้านหน้าแม้ว่าจะไม่เห็นภาพสยิวของหนุ่มสาวที่คลอเคลียอยู่ด้านหลังก็ตาม ต้องขอบคุณฉากกั้น...

ศรัณย์โลมเลียพร้อมหลับตาพริ้มราวกับกำลังกินไอติมรสนมฮอกไกโดอันแสนโอชะ ความหวานละมุนของร่องสวยทำเอามังกรลำใหญ่ของเขามันแข็งปึ๋งพร้อมจะข้ามไปสเต็ปถัดไป

“คุณศรัณย์...ทำแบบนั้นฉันจะไม่ไหว มันรู้สึกแปลก ๆ”

เมื่อได้ยินเธอพูด เขาค่อย ๆ ถอนลิ้นออกมาจากร่องสาวที่ฉ่ำแฉะ เงยหน้ามองเธอพร้อมกับเลื่อนตัวขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออก เผยให้เห็นบราเซียสีขาวพร้อมกับเต้าอวบกลมกลึงดูน่ากิน

“งั้นผมคงต้องช่วยคุณแล้วล่ะผิง”

เวลาต่อมา

โรงแรมห้าดาวที่ใกล้ที่สุดกับโรงเรียนสอนดนตรีที่หนูน้อยซาเนียมาเรียนคงจะไม่พ้นโรงแรมนี้ รถตู้คันหรูส่งเจ้านายหนุ่มกับนักศึกษาสาวที่นี่แล้วเคลื่อนรถออกไปเพื่อรับคุณหนูซาเนียกลับบ้านหลังจากเรียนเสร็จ

ร่างแกร่งโอบไหล่พาเธอเข้ามาในห้องที่หรูที่สุดของโรงแรมแห่งนี้ ขนมผิงทำสีหน้าไม่ถูกนัก เธอมองไปรอบๆ ห้อง...มันหรูมากจริง ๆ หรูเกินกว่าจะอาจเอื้อม

“ทำไมต้องพาฉันมาที่นี่ด้วยคะ...”

“ประสบการณ์ครั้งแรกของเธอ คงอยากทำมันแบบประทับใจใช่ไหม?”

เขาถาม ความเงียบก่อเกิดกับทั้งคู่สักพักก่อนที่ศรัณย์จะพูดต่อ พร้อมกับจับมือเธอมาที่ริมหน้าต่างบานใหญ่ภายในห้องซึ่งเห็นวิวทั่วกรุงเทพมหานคร ดันต้อนตัวเธอจนหลังของขนมผิงชนเข้ากับกระจก

สายตาคู่คมไล้มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ยกมือขึ้นมาจับเข้าที่กระดุมเสื้อนักศึกษาเม็ดแรกแล้วปลดมันออกลงมาทีละเม็ด...ทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าพร้อมกับก้มหน้าลงมากระซิบเข้าที่ข้างหู

“เปิดซิงทั้งที โรงแรมดี ๆ อาจเหมาะกว่าบนรถที่มันคับแคบ”

“คุณศรัณย์...” ขนมผิงเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วด้วยความอาย หากแต่ตอนนี้เองเสื้อนักศึกษาของเธอก็ถูกโยนทิ้งไปพร้อมกับบราเซียตัวจิ๋ว กระโปรงนักศึกษาเองก็ถูกรูดถอดลงผ่านเรียวขาสวย มีแต่ความเปลือยเปล่าตรงหน้าพร้อมกับใบหน้าหวาน ๆ

“สวย... โคตรขาว” เขาออกปากชมไม่หยุดก่อนจะช้อนอุ้มตัวของขนมผิงที่ตอนนี้เปลือยเปล่าไปทั้งกาย พาเธอเดินไปยังเตียงขนาดคิงไซส์ คนตัวเล็กเหนียมอาย เมื่อเขาขยับตัวขึ้นมาคร่อมเธอ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแลคสีดำถูกปลดเปลื้องออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบเพราะอาจจะฟุ้งซ่านคิดถึงเรื่องตัวเอง รู้ตัวอีกทีประธานบริษัทหนุ่มก็เปลือยเปล่าไม่ได้ต่างจากเธอเลย

“นมก็ใหญ่ ธรรมชาติหรือเปล่า?”

โน้มตัวลงมาบีบเค้นที่เต้าสวยก่อนจะงับที่ยอดถันสีชมพู บีบเค้นเช็คสภาพจนถึงใจ ปกติเธอมักสวมชุดนักศึกษาตัวโคล่งจึงทำให้ไม่เห็นเลยว่าซ่อนรูปขนาดไหนหากไม่เปลือยเปลื้องเสื้อผ้าออก

“โคตรนุ่ม...แบบนี้ของแท้แม่ให้มา”

ไม่รู้เป็นอะไร อยู่กับเธอแล้วคำว่าหื่นขึ้นหน้ามันคงจะจริง ทั้งที่ปกติศรัณย์เป็นผู้ชายใจดี สุภาพกับทุกคน แต่พอเป็นขนมผิงนักศึกษาสาวปีสี่คนนี้...บอกตามตรงว่าเขาแม่งโคตรหื่น

“คุณศรัณย์...จะทำก็ทำเถอะค่ะ อย่าเอาแต่พูดเลย”

ที่สั่งห้ามเขาพูดใช่ว่าไม่ชอบ หากแต่เธอฟังแล้วมันกระดากอาย เป็นการใกล้ชิดกับผู้ชายครั้งแรก รู้ว่าไม่สมควร รู้ว่าสถานะนี้...สถานะพี่เลี้ยงกับคุณพ่อลูกติดซึ่งเป็นถึงประธานบริษัทที่เธอมาฝึกงาน เรื่องราวความสัมพันธ์ที่มันเกินเลยกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้องมันไม่ควรเกิดขึ้น หากแต่ห้ามร่างกายเอาไว้ไม่ได้จริง ๆ

เห็นหน้าหล่อ ๆ นั่นน้ำก็เยิ้มแล้ว...แฉะไปทั้งกางเกงชั้นใน แบบนี้จะหักห้ามใจตนเองอย่างไรไหวในเมื่อร่างกายมันไม่รักดี

ร่างแกร่งกำยำเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อซิกแพค ผิวขาวนวลของลูกชายจากตระกูลผู้รากมากดี ต่างกับชายรุ่นเดียวกันที่เรียนมหาวิทยาลัยที่ขนมผิงเคยได้พบเจอ

“พูดเองนะว่าให้รีบ ถ้าผมรีบทำขึ้นมาจริง ๆ รับมันให้ไหวก็แล้วกันขนมผิง”

ตัวเองก็ต้องการจะกระแทกร่องเธอให้ยับเช่นกัน ดูดเต้านมนวลจนมันแข็งเป็นเม็ดไตเสร็จจึงผละตัวออกจับขาเรียวอ้าออกกว้างจนรอยแยกของกลีบกุหลาบระเรื่อโชว์สวยงาม

ความใหญ่โตแข็งขึงจากความเป็นชายดีดขึ้นจนแทบจะจิ้มหน้า ชักมันขึ้นลงสักสองสามทีจนหัวเห็ดปรากฏให้เห็นชัดเต็มตา น้ำใสไหลซึมออกมาเตรียมพร้อมเผด็จศึกพี่เลี้ยงของลูกสาวตรงหน้า...ขนมผิง เด็กสาวที่สวยและมีความเซ็กซี่แอบซ่อนอยู่ภายใน หากมองภายนอก ภายใต้ชุดนักศึกษาหลวมโคร่งคงดูธรรมดา หน้าตาออกจะน่ารักแต่ไม่ได้โดดเด่นถึงขนาดจะเย้าใจประธานบริษัทรันรวี เอ็นจีเนียริ่งได้

หากแต่ถ้าได้มองทะลุเปลือกนั้น...หญิงสาวคนนี้มีแรงดึงดูดสูงมาก สูงเสียจนศรัณย์อดใจที่จะไม่เล่นด้วยไม่ไหว จับเธอลากมาแก้ผ้าแล้วถอดชุดนักศึกษานั้นออกด้วยนิ้วมือเรียวของตนเองจนเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับรอยแยกสีสวยที่พร้อมจะให้สอดใส่เข้าไป

ขาเรียวถูกอ้ากว้างพร้อมกับหัวเห็ดสีแดงที่ดันถลำเข้าไปทีละน้อย แต่เข้าไปได้เพียงแค่ครึ่งเดียวคนตัวเล็กก็เกร็งตัวแน่นจนไม่อาจสอดใส่ต่อเข้าไปได้

“อ อู้ยย มันเจ็บไปหมด... เอาออกก่อนได้ไหมคะ อื๊อ~”

มือเล็กทั้งสองข้างกำผ้าปูที่นอนสีขาวของโรงแรมเอาไว้แน่น ใบหน้าสวยเหยเกเต็มไปด้วยความทรมาน

แท่งลำเอ็นคาอยู่ครึ่งท่อนกับร่องนุ่มสวยที่กำลังกลืนกินมันเข้าไปอย่างช้า ๆ ปากบอกทรมานนักหนาหากแต่หอยก็ตอดแท่งใหญ่ไว้ไม่หยุด

“อดทนหน่อยได้ไหม ของคุณมันตอดเอ็นผมเข้าไปเอง...”

เขาตอบพร้อมกับมองภาพจุดเชื่อมต่อที่ร่องสวยกำลังกลืนกินแท่งลำเอ็นของเขาอย่างช้า ๆ

“อูยย อิ๊! อ๊าา~” เสียงเล็กครางฮือเมื่อเจ้าร่องสวยไม่รักดีตอดรัดแท่งเอ็นนั้นเอาไว้แล้วกลืนกินครอบงำอย่างแผ่วช้า ความฟิตแน่นทำเอาศรัณย์ลอบกลืนน้ำลาย เขาพยายามนิ่งไม่ขยับเพราะกลัวเด็กสาวใต้โอวาทจะเจ็บไปมากกว่านี้

หากให้ศรัณย์ถอดถอนกายออกไปตอนนี้ บอกตามตรงว่าเขาคงทำไม่ได้...