Chapter 7 ครั้งแรกของขนมผิง

Chapter 7

ครั้งแรกของขนมผิง

“อุ๊ย อู้ยย~”

หลังจากแช่ลำเอ็นในร่องสวยได้อยู่สักพัก ร่องสวย ๆ ของขนมผิงพี่เลี้ยงลูกสาวของเขาก็กลืนกินแท่งลำเข้าไปจนเกือบสุดลำ เห็นดังนั้นทนไม่ไหวกระแทกสะโพกสอบสวนเข้าไปจนลำเอ็นยาวงัดเข้ากับมดลูก คนตัวเล็กสะดุ้งตัวโหยงเมื่อรู้สึกว่าโพรงอ่อนนุ่มถูกคุกคามเข้ามาด้วยแท่งใหญ่ร้อนที่เธอไม่คุ้นชิน

เลือดสีแดงฉานไหลออกมา

ศรัณย์มองจุดเชื่อมต่อพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาอย่างดูน่าสงสาร

“เจ็บมากไหมผิง เลือดออก...” เขามองเธออย่างสงสาร เชื่อสนิทใจแล้วว่านี่เป็นครั้งแรกของพี่เลี้ยงสาวคนสวย

“คะ คุณศรัณย์...เอาออกได้ไหมคะหนูรู้สึกเจ็บ มันตึงไปหมด”

เธอพูดพร้อมกับน้ำตาที่คลอเคล้าอยู่บนดวงตากลมโต ไม่รู้ตนเองจะอดทนอดกลั้นได้จนเสร็จสิ้นไหมเพราะมันเจ็บและตึงเหลือเกิน...ครั้งแรกของเธอก็เล่นเอากับผู้ชายที่อายุมากกว่าถึงห้าปี แถมยังเป็นถึงประธานบริษัทที่เธอมาฝึกงาน สถานะช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว

“โทษนะผิง...ผมทำไม่ได้” หากชักมันออกเขาคงใจจะขาดตายเป็นแน่ สิ่งที่ศรัณย์ต้องการในตอนนี้คือปลดเปลื้องกำหนัด

ได้ยินคำตอบคนตัวเล็กหลับตาปี๋ ใช่ว่าเธอต้องการให้เขาถอดถอนมันออกไปเสียทีเดียว ความต้องการของขนมผิงนั้นก็มีเช่นกัน แต่หากต้องทรมานด้วยเจ็บด้วยเช่นนี้เธอเองก็ไม่ไหว

“มันจุก...แน่นไปหมดเลยค่ะ”

เธอร่ำร้องถึงความทรมานที่ได้รับ หากแต่ขาเรียวสวยโอบรัดเอวสอบเอาไว้ราวกับไม่อยากให้เขาถอดถอนออกไปแม้ว่ามันจะเจ็บสักเพียงใดก็ตาม

เม็ดเหงื่อน้อย ๆ ผุดออกมาจากใบหน้าหล่อคมคาย ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธอ ขาเรียวถูกเลื่อนมาพาดเข้าที่คอทั้งสองข้างของศรัณย์เอาไว้ มือหนาใหญ่ล็อคต้นขาอวบจับให้แน่น ขาแกร่งนั่งคุกเข่าบนฝ่าเท้าแล้วตอกลำเอ็นลงไปในร่องสวยจนมิดด้ามไม่รอให้มันได้กลืนกินอย่างช้า ๆ เช่นในคราแรก

“อู้ยยย มันเจ็บนะคะคุณศรัณย์ เป็นแบบนี้หนูคงทนไม่ไหว...มันจะฉีกอยู่แล้ว”

เสียงคร่ำครวญแห่งความทรมานพร้อมกับดวงตาสวยปรือเปรยมองหน้าเขา นิ้วมือเรียวของขนมผิงจิกเข้ากับผ้าปูที่นอนสีขาวแน่น ขาสวยพาดบนบ่าทั้งสองข้าง

“ผมจะเริ่มขยับช้า ๆ คุณไม่ต้องกังวล”

ศรัณย์รู้ดีว่าอย่างไรก็ไม่อาจถอนตัวตนออกจากร่องสวยอวบขาวฉ่ำน้ำนั้นได้แล้ว มีเพียงใบหน้าเหยเกของคนตัวเล็กที่อยู่ใต้ร่างซึ่งยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ได้รับ

“ได้โปรด ช้ากว่านี้...” เธอว่าแกมขอร้อง ดวงตากลมโตมีน้ำตาคลออยู่น้อย ๆ

สะโพกแกร่งตอกเอ็นเข้าออกร่องสวยฉ่ำที่บวมเป่งด้วยความเจ็บ น้ำใสไหลออกมาจากรูดอกไม้พร้อมกับคราบเลือดจาง ๆ ที่ยังออกมาไม่หมด

“อิ๊ อ๊าส์!!” ขนมผิงเนื้อตัวสั่นคลอนไปทั้งกาย เล็บสวยจิกผ้าปูที่นอนแน่น ขาที่พาดอยู่บนบ่าทั้งสองข้างเกร็งเอาไว้ ดวงตาปรือเปรยอ้าปากเผยอร้องคราง เต้านมอวบดีดเด้งไปตามแรงกระแทกของศรัณย์คุณพ่อลูกติดที่ฮอตที่สุดในเวลานี้

ฮอตเหลือเกิน... ทั้งซิกแพคแน่น ๆ ทั้งหน้าตาหล่อเหล่าคมคาย จมูกโด่งเป็นคมสันกับผิวขาว ๆ ของประธานบริษัท รวมถึงลำเอ็นใหญ่ที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด มันใหญ่เกินกว่าขนาดมาตรฐานปกติ แท่งร้อนกำลังกระแทกกระทั้นเข้าสู่ภายในของขนมผิงอย่างที่เธอไม่อาจหักห้ามได้เพราะตัวเองก็ชอบเหลือเกิน...ครั้งแรกที่แสนจะน่าประทับใจ

ครั้งแรกก็เจอของใหญ่เลยผิงเอ้ย จะฉีกอยู่แล้ว เธอคิดกับตัวเองในใจพร้อมกับจ้องมองซิกแพคขาวนวลแสนกำยำ ยิ่งดูน้ำก็ยิ่งเดิน แขนแกร่งรัดต้นขาอวบแน่นพร้อมกับรัวกระแทกลำเอ็นตอกลงรู

จากแขนแกร่งที่โอบรัดต้นขาอวบไว้ ก็เลื่อนขึ้นมากดเข้าที่ไหล่เล็กทั้งสองข้าง ยืดขาแกร่งออกแล้วตอกกระแทกลงมารัวเร็วกว่าเดิม

ตั้บ ตั้บ ตั้บ เสียงเนื้อหน้าขาของทั้งคู่กระทบกันพร้อมกับเสียงน้ำใสที่กระทบกับลำเอ็นใหญ่ซึ่งตอกลงมาอย่างไม่ใยดี ไม่กลัวเลยว่าคนตัวเล็กจะต้านทานแรงนั้นไหวหรือไม่

“อ๋า~ แน่นเกินไปแล้วค่ะคุณศรัณย์!”

เธอพยายามร่ำร้องบอกว่าอาจจะทนไม่ไหวหากเขาทำรุนแรงมากกว่านี้ ของเธอมันแทบจะฉีกอยู่แล้วเพราะขนาดที่เกินมาตรฐาน ทั้งยังลงแรงมาแบบนี้อีก

“อ่า~ แต่ฉันสนุกอยู่เลย ของเธอลื่นมากทั้งน้ำยังไหลออกมาเยอะ หรือจะบอกว่าไม่สนุก? ปากปฏิเสธได้แต่ร่างกายเธอมันไม่ปฏิเสธหรอกนะผิง”

คนตัวเล็กหลับตาพริ้มน้อมรับ ยอมให้เขาตอกลำเอ็นลงมาครูดเข้าครูดออกกับเนื้อกลีบกุหลาบสวยทั้งสองข้าง ปฎิเสธไม่ได้เลยจริง ๆ ว่าตัวของเธอเองนั้นก็ชอบมันมาก

“อู้ยย..ของคุณมันครูดข้างในหนู มันทั้งเจ็บทั้งเสียว...” คนตัวเล็กบรรยายถึงสิ่งที่เธอกำลังพบเจอ

เสียงลมหายใจร้อนแรงซาบซ่านอบอวลอยู่ในห้องสวีตของโรงแรมหรู แสงไฟสีทองจากโคมเหนือหัวเตียงทอดตัวลงบนผ้าปูสีขาว

จากผ้าปูที่นอนแสนเรียบร้อยกลับกลายเป็นยับยู่ยี่จากแรงของคนทั้งคู่ที่โหมกระหน่ำใส่เข้าหากันไม่มียั้ง

“อ่า~ ผิง ของเธอมันโคตรตอด...แน่นฉิบ!”

ไม่ได้เสพสมกายสาวมานาน ศรัณย์ถึงกับครางฮือเมื่อความแน่นมันตอดเขาจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร

“ฉ ฉันจะทนไม่ไหว...”

ไม่เพียงพูดเปล่าแต่กลับใช้มือจิกผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น ขาที่พาดอยู่บนบ่าทั้งสองข้างของศรัณย์ก็จิกแน่นเช่นกัน เขาโหมกระหน่ำแล้วรัวกระแทกสะโพกสอบเข้าที่ร่องสวยจนกลีบดอกไม้ยับยู่ไปตามแรงเสียดสี

ความกำหนัดในกายไม่อาจต้านทานทนเอาไว้ได้ เลือดสูบฉีดขึ้นใบหน้าของหนุ่มสาวทั้งคู่ น้ำสีขาวขุ่นพ่นทะลักออกมาจากลำเอ็นร้อนพุ่งตรงเข้าสู่ร่องดอกไม้สวยซึ่งตอนนี้แสนบอบช้ำจากแรงกระทำของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านาย

“อ๋า คุณศรัณย์...ทำแบบนี้มัน เดี๋ยวมันจะ...”

เธอไม่กล้าพูดคำว่า ท้อง ออกมา มันน่าอายเกินกว่าจะคิดข้ามสเต็ปไปตรงนั้น เขาเองก็มีลูกสาวอยู่แล้วแท้ ๆ คงไม่อยากมีลูกเพิ่มในตอนนี้

ไม่มีทางที่ประธานแห่งรันรวีจะคิดกับเธอเกินเลยไปกว่าคำว่าคู่นอนรายวัน ศรัณย์ไม่มีทางจริงจังกับขนมผิงซึ่งเป็นเพียงแค่พี่เลี้ยงเด็ก เธอไม่อาจเอื้อมคิดไปไกลเกินกว่านั้น

“ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะปลอดภัย”

เขาก้มลงกระซิบเข้าที่ข้างใบหูก่อนจะยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าสวยแผ่วเบา

คนตัวเล็กหลับตาพริ้มปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินออกมาน้อย ๆ ไม่ได้เจ็บเพียงกายภายนอก หากแต่ภายในก็หม่นเศร้า เขาจะคิดจริงจังกับเธอไหมนะ? ได้แต่คิดทวนถามกับตัวเอง

ขนมผิงไม่คิดเลยว่าตัวเองจะกล้ามานอนแผ่อาซ่าอยู่ภายในโรงแรมหรูห้าดาวกับเขา ประธานบริษัทรันรวี เอ็นจีเนียริ่ง สถานที่ที่เธอมาฝึกงานซึ่งนักศึกษาที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันต่างอยากจะมา ทั้งใหญ่โตในจังหวัด ทั้งยังมีฐานเงินเดือนที่มั่นคง...แต่ขนมผิงก้าวล่วงล้ำมากกว่านั้นแล้ว

เธอเป็นมากกว่านักศึกษาฝึกงานของที่นี่...แต่กลับกลายมาเป็นเมียลับบนเตียงของท่านประธานเสียอย่างนั้น

ช่วงเย็น

หนูน้อยซาเนียอยู่ที่โต๊ะอาหารและในวันนี้คุณย่าของเธอก็มาเยี่ยม ‘คุณหญิงภิรมย์’ หญิงสูงวัยอายุกว่า 60 ปีในวันนี้มาเยี่ยมหลานสาวเพียงคนเดียว

“คุณพ่อยังไม่กลับมาอีกเหรอลูกซาเนีย”

“ยังค่ะคุณย่า”

หนูน้อยนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมกับมีอาหารสำหรับเด็กหกขวบมาเสิร์ฟอยู่ด้านหน้า ทั้งนักเก็ตและยังมีเส้นอุด้งต้มซุปไก่

“แปลก ทั้งที่เวลานี้ควรกลับมาแล้ว”

เพราะมีเรื่องอยากคุยกับลูกชายเพียงคนเดียวคุณหญิงภิรมย์จึงเช็คตารางงานจากเลขาอย่างวิทย์เป็นที่เรียบร้อย

“คุณศรัณย์คงจะมีงานด่วนละมั้งคะคุณหญิง”

ป้าเอม แม่บ้านซึ่งเป็นคนดูแลหนูน้อยซาเนียได้กล่าวพร้อมกับถือถาดน้ำส้มคั้นออกมาเสิร์ฟให้กับเด็กน้อย

และเมื่อคุณหญิงภิรมย์แห่งรันรวีมาเยือนย่อมต้องจัดโต๊ะอาหารเผื่อด้วยเช่นกัน โดยเมนูขึ้นโต๊ะในวันนี้คือแกงเขียวหวานเนื้อ ขนมจีน และน้ำส้มคั้น เป็นอาหารไทยที่ ค่อนข้างจะต้องละเมียดละไมเป็นอย่างมากในการทำ

“งานอะไรกัน...ฉันเช็คจากวิทย์มาแล้วแท้ ๆ”

คุณหญิงภิรมย์นั่งลงที่โต๊ะอาหารข้าง ๆ หนูน้อยซาเนียซึ่งกำลังทานเส้นอุดงต้มซุปไก่อยู่

“แล้วช่วงนี้เป็นยังไงบ้างลูกซาเนียปิดเทอม ย่าไม่ค่อยได้มาเยี่ยมเลย” หันไปคุยกับหลานต่อ

“สนุกดีค่ะคุณย่า”

“สนุกงั้นเหรอ อยู่กับยายเอมจะมีอะไรให้สนุกหืม? ไม่มีเพื่อนเล่นเลยนี่”

ที่นี่ไม่มีลูกของคนงาน ไม่มีเด็ก มีแต่คนแก่และสาวใช้วัยรุ่นซึ่งไม่ได้มาสุงสิงอะไรกับซาเนียสักเท่าไหร่ หญิงสูงวัยว่าพร้อมกับลูบหัวของหลานสาวพร้อมกับคลี่ยิ้มเบา ๆ

ความตั้งใจจริงคืออยากให้ลูกชายได้แต่งงานกับผู้หญิงคนใหม่ที่เหมาะสมหลังจากเลิกรากับแฟนสาวสมัยเรียน มหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศไป ของแถมที่ได้กลับมาคือซาเนียเด็กสาวลูกครึ่งซึ่งเป็นที่รักของคนในครอบครัว

“สนุกสิคะ มีพี่ผิงเล่นด้วยอยู่ทุกวัน”

“พี่ผิงงั้นเหรอ? ใครคือผิงล่ะ?”

คุณหญิงภิรมย์เลิกคิ้วพลางหันไปมองป้าเอมที่ยืนอยู่ด้านข้างรวบมือไว้ด้านหน้าอย่างสุภาพเพื่อรอรับคำสั่งว่าคุณหญิงแห่งตระกูลอยากจะได้อะไรเพิ่มเติมอีกไหมในมื้อนี้

“ขนมผิงค่ะคุณท่าน เป็นพี่เลี้ยงคนใหม่ของคุณหนู”

“พี่เลี้ยงงั้นเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องนี้ว่าซาเนียมีคนเข้ามาดูแลใหม่”

“คุณศรัณย์คงยังไม่ได้แจ้งไปมั้งคะ คงจะวุ่นวายอยู่กับการทำงาน”

“แล้วไหนล่ะขนมผิงที่ว่า ไปพามาพบฉันสิเอม ฉันอยากรู้ว่าใครเป็นคนมาดูแลหลานสาวของฉัน จะมีสักกี่คนที่ทนฤทธิ์ของยัยหนูซาเนียหลานรักได้”

คุณหญิงภิรมย์พูดติดตลก หลานสาวตัวแสบดื้อมากมายแค่ไหนใครก็รู้กัน พี่เลี้ยงมากี่คนเป็นต้องลาออกกันแทบทุกราย

“พี่ผิงไปทำธุระค่ะ ยังไม่กลับมาเลยตั้งแต่ตอนหนูไปเรียนเปียโน” หนูน้อยซาเนียว่าพลางหยิบนักเก็ตไก่ขึ้นมากิน

“หายไปพร้อมกับตารัณย์เนี่ยนะ”

คุณหญิงภิรมย์พึมพำ คิ้วกระตุกอย่างบอกไม่ถูก

“นั่นไงคะ! พี่ผิงกลับมาแล้ว” หนูน้อยซาเนียว่าพลางยกมือชี้ไปที่ประตูห้องอาหารซึ่งถูกเปิดออก

ขนมผิงเดินมาข้างหน้าและมีคนที่เดินตามหลังมาก็คือศรัณย์ในชุดสูทที่ดูไม่ค่อยเรียบร้อยนัก

“แม่...” ศรัณย์เอ่ยแผ่วเบาจ้องมองหน้าแม่ที่นั่งอยู่กับหลานสาว ส่วนขนมผิงที่เดินนำไปด้านหน้ายังคงไม่รู้เรื่อง

สายตาของหญิงสูงวัยมองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าพี่เลี้ยงสาวคนนี้คงไม่ได้มาในสถานะพี่เลี้ยงแบบธรรมดา อาจจะพ่วงตำแหน่งเมียบำเรอของลูกชายตนเองเข้ามาด้วย

“นี่น่ะหรือพี่เลี้ยงคนใหม่?”