บทที่ 3 สามีในห้องหอ

เจ้าปลาหลีฮื้อตัวอวบอ้วนกำลังไหว้ทวนน้ำในโหลแก้วไปมา ฉือหวั่นโหรวนั่งเท้าคางมองมันพลางใช้นิ้วหยอกล้อ

“สามี นี่เจ้าเป็นสามีข้าแล้วรู้ตัวหรือไม่” พูดไปแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

วันนี้แม้แต่เจ้าบ่าวตัวจริงก็ไม่ยอมออกมาพบนาง ชื่อเสียงเหม็นโฉ่ที่ฉือหวั่นโหรวเคยสั่งสมไว้ไม่เลวทีเดียว ทำให้คนเกลียดได้เช่นนี้มิน่าอายุของนางถึงได้สั้นนัก อย่างน้อยก็ยังโชคดีที่ได้โอกาสกลับมาแก้ไข

กระนั้นการเป็นสตรีร้ายกาจคงไม่อาจถูกใครเขารัก เช่นนั้นการได้แต่งงานกับเจ้าปลาที่ไม่อาจพูดได้ก็ไม่เลวเช่นเดียวกัน

“ฮูหยินเจ้าคะ”

“ใคร?” ฉือหวั่นโหรวละสายตาจากเจ้าปลาน้อย พลันเหลียวมองไปยังหน้าบานประตู

“คือ บ่าว…บ่าวได้รับหน้าที่มาปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ”

“เข้ามา”

เสียงห้วนเล็กที่ตอบกลับมานั้นทำให้สาวใช้หน้าห้องสะดุ้งโหยง ฮูหยินที่กล้าแต่งกับปลาผู้นี้จะมีนิสัยแปลกพิสดารเพียงใดกัน แค่คิดก็รู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง

ฉือหวั่นโหรวกวาดตามองสตรีร่างบอบบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า อีกฝ่ายไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้านางด้วยซ้ำ

“เงยหน้าขึ้น”

หญิงสาวยังคงก้มหน้าไม่กล้าขยับ แม้แต่ลมหายใจยังไม่อาจพ่นแรง

“เจ้าหูไม่ดีรึ ข้าบอกให้เงยหน้าขึ้น”

สตรีร่างเล็กทิ้งกายลงบนพื้นแข็งกระด้างทันควัน “ฮูหยินไว้ชีวิตบ่าวด้วย วันนี้ท่านโหวน้อยอาการไม่ค่อยดีจึงไม่ได้มาที่ห้องหอ ดังนั้นท่านโหวน้อยจึงส่งบ่าวมาปรนนิบัติท่านเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ได้อยากรู้เสียหน่อย” ฉือหวั่นโหรวแค่นเสียง

เฟิงไป๋หลางสามีในนามผู้นี้ชิงชังนางเข้าไส้ก็ช่างปะไร ชาติก่อนมีรักไปก็ล้มเหลว ชาตินี้ต่อให้คนพิการผู้หนึ่งรังเกียจนาง ฉือหวั่นโหรวย่อมไม่ถือสา นางขอแค่ได้ใช้อำนาจของจวนโหวให้คุ้มค่าก็เพียงพอ อย่างน้อยตำแหน่งที่สูงส่งของเขาก็จะช่วยให้สกุลฉือรอดพ้นจากความอัปยศอดสู

หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นแช่มช้า ทว่าเปลือกตายังหลุบมองต่ำ

“เจ้านามว่าอะไร”

“บ่าวนามว่าฟู่ลี่เจ้าค่ะ”

“ฟู่ลี่ เจ้ามองหน้าข้าให้ดี ข้าน่าเกลียดดั่งปีศาจเพียงนั้นเชียวหรือ”

ฟู่ลี่กล้า ๆ กลัว ๆ นางช้อนเปลือกตาขึ้นแช่มช้า ไม่นานก็ประสานเข้ากับดวงตาเปล่งประกายดั่งดวงดาว หญิงสาวรีบหลุบตาลงต่ำ

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ ฮูหยินงดงามมาก เป็นบ่าวเองที่เสียมารยาท”

“รู้ตัวก็ดี ในเมื่อมาปรนนิบัติข้าก็ช่วยปลดเสื้อผ้าหนักอึ้งพวกนี้ออกให้ที”

“เจ้าค่ะ”

ฟู่ลี่กุลีกุจอเข้าช่วยเจ้านายคนใหม่ เพราะมือสั่นเทานางจึงเผลอทำให้ฉือหวั่นโหรวได้รับบาดเจ็บ

“โอ๊ย”

“ขะ…ขออภัยเจ้าค่ะ”

ปิ่นทองวาววับที่ถอดออกมามีเส้นผมสีดำขลับติดมาด้วย ฟู่ลี่ตกใจจนแทบสิ้นสติ ฉือหวั่นโหรวมองท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของหญิงสาวก็รู้สึกเหนื่อยใจ

“ถอยไป ข้าทำเอง”

ฟู่ลี่รีบถอยหลังกลับ จากนั้นคุกเข่าลงทันควัน “ฮูหยินไว้ชีวิตบ่าวด้วยเจ้าค่ะ บ่าวไม่ทันระวังทำท่านบาดเจ็บ”

ฉือหวั่นโหรวส่ายหัวเอือมระอาพลางกวาดสายตามองใบหน้าของตนผ่านคันฉ่องสีอำพัน จากนั้นหันมองซ้ายขวาพลางฉีกยิ้มประหลาด

“ข้า…น่าเกลียดขนาดนั้นเชียว”

ฟู่ลี่ตัวสั่นเทา นางเหลือบไปเห็นอีกฝ่ายกำลังปั้นยิ้มไปมาผ่านหน้าคันฉ่องก็ยิ่งหวาดกลัว ใบหน้าของฉือหวั่นโหรวงดงามก็จริงอยู่ กระนั้นนิสัยที่ผู้คนเล่าลือกลับตรงกันข้าม

ว่ากันว่าคุณหนูใหญ่ฉือหวั่นโหรวผู้นี้ เคยลงโทษบ่าวไพร่เพียงเพราะทำอาหารไม่ถูกปากด้วยการกดหัวอีกฝ่ายลงน้ำจนเกือบขาดอากาศตาย

ดังนั้นฟู่ลี่ที่เคยได้ฟังเรื่องนี้มาก่อนจึงรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก

“เจ้าไปเตรียมน้ำให้ข้าที”

ฟู่ลี่ได้ยินเช่นนั้นก็ร้องไห้น้ำตานองหน้า “ฮื่อ…ฮูหยินน้อยเจ้าคะ บ่าวผิดไปแล้ว ต่อไปจะระวังให้มากเจ้าค่ะ อย่าทำโทษบ่าวเช่นนั้นเลยนะเจ้าคะ”

ฉือหวั่นโหรวคิ้วกระตุก หญิงสาวหันหลังกลับ “เป็นอะไรของเจ้า ข้าไม่ได้จะฆ่าแกงเจ้าเสียหน่อย”

“แล้ว…เหตุใดฮูหยินน้อยถึงให้บ่าวเตรียมน้ำเจ้าคะ ท่านไม่ได้จะทำโทษบ่าวด้วยน้ำหรือ”

ฉือหวั่นโหรวหน้ากระตุก ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข่าวลือสาดเสียเทเสียพวกนั้นล้วนถูกผู้คนนำไปเล่าใส่สีตีไข่เสียจนสนุกปาก เรื่องทำโทษทารุณบ่าวไพร่พรรคนั้นฉือหวั่นโหรวไม่เคยทำเลยสักนิด

แม้นางจะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่นางก็มิใช่หญิงกักขฬะ ผู้ใดร้ายมานางก็ร้ายตอบ ผู้ใดดีมานางก็ดีกลับเช่นเดียวกัน ดังนั้นไม่ต้องประหลาดใจว่าเหตุใดฉือหวั่นโหรวจึงชอบรังแกพวกอนุและน้องสาวต่างมารดาเหล่านั้น

ในเมื่อชอบเอาดีเข้าตัว โยนความชั่วให้คนอื่น ฉือหวั่นโหรวก็แค่ตอบสนองให้พวกนางสมใจเท่านั้นเอง

เอ่ยเช่นนี้คงพอเข้าใจแล้วกระมัง หากอีกฝ่ายไม่เริ่ม นางจะไปหาเรื่องให้รกสมองเพื่อ

“ยื่นมือมา”

ฟู่ลี่น้ำตานองไม่หยุด แต่ก็ต้องยื่นมือขึ้นเหนือศีรษะด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ ดูเหมือนว่ามือของนางจะถูกตีหักก็คราวนี้ คุณหนูใหญ่สกุลฉือโหดร้ายสมคำร่ำลือ

แปะ

เสียงบางอย่างถูกวางลงบนฝ่ามือเล็ก ฟู่ลี่ไม่รู้สึกถึงความเจ็บแสบเลยสักกระผีกริ้น หญิงสาวแหงนหน้าขึ้น

“อะไรหรือเจ้าคะ”

“น้ำมันหอมระเหยของข้า เวลาอาบน้ำจะต้องผสมมันลงไป ป้องกันผิวแห้งกร้าน เจ้าช่วยผสมลงน้ำอุ่นให้ข้าที อ้อ…อาหารบนโต๊ะนั่นมีแต่ของหวานเลี่ยนข้าไม่ชอบ เจ้าผสมน้ำอาบเสร็จแล้วก็เอาไปกินเถิด”

“หา…” ฟู่ลี่กะพริบตาถี่

“หาอะไร ช่วงนี้คนอายุน้อยหูตึงกันไปหมดแล้วหรืออย่างไร”

“ฮูหยินน้อยแต่นั่นเป็นอาหารมงคลนะเจ้าคะ”

“มิใช่เจ้าบอกเองหรือว่าท่านโหวไม่มา หรือเจ้าจะให้ข้ากินอาหารมงคลกับเป่าเปาสามีตัวน้อยของข้า”

ฟู่ลี่มองตามสายตาของฉือหวั่นโหรว ความหวาดกลัวของนางถูกแทนที่ด้วยอาการประดักประเดิด นางลืมไปเสียสนิทว่าฮูหยินที่แต่งเข้าจวนโหวในวันนี้เข้าพิธีกับปลาหลีฮื้อ หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตา ดูเหมือนว่าคุณหนูใหญ่ก็มิได้โหดร้ายเฉกเช่นที่คนโจษจัน

เฟิงไป๋หลางได้ยินทุกคำพูดของหญิงสาว แทนที่นางจะร้องไห้กลับไปฟ้องพ่อ ทว่าอีกฝ่ายกลับยอมอยู่ในห้องหอกับสัตว์เลี้ยงของเขา หนำซ้ำยังเรียกเจ้าเป่าเปาว่าสามีอีก

โจวซานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “ท่านโหวน้อย นางไม่เห็นจะโวยวายร้องกลับจวนเหมือนที่ท่านคิดเลยขอรับ หรือว่าเรื่องที่เขาเล่าลือกันจะมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ฟู่ลี่นางก็มิได้ถูกทุบตีหรือรังแกด้วย”

เฟิงไป๋หลางเองก็คาดไม่ถึง นางใจเย็นยิ่งกว่าที่เขาคิดเสียอีก ปากบอกไม่ให้เขาย้ำยีศักดิ์ศรีของตน กระนั้นกลับยินยอมกราบไหว้ฟ้าดินร่วมกับสัตว์เลี้ยงของเขาโดยไม่อิดออด

“นางอาจเสแสร้งอยู่ก็ได้ รอดูว่าพรุ่งนี้นางจะทนได้จริงหรือเปล่า”

“เอ่อ…แล้วเจ้าเป่าเปาจะเอาอย่างไรดีขอรับ มันอยู่ในโหลแก้วที่คับแคบเพียงนั้นจะอึดอัดหรือไม่”

คิ้วเข้มขมวดจนแน่น เป่าเปาเป็นสัตว์เลี้ยงที่เติบโตกับเขามาตั้งแต่เด็ก เฟิงไป๋หลางย่อมห่วงใยมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก่อนที่เขาจะกังวลใจไปมากกว่านี้ ชายหนุ่มกลับได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักแว่วมาจากด้านใน ซ้ำยังมีเสียงน้ำกระเพื่อมดังลอดมาเป็นระยะ นี่นางถึงกับพาเจ้าปลาน้อยเข้าไปอาบน้ำด้วยหรือ

“ฟู่ลี่ โหลแก้วอันนี้คงทำให้สามีข้าอึดอัด เจ้าช่วยไปหาอ่างมาอีกใบ จากนั้นให้คนไปตักเอาน้ำที่มันเคยอยู่มาด้วย”

“ไม่อย่างนั้นให้บ่าวนำไปคืนท่านโหวน้อยหรือไม่เจ้าคะ”

“เรื่องอะไร เป่าเปาแต่งงานกับข้าแล้ว เช่นนั้นมันก็เป็นของข้า หากเขาอยากได้แน่จริงก็ให้โผล่หน้ามาเอง คนขี้ขลาด ชิ”

“เจ้าค่ะ”

โจวซานเหลือบมองสีหน้าเจ้านายของตนด้วยอาการหลุกหลิก ดูเหมือนเจ้าสัตว์เลี้ยงสุดรักของเฟิงไป๋หลางกลายเป็นตัวประกันไปเสียแล้ว หนำซ้ำเจ้านายของเขายังถูกกล่าวหาว่าเป็นคนขี้ขลาด

เฟิงไป๋หลางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขากระแอมกลบเกลื่อน “ให้เป่าเปาอยู่กับนางไปก่อนสักคืนก็แล้วกัน”

“อ้อ…ทราบแล้วขอรับ” โจวซานตอบรับด้วยความประดักประเดิด

เจ้าเป่าเปาตัวนี้แทบไม่เคยห่างจากสายตาของเฟิงไป๋หลางสักครา น่าแปลกที่เขากลับเชื่อใจสตรีที่ถูกมองว่าร้ายกาจ ไม่รู้คืนนี้ท่านโหวน้อยจะข่มตาลงหรือไม่ จะว่าไปก็น่าประหลาดอยู่ทีเดียว