บทที่ 1.8

ผู้ที่ไม่รู้ล้วนคาดเดาไปต่างๆ นานา ผู้ที่ล่วงรู้อย่างกลับไม่อาจพูด! ความจริงแล้วเยียนหลันเฟิงถูกวางยาพิษแทบเอาชีวิตไม่รอด อีกทั้งคนที่ลงมือกลับเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุด!!

เรื่องราวผ่านมาหลายปีจนผู้คนลืมเลือน ถึงตอนนี้ร่างกายของเยียนหลันเฟิงก็ยังไม่กลับมาเป็นปกติ และเกรงว่าคงยากที่เขาจะกลับมาแข็งแรง เรื่องกลับมาฝึกยุทธ์เช่นแต่ก่อนนั้นคงไม่อาจทำได้

อยู่ๆ คนดูต้นทางก็รีบร้อนเข้ามารายงาน “เรียนซื่อจื่อ ท่านปราชญ์ ด้านหน้าดูเหมือนมีการต่อสู้ขอรับ”

“การต่อสู้? เป็นผู้ใด อาจารย์ศิษย์จะไปดู”

“ระวังตัวด้วย”

สิ่งที่เสิ่นเหยียนเห็นคือหญิงสาวเพียงคนเดียวง้างธนูเล็งมายังจุดที่เขาอยู่ นางมุ่นคิ้วเล็กน้อยจากนั้นกลับยังคงปล่อยศรออกมา!!

“ซื่อจื่อระวัง!!” คนของเขาเองก็ยิงธนูเข้าใส่นาง ทว่า...เขามองทิศทางของธนูที่พุ่งเข้ามา เห็นชัดว่ามันเหินขึ้นไปสูงกว่าตัวเขา

หญิงสาวพลิกตัวหลบพร้อมกับสบถ ครู่ต่อมาเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้น บนต้นไม้ด้านหลังมีร่างของโจรผู้หนึ่งร่วงตกลงบนพื้น แน่นิ่งไปพร้อมกับลูกธนูที่เสียบทะลุหน้าอก บนพื้นห่างออกไปด้านหลังหญิงสาวเต็มไปด้วยศพของคนตาย

“หยุดยิง!!” เสิ่นเหยียนตะโกนบอกคนของตน ชายหนุ่มเหินตัวลงจากหลังม้า มองไปยังหญิงสาวที่หลบอยู่หลังต้นไม้ “ขออภัยแทนคนของข้าด้วย พวกเขาเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าจะยิงข้า”

นางไม่ตอบโผล่ดวงตาข้างหนึ่งมองผ่านต้นไม้มา ท่าทีไม่ไว้ใจนั้นทำให้เขาถอนหายใจ “ข้า...สุยหนิงโหวซื่อจื่อ นามเสิ่นเหยียน พวกเราเป็นคนของทางการ แม่นางวางใจ พวกข้ามาช่วยคนมิได้คิดร้าย”

ดังนั้นนางจึงก้าวออกมา มือยังคงง้างธนูอีกดอกค้างเอาไว้ และเกรงว่านั่นจะเป็นลูกธนูลูกสุดท้ายแล้ว ชายหนุ่มมองลูกธนูและธนูในมือของหญิงสาว “นั่นเป็นธนูและลูกธนูของมือปราบ เจ้าเป็นคนของทางการหรือ”

“ยืมมา...” นางตอบสั้นๆ ยอมปล่อยคันธนูที่ค้างเอาไว้ “จากนายอำเภอเมืองต้าเฉิง”

“ขบวนอพยพของนายอำเภอต้าเฉิงเล่า”

“ล่วงหน้าไปแล้ว เราโดนตาม ข้าจึงมาถ่วงเวลาให้พวกเขาเข้าไปจนถึงค่ายทหาร”

เขามองผ่านหญิงสาวไปด้านหลัง มองเห็นศพของกลุ่มโจรที่มีมากกว่าสิบคน ทว่าที่นี่กลับไร้วี่แววคนอื่นอีก “เจ้า...มาคนเดียว?!” เขาเลิกคิ้วมองนางด้วยความประหลาดใจ มองเห็นธนูทั้งหมดที่ปักลงตามตัวของโจรแต่ละคน ทุกจุดล้วนเป็นจุดตายดังนั้นไม่มีทางมีคนเหลือรอด

ลำคอ หน้าอก ขมับ หลังใบหู คนของเขาเดินเข้าไปสำรวจทีละคน จากนั้นส่ายหน้าเป็นสัญญาณบอกว่าไม่มีคนรอดชีวิต

เสิ่นเหยียนหันไปมองสตรีอรชรตรงหน้าอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา “ข้ากำลังจะกลับค่ายทหาร ไปด้วยกันเถิด ฝนกำลังจะ...” เสียงครืนดังขึ้นเหนือศีรษะ “ตก”

เขาพึมพำจากนั้นส่งสัญญาณให้คนจูงม้ามาให้หญิงสาว นางมองเขา... “แบ่งลูกธนูให้นาง กระบี่ด้วย”

“ไม่ต้อง เพียงลูกธนูก็พอ” เห็นชัดว่านางไม่ไว้ใจเขาจริงดังคาด เสิ่นเหยียนไม่โทษหญิงสาว เพราะในสถานการณ์เช่นนี้แม้เป็นคนของทางการก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคนดี

“ซื่อจื่อ นาง...”

เขาส่ายหน้าห้ามไม่ให้คนของตัวเองพูด ทว่าสายตากลับพิจารณาหญิงสาวด้วยท่าทางสนอกสนใจ หญิงสาวบอบบางเรือนร่างเล็กอรชร ทว่าสายตากลับเยือกเย็น มั่นคง เย็นชา ท่วงท่าการเดินเหินเต็มไปด้วยความหนักแน่น แม้ถูกมองก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย แม้ถูกสงสัยก็ยังไม่พยายามอธิบาย ไม่พูดมาก แม้หวาดระแวงทว่าก็ยังเฉยชา ราวกับมั่นใจว่าสามารถรับมือ

เพิ่งสังหารคนมากกว่าสิบคน ทว่านางกลับยังคงสุขุมเยือกเย็นถึงเพียงนี้... คนเช่นนี้เขาเคยเห็นมาก่อน อีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นนักฆ่าที่เขาเคยจับได้ตอนกำลังออกรบ!!

เสิ่นเหยียนกลับไปสมทบกับผู้เป็นอาจารย์ ทว่าเพิ่งพบหน้าหญิงสาวกลับคว้าลูกธนูจากนั้นง้างยิงอย่างรวดเร็ว ทิศทางของลูกธนูนั้นพุ่งไปยังหินก้อนใหญ่สูงขึ้นไปเหนือเนินเขา เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น หญิงสาวมองเสิ่นเหยียน “มิใช่อยากได้เชลยไว้สอบสวนเพื่อหาแหล่งกบดาน?”

เขาเลิกคิ้วมองนางจากนั้นเงยหน้าขึ้นมองจุดที่นางยิง

“วางใจได้ครั้งนี้เขาไม่ตาย” นางตอบจากนั้นมองไปรอบๆ “ฝนจะตกแล้ว”