ตอนที่ 4: ครูที่ปรึกษาคนใหม่คนนั้น

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าของวันเปิดเทอมวันแรกส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของซาลาเปา กลิ่นหอมของซาลาเปาที่แม่นิ่มเพิ่งนึ่งเสร็จลอยฟุ้งเข้ามาจนถึงชั้นสอง เด็กสาวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นปนหวั่นใจแปลก ๆ วันนี้เธอสลัดคราบชุดนอนลายหมากรุกมาอยู่ในชุดนักเรียน ม.ปลาย ที่รีดจนเรียบกริบ ผมยาวสลวยถูกมัดรวบตึงเป็นหางม้าสูงและติดโบว์สีน้ำเงินประจำโรงเรียน ดูทะมัดทะแมงและสดใสสมวัย ม.5

เธอรีบลงมาช่วยแม่นิ่มจัดวางซาลาเปาลงในซึ้งนึ่งรอบเช้าอย่างคล่องแคล่ว ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งในชุดวอร์มสีเทาที่กำลังวิ่งจ็อกกิ้งเหยาะ ๆ ผ่านหน้าบ้านพอดี

“อ้าว นั่นพี่ไทม์นี่นา” เปาพึมพำก่อนจะรีบวิ่งออกไปหน้าบ้าน

ไทม์ที่เห็นเด็กสาวในชุดนักเรียนยืนทำตาโตอยู่ริมรั้วก็หยุดวิ่ง เขาขยับแว่นที่ใส่วิ่งพลางยิ้มละมุน

“เช้านี้ดูสดใสจังนะครับ ว่าที่เด็ก ม.5”

“พี่ไทม์ก็เหมือนกันค่ะ ตื่นเช้าจัง... เอ่อ พี่คะ วันนี้เปิดเทอมวันแรกหนูตื่นเต้นนิดหน่อยน่ะค่ะ” เปาแอบกัดริมฝีปากด้วยความประหม่า ความหล่อของไทม์ในชุดออกกำลังกายมันช่างทำลายล้างหัวใจเด็กสาวเหลือเกิน

“ตั้งใจเรียนนะครับ แล้วเดี๋ยวจะรู้ว่าชีวิต ม.5 มันมีอะไรสนุกกว่าที่คิด” ไทม์พูดทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย ก่อนจะวิ่งต่อไป ทิ้งให้เปายืนงงกับการสื่อความหมายของเขาอยู่คนเดียว

ไม่นานนัก เสียงแตรมอเตอร์ไซค์ของพ่อเชียรก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมส่งสัญญาณว่าได้เวลาลุยศึกเปิดเทอมแล้ว

“ไปก่อนนะแม่ เดี๋ยวเย็นนี้กลับมาช่วยขาย” เปาตะโกนบอกแม่ขณะคว้ากระเป๋านักเรียนวิ่งกระโดดขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์พ่อ ทันทีที่รถเคลื่อนตัวผ่านหน้าบ้านข้าง ๆ เปาเห็นแผ่นหลังของไทม์ที่เพิ่งเข้าบ้านพอดี เธอแอบยิ้มกริ่มในใจก่อนจะซุกหน้าลงกับแผ่นหลังพ่อเชียรด้วยความฟิน

ณ อาคารเรียนมัธยมปลาย โรงเรียนประจำจังหวัด...

บรรยากาศหน้าห้อง ม.5/2 เต็มไปด้วยความวุ่นวายของเหล่านักเรียนที่เพิ่งกลับมาเจอกันหลังจากหยุดยาว เสียงทักทาย เสียงกรีดร้องดีใจ และเสียงเมาท์มอยดังก้องไปทั่วระเบียง เปาเดินก้าวเข้าห้องด้วยความมั่นใจ ก่อนจะตรงดิ่งไปที่โต๊ะประจำข้างหน้าต่าง ซึ่งมี ‘ผักกาด’ เพื่อนสนิทที่สวยเฉี่ยวสายเมาท์ตัวแม่ และ ‘จิมมี่’ เพื่อนชายหัวโจกจอมกวนประจำห้องนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ยัยเปา ปิดเทอมไปทำอะไรมาเนี่ย ทำไมดูมีออร่าเหมือนคนมีความรักวะ” ผักกาดทักทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน พร้อมกับหรี่ตามองอย่างจับผิด

“ความรักพ่อง...ออร่าความขยันต่างหากละ ปีนี้กะจะเอาเกรดเฉลี่ยให้พุ่งทะลุเพดาน” เปาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ พลางแกล้งหยิบสมุดขึ้นมาจัดโต๊ะแก้เขิน

“เออ แต่ปีนี้ได้ข่าวว่าห้องเราได้ครูประจำชั้นคนใหม่นะ เห็นว่าเพิ่งจบมาใหม่กิ๊กเลย พวกพี่ ม.6 บอกว่างานดีมากแม่ หล่อระดับพระเอกซีรีส์” จิมมี่เสริมพลางทำท่าป้องปากกระซิบกระซาบ

“หวังว่าจะไม่แก่หงำเหงือกเหมือนครูฝ่ายปกครองนะเว้ย”

“จริงถ้างานดีจริง กูนี่แหละจะลงทะเบียนขอติวเข้มพิเศษกับอาจารย์ทุกวันเลย” ผักกาดสมทบจนเปาอดหมั่นไส้ไม่ได้ เปาทำเพียงแค่นั่งฟังเงียบ ๆ ในใจก็นึกถึงแต่หน้าคนข้างบ้าน

“หวังว่าจะไม่หล่อจนกูเรียนไม่รู้เรื่องก็พอแล้วมั้ง” เธอบ่นพึมพำ

ขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ถึงว่าที่ครูประจำชั้นคนใหม่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง ประตูห้องเรียนก็ถูกผลักออก...ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดข้าราชการสีกากีที่ดูเนี้ยบกริบตั้งแต่ปกคอเสื้อคมยันชายกางเกงก้าวเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มเดินตรงไปที่โต๊ะหน้าชั้นเรียนด้วยท่าทางสุขุม สง่างาม และดูภูมิฐานจนนักเรียนสาว ๆ ในห้องถึงกับกลั้นหายใจ

เปาที่กำลังจะหยิบปากกาขึ้นมาจดชื่อวิชาบนกระดานถึงกับชะงักค้าง มือที่ถือปากกาอยู่สั่น งึก งึก จนปากกาลูกลื่นด้ามโปรดร่วงหล่นลงพื้นเสียงท่ามกลางความเงียบของห้องเรียน

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนคือคนเดียวกับที่เธอเพิ่งคุยด้วยที่หน้าบ้านเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ใบหน้าคมคายผมสีดำสนิทที่ถูกเซตอย่างดี และแววตาเรียวรีที่ดูสุขุมนุ่มลึกคู่นั้น... นั่นคือพี่ไทม์ พี่ชายข้างบ้านสุดหล่อของเธอ

“เฮ้ย เปา... เป็นไรวะ” จิมมี่หันมามองเพื่อนสาวที่หน้าถอดสีจนกลายเป็นสีซีด

ทางด้านหน้าชั้นเรียน ไทม์ที่เพิ่งก้าวเข้ามาก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสายตาคมกริบของเขาเหลือบไปเห็นเด็กสาวแก้มป่องที่นั่งตาค้างอยู่กลางห้องเป๊ะ ๆ เขาเห็นท่าทางที่เปาทำปากกาตกและมองเขาด้วยสายตาเหมือนเห็นผี ไทม์เม้มริมฝีปากเบา ๆ พยายามเก็บอาการเนียนกริบดั่งมือโปร เขาค่อย ๆ วางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะครูอย่างใจเย็น ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วเริ่มแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยพลัง

“สวัสดีครับนักเรียนทุกคน ครูชื่อว่า ฐาปกรณ์ สายลม หรือจะเรียกว่า ครูไทม์ ก็ได้ครับ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นในห้องทันที ทั้งเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นของสาว ๆ และเสียงแซวของหนุ่ม ๆ ในห้องที่เห็นว่าอาจารย์คนใหม่หล่อจริงตามคำลือ

“ปีนี้ครูจะมาทำหน้าที่เป็นครูที่ปรึกษาประจำชั้น ม.5/2 ของพวกเรา และสอนวิชาภาษาไทยนะครับ ครูก็เป็นครูใหม่เพิ่งเริ่มงานวันนี้เป็นวันแรกเหมือนกัน หวังว่าพวกเราจะให้ความร่วมมือ ตั้งใจเรียน และปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงเรียนอย่างเคร่งครัดนะครับ”

ไทม์พูดจบก็กวาดสายตามาที่โต๊ะริมหน้าต่างอีกครั้ง ครั้งนี้เขาสบตากับซาลาเปาเข้าอย่างจัง ดวงตาของเขาดูนิ่งและสงบ ไม่มีวี่แววของความประหลาดใจหรือความเป็นคนสนิทหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว... อาจารย์ไทม์กำลังสวมบทบาท ‘ครู’ ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด

ซาลาเปาได้แต่ก้มหน้าลงมุดใต้โต๊ะเพื่อเก็บปากกา ใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความลับเรื่องบ้านอยู่ติดกัน... ความลับเรื่องที่เธอแอบไปส่องเขาที่หน้าต่างเมื่อคืน... ความลับที่เธอเคยเรียกเขาว่าพี่ไทม์... ทุกอย่างมันกำลังจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่เธอต้องหาทางจัดการให้ได้

"ฉิบหายแล้ว... อีเปาเอ๊ย มึงเล่นกับใครไม่เล่น ดันไปเล่นกับครูประจำชั้นตัวเองเนี่ยนะ เปิดเทอมวันแรกก็ชีวิตพังซะแล้วไหมล่ะ" เปาได้แต่พร่ำบ่นในใจด้วยความรู้สึกว้าวุ่นใจสุดขีด

ในขณะที่อาจารย์ไทม์คนใหม่ก็ยืนมองเธออยู่หน้าชั้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เปารู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง สายตาของผักกาดและจิมมี่เริ่มหันมามองเธออย่างมีคำถาม

“มึง... ทำไมมึงทำหน้าเหมือนรู้จักอาจารย์วะ” ผักกาดกระซิบถาม

“เปล่า... แค่... ตกใจปากกาเฉย ๆ” เปาตอบเสียงสั่น พยายามหลบสายตาของครูที่ปรึกษาคนใหม่ที่ดูเหมือนจะจ้องมองมาที่เธอเป็นพิเศษ

อาจารย์ไทม์ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเขียนชื่อตัวเองบนกระดานด้วยลายมือที่สวยงามราวกับพิมพ์

“เอาล่ะ เพื่อเป็นการทำความรู้จักกัน ครูขอเช็คชื่อก่อนเริ่มคาบโฮมรูมนะครับ”

เมื่อชื่อของเธอถูกขานขึ้น เสียงหัวใจของซาลาเปาก็เต้นจังหวะรัวราวกับกำลังกลองชุด นี่มันจุดเริ่มต้นของมหกรรมความว้าวุ่นใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตวัยเรียนของเธอชัด ๆ!