บทที่ 5 สถานะที่ไม่มีชื่อเรียก แต่มีเจ้าของ

หลังจากเหตุการณ์บนดาดฟ้าในวันนั้น บรรยากาศรอบตัวของ ต้นข้าว ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่เคยถูกมองด้วยสายตาเคลือบแคลง ตอนนี้กลับกลายเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและยำเกรง เพราะประกาศิตของพี่ธามที่ลั่นวาจาไว้กลางห้องเรียนรวมนั้นขลังยิ่งกว่าอะไรดี

เช้าวันจันทร์

ต้นข้าวเดินเข้ามาในคณะบริหารพร้อมกับถุงขนมหวานที่ตั้งใจซื้อมาฝากเพื่อนๆ แต่ทว่าเธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาในเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์แบรนด์ดัง นั่งไขว่ห้างรออยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะของเธอ

“พี่ธาม! มาทำอะไรที่ตึกบริหารคะเนี่ย? วันนี้ไม่มีเรียนรวมนี่นา” ต้นข้าวร้องทักพลางเดินเข้าไปหา

ธามเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือ ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติจะดูดุดันกลับผ่อนคลายลงเมื่อเห็นร่างบางในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ

“มาคุมเด็กแถวนี้ เดี๋ยวเผลอไปยิ้มให้หนุ่มคนไหนเข้า พี่ก็ต้องเสียเวลาไปจัดการอีก”

“บ้าเหรอพี่! ข้าวไม่ได้ไปยิ้มให้ใครสักหน่อย” ต้นข้าวถลึงตาใส่ พยายามจะเดินหนีแต่ก็ถูกมือหนาคว้าข้อมือไว้แล้วดึงให้นั่งลงข้างๆ

“นั่งลง! พี่ซื้อแซนด์วิชมาให้ แล้วรีบกินเลย หน้าซีดเหมือนคนไม่ได้นอนแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นลมไปทับใครเขาอีก” เขาพูดพลางยัดกล่องแซนด์วิชใส่มือเธอ

“ข้าวตื่นเต้นเรื่องสอบย่อยน่ะค่ะ เลยนอนดึกไปหน่อย”

“สอบย่อย? วิชาบัญชีน่ะเหรอ?” ธามเลิกคิ้ว “เดี๋ยวตอนเย็นพี่ติวให้ เอาไหม?”

ต้นข้าวขมวดคิ้ว “พี่เรียนวิศวะนะ จะมาติวบัญชีให้ข้าวได้ยังไง?”

“ดูถูกกันจังนะยัยกระต่ายน้อย เห็นพี่แบบนี้พี่เกรด 3.8 นะครับ วิชาเลือกเสรีพี่ลงบัญชีมาแล้ว และที่สำคัญพี่ไม่อยากให้เธอไปติวกับไอ้หน้าจืดกลุ่มเพื่อนเธอคนนั้น”

คำพูดที่ดูเหมือนจะกวนประสาทแต่แฝงไปด้วยความหวงก้างแบบชัดเจน ทำให้ต้นข้าวแอบอมยิ้ม

“สรุปว่าที่อยากติวให้ เพราะอยากช่วยหรือเพราะหวงคะ?”

ธามชะงักไปก่อนกระตุกยิ้มมุมปากแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างหูเธอ

“ทั้งสองอย่าง โดยเฉพาะอย่างหลัง พี่หวงมากกกกกก จบนะ?”

ในช่วงบ่าย

ขณะที่ต้นข้าวเดินไปเข้าห้องน้ำที่ตึกกลาง เธอก็ต้องพบกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันอีกแล้ว กลุ่มรุ่นพี่ผู้หญิง 4-5 คน นำโดยแพรวและเพื่อนสนิทอย่างจอยยืนดักรอเธออยู่ข้างในด้วยท่าทางหาเรื่อง

“นี่น่ะเหรอ..เด็กเส้นของธาม?” จอยพูดพลางพ่นควันบุหรี่ไฟฟ้าใส่หน้าต้นข้าว

“พวกพี่มีอะไรกับข้าวอีกหรือเปล่าคะ? ถ้าเรื่องพี่ธาม ข้าวว่าพวกพี่ควรไปคุยกับเขาเอง” ต้นข้าวพยายามใจดีสู้เสือ

“หึ! ทำเป็นปากเก่ง” แพรวเดินเข้ามาใกล้แล้วใช้ปลายนิ้วจิ้มที่ไหล่ของต้นข้าวแรงๆ “เธอมันก็แค่ของเล่นชั่วคราว เธอรู้ไหมว่าธามเขาเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยแค่ไหน? เธอคิดว่าคำพูดพล่อยๆ บนดาดฟ้านั่นมันจะคุ้มครองเธอได้ตลอดไปเหรอ?”

“ข้าวจะไม่หูเบาอีกแล้ว ข้าวเชื่อในสิ่งที่เห็นค่ะ และข้าวก็เห็นว่าพี่ธามเขาพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง”

“เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอ?” แพรวหัวเราะร่า “ตลกจัง! ผู้ชายอย่างธามน่ะรักตัวเองที่สุด เขาแค่สนุกที่ได้ปราบดาวมหาลัยอย่างเธอให้สยบแทบเท้าเท่านั้นแหละ พอเขาเบื่อเขาก็จะทิ้งเธอเหมือนพวกฉันแน่นอน และวันนั้นแหละที่เธอจะรู้ว่าความเจ็บปวดที่แท้จริงเป็นยังไง”

แพรวหยิบขวดน้ำในมือขึ้นมาทำท่าจะราดใส่หัวต้นข้าว แต่ทันใดนั้นประตูห้องน้ำหญิงก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกระแทกผนัง

“พวกเธอทำอะไร!”

เสียงแหลมดังขึ้นที่ไม่ใช่เสียงของธาม แต่กลับเป็นเสียงของพี่ก้อย รุ่นพี่ปี 4 คณะบริหารที่เป็นสายรหัสของต้นข้าวและเป็นประธานสโมสรนิสิต ก้อยเดินเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธจัด

“พวกเธอทำอะไรกันน่ะ? นี่มันในมหาวิทยาลัยนะ ถ้าใครแตะต้องสายรหัสของฉันแม้แต่ปลายก้อย ฉันจะทำเรื่องแจ้งพักการเรียนให้หมดทุกคน!”

กลุ่มของแพรวหน้าเสียรีบเดินเลี่ยงออกไปทันที ทิ้งให้ต้นข้าวยืนสั่นอยู่คนเดียว ก้อยเดินเข้ามาโอบไหล่รุ่นน้อง

“ไม่เป็นไรนะข้าว ไอ้ธามมันรู้เรื่องนี้หรือยัง?”

“ข้าวไม่อยากสร้างปัญหาให้พี่ธามค่ะพี่ก้อย เขาเพิ่งจะเริ่มทำตัวดีๆ ข้าวไม่อยากให้เขามีเรื่องกับใครอีก”

เย็นวันนั้น ที่ดาดฟ้าที่เดิม แต่บรรยากาศเงียบสงบกว่าวันก่อน ธามนั่งรอต้นข้าวเพื่อติวหนังสือตามสัญญา เขาเห็นต้นข้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทางซึมๆ จึงวางสมุดลงทันที

“ไปเจออะไรมา?” เขาถามเสียงเข้ม

“เปล่าค่ะ แค่เหนื่อยนิดหน่อย” ต้นข้าวพยายามเลี่ยงสบตา

ธามลุกขึ้นเดินเข้าไปหา เขาเชยคางเธอขึ้นให้มองหน้ากัน

“ก้อยโทรมาบอกพี่หมดแล้ว เรื่องแพรว”

ต้นข้าวเม้มปาก “พี่ธามอย่าไปมีเรื่องกับเขานะคะ ข้าวไม่อยากให้คนมองพี่ไม่ดี”

ธามถอนหายใจยาว เขาไม่ได้โวยวายเหมือนที่ต้นข้าวกลัว แต่เขากลับดึงเธอเข้าไปกอดแน่น กอดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกขอโทษและความอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่เคยได้รับจากผู้ชายคนไหนมาก่อน

“พี่ขอโทษนะข้าวที่อดีตของพี่มันทำให้เธอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” เสียงทุ้มของเขาดูสั่นเครือเล็กน้อย “พี่รู้ว่าพี่มันนิสัยเสีย พี่เจ้าชู้ พี่ทำตัวแย่มาตลอด แต่พี่อยากให้เธอมั่นใจอย่างหนึ่ง”

เขากระชับอ้อมกอด “ตั้งแต่วันที่มีเธอเข้ามาในชีวิต พี่ไม่เคยคิดจะมองใครคนอื่นอีกเลย ต่อให้ใครจะมาประเคนอะไรให้พี่ก็ไม่เอา พี่อยากมีแค่ยัยกระต่ายน้อยคนนี้อยู่ข้างๆ พี่ไปตลอด”

ต้นข้าวซบหน้าลงกับอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมและไออุ่นจากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

“พี่ธามสัญญาแล้วนะคะ ว่าจะรักเดียวใจเดียว”

“สัญญาด้วยเกียรติของวิศวะเลยครับ” เขายิ้มแล้วจุมพิตเบาๆ ที่กลุ่มผมของเธอ “แต่ตอนนี้มาติวบัญชีได้แล้ว ถ้าสอบตกพี่จะแกล้งให้ร้องไห้เลยคอยดู”

ความรักในรั้วมหาลัยอาจจะเริ่มต้นด้วยความวุ่นวายและการกลั่นแกล้ง แต่สำหรับต้นข้าวและธาม มันคือบทเรียนราคาแพงที่ทำให้รู้ว่าความรักที่แท้จริงไม่ใช่การหาคนที่มีอดีตขาวสะอาด แต่คือการหาคนที่พร้อมจะลบอดีตที่เลวร้ายเพื่อสร้างอนาคตที่สวยงามไปพร้อมกับเรา