04

หลังจากเหตุวุ่นวายที่มหาลัยจบลง

อาร์มพามีมี่ขึ้นรถทันทีโดยแทบไม่พูดอะไรสักคำ ประตูรถปิดลงเสียงดัง บรรยากาศภายในเงียบจนน่าอึดอัด

มีมี่นั่งกอดกระเป๋าแน่น ยังตกใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่หาย ส่วนอาร์มขับรถออกจากมหาลัยด้วยสีหน้าแข็งตึงกรามเกร็งจนเห็นชัด

ผ่านไปหลายนาที เขาก็ยังไม่พูดอะไร จนมีมี่เป็นฝ่ายเอ่ยก่อน

“พี่อาร์ม…เมื่อกี้มี่ขอโทษนะ”

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ แต่ไม่มีความขำอยู่เลย

“ขอโทษเรื่องไหนดี”

“เรื่องที่พี่ต้องมีเรื่องเพราะมี่”

“แค่นั้น?”

น้ำเสียงเขาเย็นลงทันที รถถูกหักเข้าจอดข้างทางอย่างแรง

เอี๊ยด!

มีมี่สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ก่อนที่อาร์มจะหันมามองเธอตรง ๆ ดวงตาที่เคยอ่อนโยน ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความกดดัน

“มีมี่…พี่จะถามเป็นครั้งสุดท้ายนะ? ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันแน่”

“บอกแล้วไง รุ่นพี่”

“อย่าโกหก!”

อาร์มตวาดเสียงดัง จนเธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ อาร์มหายใจแรงพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง

“รุ่นพี่ที่ไหนมาทำแบบนั้น พี่ไม่ได้โง่นะ รุ่นพี่ที่ไหนมองเธอเหมือนจะฆ่าพี่ รุ่นพี่ที่ไหนเรียกชื่อมี่เหมือนเป็นเจ้าของ!”

ทุกคำถามแทงใส่เธอทีละคำ มีมี่เม้มปากแน่น มือสั่นจนจับสายกระเป๋าไม่อยู่

“ตอบมา”

“พี่อาร์ม…”

“เขาเป็นอะไรกันแน่!”

น้ำตาเริ่มคลอเบ้าเธอไม่อยากพูด ไม่อยากให้ความจริงทำร้ายคนดี ๆ อย่างเขา แต่อาร์มไม่ยอมปล่อย

“พี่คบกับมี่มาเป็นปี ให้เกียรติมี่ แม้แต่จับมือ ยังไม่กล้า แต่วันนี้มีผู้ชายอีกคนเข้ามาทำกับมี่ได้ขนาดนี้ พี่ว่ามันแปลกว่ะ”

“ค่ะ มี่ยอมรับ ว่าเราเคยคบหากัน แต่มันแค่ช่วงเวลาหนึ่ง”

“ยังรักมันอยู่ใช่ไหม”

คำถามนั้นทำให้เธอนิ่งไปทั้งตัว ความเงียบของเธอ…กลายเป็นคำตอบทันที อาร์มหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างคนเจ็บ

“จริงสินะ”

“ไม่ใช่แบบนั้น…”

“งั้นมันแบบไหน!”

มีมี่ร้องไห้ออกมาในที่สุด

“เขาเป็นแฟนเก่ามี่ เราจบกันไม่ดีค่ะ!”

เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมน้ำตา อาร์มนิ่งไปทันที มีมี่สะอื้นจนพูดต่อแทบไม่ไหว

“เราเคยคบกันเมื่อสี่ปีก่อน…มี่เป็นคนทิ้งเขาเอง”

มือของอาร์มกำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

“แล้วตอนนี้ล่ะ”

เธอสั่นไปทั้งตัว

“ตอนนี้เขากลับมา…แล้วทุกอย่างมันยุ่งยากไปหมด”

อาร์มหันมามองเธอช้า ๆ แววตาเจ็บกว่าตอนโกรธเสียอีก

“พี่จะถามใหม่ครั้งสุดท้าย”

เขาพูดช้า ๆ ทีละคำ

“ยังรักไอ้เวรนั่นอยู่ไหม”

“แล้วมันสำคัญตรงไหน ว่ามี่ยังรักเขาไหม”

“แล้วพี่จะมั่นใจได้ยังไง ว่ามี่จะไม่กลับไปหามัน”

“พี่อาร์ม!”

มีมี่น้ำตาไหลไม่หยุด ริมฝีปากสั่น…แต่ไม่มีคำตอบหลุดออกมา และนั่น ทำให้อาร์มรู้ทุกอย่างแล้ว…

ปึง! มีมี่เปิดประตูก่อนจะก้าวขาลงจากรถ ไม่ใช่เพราะว่าเธอโกรธเขา แต่เธอไม่สามารถสู้หน้าเขาต่อได้ มีมี่ปาดน้ำตา ก่อนจะเดินจากไปในทันที

“แม่งเอ้ย!!”

อาร์มตบพวงมาลัยรถด้วยความโมโห เขาไม่รู้ว่าต้องทำยังไง แต่ที่แน่ ๆ เขาไม่ยอมเสียเธอไป ทั้งที่ยังไม่ได้อะไรแน่ ๆ

ฝนตกหนักตั้งแต่ช่วงเย็น มีมี่เดินลงจากรถของอาร์มทั้งน้ำตา

หลังจากบทสนทนาบนรถจบลงด้วยความเงียบที่เจ็บปวดยิ่งกว่าการทะเลาะ เธอไม่ยอมให้อาร์มขึ้นมาส่งไม่ยอมแม้แต่จะหันกลับไปมอง ร่างบางเดินฝ่าสายฝนกลับคอนโดเพียงลำพัง

เสื้อเชิ้ตสีอ่อนเปียกแนบลำตัว ผมยาวชื้นติดแก้มน้ำฝนไหลปะปนกับน้ำตาจนแทบแยกไม่ออก ในหัวของเธอวุ่นวายไปหมด

อาร์มเจ็บเพราะเธอ เคลย์กลับมาปั่นป่วนทุกอย่างและหัวใจของตัวเอง…ก็อ่อนแอเกินกว่าจะควบคุม

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นพักอาศัย มีมี่เดินมาจนถึงหน้าห้อง แต่ฝีเท้ากลับหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงทันที

เคลย์ยืนพิงกำแพงอยู่หน้าประตูห้องเธอ เสื้อเชิ้ตสีดำชื้นฝนเล็กน้อย แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก ใบหน้าหล่อเหลานั้นมีรอยช้ำตรงมุมปากจากเหตุการณ์เมื่อตอนบ่ายอย่างชัดเจน เขาเงยหน้ามองเธอช้า ๆ

“กลับมาช้า”

คำพูดเรียบ ๆ นั้นเหมือนจุดไฟทันที มีมี่เดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

เพียะ!

ฝ่ามือตบลงบนใบหน้าของเขาเต็มแรง เสียงดังสะท้อนทางเดินเงียบ ๆ เคลย์หันหน้าไปตามแรงตบ แต่ไม่ได้ตอบโต้ เพียงค่อย ๆ หันกลับมามองเธออีกครั้ง มีมี่ตัวสั่น น้ำตาไหลไม่หยุด

“พอใจหรือยัง!”

เสียงเธอสั่นจนแทบขาดใจ

“จะกลับมาทำลายชีวิตมี่อีกทำไม!”

เธอผลักอกเขาแรง ๆ

“สนุกมากไหมที่เห็นมี่ทะเลาะกับพี่อาร์ม! สนุกไหมที่ทำให้ทุกอย่างพัง! ต้องการอะไรจากมี่อีก!”

เคลย์นิ่งเงียบ รับแรงผลักของเธอโดยไม่ขยับหนี มีมี่ร้องไห้หนักขึ้น

“มี่ทิ้งพี่ไปแล้ว พี่ก็ควรเลิกยุ่งกับมี่สิ! ควรปล่อยมี่ไปใช้ชีวิตของมี่!”

เคลย์มองหน้าเธอนานมาก ก่อนพูดออกมาเบา ๆ

“ฉันก็อยากทำแบบนั้น”

คำตอบนั้นทำให้เธอชะงัก เขาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าวดวงตาแดงนิด ๆ เหมือนคนอดนอนหลายคืน

“ฉันพยายามจะเลิกเกลียดเธอมาตั้งสี่ปี แต่พอกลับมาเห็นเธอยิ้มให้คนอื่น…ฉันก็ทำไม่ได้ ชีวิตหลังจากนี้ คือ ของจริง…มีมี่”

มีมี่เม้มปากแน่น น้ำตาไหลไม่หยุด

“งั้นก็ไปซะ…”

เธอพูดทั้งสะอื้น เคลย์จ้องหน้าเธอเงียบ ๆ ก่อนยื่นมือมาเช็ดน้ำตาที่แก้มเธอเบามาก

“เธอคิดว่าคนที่กำลังพัง…มีแค่เธอเหรอ มีมี่ กว่าฉันจะมายืนอยู่ตรงนี้เพื่อ ทำลายเธอได้ ฉันเจ็บปวด และจมอยู่กับความทรมาน มานานแค่ไหน เธอเคยรู้บ้างไหม

เพราะฉะนั้น…การที่จะให้ฉันปล่อยเธอไปมีความสุข มันเป็นเรื่องที่ไกลตัว และเกินความตั้งใจของฉันไปหน่อย”

มีมี่จ้องมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่ผิดหวัง และเสียใจ ก่อนจะเอ่ยถามเขาออกไปตรง ๆ

“มี่ต้องชดใช้ ให้พี่ยังไง เราถึงจะเลิกแล้วต่อกัน”

“นอนกับฉัน!”

มีมี่เบิกตากว้างทันที ที่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ เคลย์เคยให้เกียรติเธอมากกว่านี้

“รู้ไหมว่าพูดอะไรออกมา”

“ทำไม? ก็เคย ๆ กันอยู่แล้ว จะต้องคิดอะไรเยอะ”

“พี่เคลย์”

“ก็แค่จะเช็คของ ว่าโดนมันเอายัง ยิ่งใจง่าย ร่านไปทั่วแบบเธอ”

เพียะ!! ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนแก้มชายหนุ่มอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด่าเสียงดัง

“อย่ามาดูถูกมี่ อีกอย่าง ต่อให้ชีวิตมี่พัง มี่ก็ไม่มีวันกลับไปเอาคนอย่างพี่ ที่ไม่มีอะไรดี นอกจาก ปาก!”

ปึก!กึก!

อื้ออออออ~~

ตุบ!ตุบ!ตุบ!

ชายหนุ่มผลักหญิงสาวเข้ากำแพงทันที ก่อนจะรวบมือเธอทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว พร้อมกับบดขยี้ริมฝีปากอย่าบ้าคลั่งและดุดัน คำพูดร้ายกาจของหญิงสาวเมื่อครู่ ทำเอาชายหนุ่มเริ่มคลั่ง และควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งคำพูดนั้นกระตุ้นเข้ามาในโสตประสาทมากเท่าไหร่ เขายิ่งห้ามตัวเองไว้ไม่ได้

“อื้ออออออ อ่อยนะ! อื้อออ!!”

ขอ 1 คำให้กับพระเอกเรื่องนี้ค่ะะ