02

เช้าวันต่อมา

มีมี่พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอแต่งหน้าอ่อน ๆ เพื่อปิดรอยตาบวม หยิบหนังสือขึ้นมากอดไว้แน่น ก่อนเดินลงมาจากคอนโด ทันทีที่ออกมาถึงหน้าอาคาร รถสีดำคันหนึ่งก็จอดรออยู่แล้ว อาร์มเปิดกระจกลง ก่อนส่งยิ้มให้เธอ

“ขึ้นมา”

มีมี่ฝืนยิ้มบาง ๆ แล้วเดินไปขึ้นรถ

“เมื่อคืนได้นอนไหม” เขาถามพลางยื่นกาแฟแก้วโปรดให้ เธอรับมันมาเบา ๆก่อนจะเอ่ยตอบ

“นิดหน่อย”

อาร์มมองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง เหมือนจะยังเป็นห่วง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

“วันนี้เรียนกี่โมงเลิก”

“บ่ายสาม”

“งั้นเย็นนี้ไปกินข้าวกันไหม”

มีมี่พยักหน้าเบา ๆ ตลอดทาง อาร์มคอยชวนคุย คอยเปิดเพลงที่เธอชอบ ทุกอย่างเหมือนแฟนกันปกติทั่วไป อบอุ่น สบายใจ และดีมากเกินไป แต่เธอกลับรู้สึกผิดตลอดเวลา

อีกฝั่งหนึ่งของถนน รถสปอร์ตสีดำจอดนิ่งอยู่ตั้งแต่เช้า

ภายในรถ

เคลย์นั่งมองภาพทุกอย่างผ่านกระจกเงียบ ๆ ตั้งแต่วินาทีที่มีมี่เดินออกจากคอนโด จนตอนที่ผู้ชายอีกคนเปิดประตูรถให้เธอ มือของเขาค่อย ๆ กำพวงมาลัยแน่น

สายตาเย็นชาจนน่ากลัว

“แฟนใหม่สินะ…”

เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนซุกซ่อนเอาไว้

@มหาลัย

อาร์มเดินถือกระเป๋าให้มีมี่เหมือนทุกวัน พาเธอไปกินข้าวที่โรงอาหารคณะ เขาคอยเลื่อนจานของโปรดมาให้คอยหยิบทิชชูให้ตอนเธอเผลอทำซอสเลอะมือ ภาพทุกอย่างดูเหมาะสมกันไปหมด แต่มีมี่กลับรู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองมาที่เธออยู่ตลอดเวลา เธอเงยหน้าขึ้นมองรอบ ๆ ก่อนสายตาจะหยุดชะงัก ตรงตึกฝั่งตรงข้าม

และเขายืนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีดำ แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังเหมือนเดิม แต่สายตาที่มองเธอ…ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เย็นชา นิ่งมากและกดดันจนเธอหายใจติดขัด

“พี่เคลย์~~”

ช้อนในมือมีมี่แทบหล่น อาร์มสังเกตเห็นทันที

“มีมี่?”

เธอสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนรีบหลบสายตาจากอีกฝั่ง

“ปะ…เปล่า”

แต่เมื่อเธอหันกลับไปอีกครั้ง เขากลับเดินหายไปเหมือนไม่เคยอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก

เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงเย็นวันนั้น

อาร์มขับรถมาส่งเธอที่คอนโด

“วันนี้ดูเหม่อ ๆ นะ”

เขาพูดพลางปลดล็อกเข็มขัดให้เธอ มีมี่ฝืนยิ้มเล็กน้อย

“แค่เหนื่อยนิดหน่อย”

อาร์มมองหน้าเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ

“ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ บอกพี่ได้นะ”

หัวใจเธอกระตุก เพราะยิ่งอาร์มดีกับเธอมากเท่าไรเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแย่มากเท่านั้น

“ขอบคุณนะ…”

อาร์มยิ้ม ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ แต่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า บนรถสีดำที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน มีใครอีกคนมองเห็นทุกอย่าง

เคลย์นั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาคมเข้มมืดลงเรื่อย ๆ โดยเฉพาะตอนที่เห็นริมฝีปากของผู้ชายคนนั้นแตะลงที่หน้าผากเธอ กรามเขากระตุกช้า ๆ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ แบบคนสมเพชตัวเอง

“หวานชื่นกันจังเลยนะ”

เสียงนั้นแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่กดไว้แทบไม่อยู่…

มีมี่กำลังจะเปิดประตูลงจากรถ แต่เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นจากอีกฝั่งของถนน

“มีมี่”

ร่างของเธอชะงักทันที อาร์มหันมองตามเสียงอย่างงุนงง ส่วนมีมี่…หัวใจหล่นวูบไปแล้ว ใต้แสงไฟหน้าคอนโดเขายืนพิงรถสีดำอยู่เงียบ ๆ เสื้อเชิ้ตสีเข้มกับสีหน้าที่นิ่งเย็น ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเขาดูน่ากดดัน

เขามองตรงมาที่เธอ ไม่แม้แต่จะสนใจผู้ชายอีกคนในรถ

“มาคุยกันหน่อย”

น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่เหมือนคำสั่งมากกว่าคำขอมีมี่กำมือแน่น อาร์มขมวดคิ้วทันทีก่อนเอ่ย

“ใครหรอคะ”

เธอเม้มปาก ก่อนตอบเบา ๆ

“…รุ่นพี่สมัยเรียนที่ภูเก็ตค่ะ”

คำโกหกนั้นทำให้เคลย์หัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตาคมเข้มหันมามองอาร์มครั้งแรก

“แค่รุ่นพี่?”

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศในรถเย็นลงทันที มีมี่รีบปิดประตูรถทันที

“ไว้ค่อยคุยกันนะคะ”

“แต่”

“ขอร้องค่ะ”

อาร์มมองหน้าเธออยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ยอมพยักหน้า

“ถ้ามีอะไร โทรหาพี่ทันทีนะ”

เธอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนปิดประตูรถ รถของอาร์มค่อย ๆ ขับออกไป เหลือเพียงความเงียบระหว่างเธอกับผู้ชายตรงหน้า มีมี่ไม่กล้ามองเขาตรง ๆ

“มาที่นี่ทำไม”

“ฉันควรถามเธอมากกว่า มีความสุขดีไหม กับชีวิตใหม่ของเธอ”

เธอเม้มปากแน่น

“มี่ ไม่ควรมีความสุขเหรอคะ”

“งั้นเหรอ”

เขาหัวเราะสั้น ๆ ก่อนก้มหน้ามองเธอใกล้ขึ้น

“แต่ฉันเห็นทุกอย่างเลยนะ เห็นตั้งแต่มันไปรับเธอ เห็นมันป้อนข้าว เห็นมันจับมือเธอ…”

ทุกคำพูดเหมือนกดดันเธอทีละนิด

“แล้วก็เห็นตอนมันจูบเธอ”

มีมี่เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาของเขาแดงนิด ๆ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คือความนิ่งในแววตานิ่งจนเหมือนกำลังพยายามควบคุมอะไรบางอย่างอยู่

“จะพูดอะไร”

เขาจ้องหน้าเธออยู่หลายวินาที ก่อนถามออกมาตรง ๆ

“อมคยมันยัง”

เพียะ!! ฝ่ามือเรียวฟาดลงที่ใบหน้าชายหนุ่มเต็มแรง

“หยาบคาย!”

“รสชาติของมัน! หวานมันเท่าของฉันไหม!”

เพียะ! เป็นอีกครั้งที่มีมี่ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าชายหนุ่มด้วยความโกรธเคือง

“ออกไป!”

“ไม่คิดจะชวนผัวเก่าแบบฉัน ไปลำลึกความหลังกันบนเตียงหน่อยหรอ!”

อึก! เป็นอีกครั้งที่มีมี่กำลังจะยกฝ่ามือขึ้น ทว่าเขากลับกระชากมือของเธอเอาไว้

“ตบฉันอีกรอบ! เธอจมเตียงแน่! หรือ อยากโดนเน็ดสั่งสอน ลืมหรือยังความสุขตอนคลานลงเตียง เราสนุกกันมากแค่ไหน”

“ปล่อย”

“ลืมมันไปหมดแล้วเหรอ ว่าเราเคยเอากันมันแค่ไหน”

คำถามนั้นทำให้เธอนิ่งไป เพราะแม้แต่ตัวเธอเอง ก็ยังตอบไม่ได้เหมือนกัน…

“ช่วยหลบหน่อยค่ะ”

มีมี่เอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินขึ้นไปยังคอนโดของเธอ ทว่าชายหนุ่มกลับเดินตามเธอขึ้นไป…

ระหว่างทางไม่มีใครพูดจาใดใดออกมา ก่อนที่ลิฟต์จะปิดลงช้า ๆ

ติ้งง!! ทันที ที่ลิฟท์เปิดออก มีมี่เดินตรงไปยังห้องของเธอทว่า ชายหนุ่มกลับเดินตามไปติดๆ

“จะตามมาทำไมคะ”

“ฉันจะกลับห้องฉัน!”

ชายหนุ่มยกคีย์การ์ดห้องตัวเองขึ้น ก่อนจะละสายตาไปยังห้องตรงข้ามเธอ มีมี่รับรู้ได้ทันทีว่า ไม่ใช่เรื่องปกติ ที่อยู่ ๆ เพื่อนที่เคยอยู่ห้องตรงข้ามเธอ จะขายห้องนี้ ให้กับเขา

“พี่ทำอะไร จูดี้!”

“ขู่นิดหน่อย!”

“สารเลว!”

อื้ออออออ~~~~ สิ้นเสียงหญิงสาวชายหนุ่มประกบริมฝีปากจูบหญิงสาว ก่อนจะกระชากร่างเธอเข้าไปในห้องของตัวเอง

อื้ออออ!!

มีมี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อชายหนุ่มผลักร่างเธอให้นอนลงโซฟากลางห้อง มีมี่หอบหายใจถี่ถี่ เมื่อชายหนุ่มสอดเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปาก พร้อมกับบดขยี้ริมฝีปากอย่างบ้าคลั่ง รสจูบที่เธอได้รับมันเต็มไปด้วยความคิดถึง ความโหยหา และความโมโหภายใต้จิตใจของเขา

อึก!อื้ออ!! มือหนาค่อย ไปสอดเข้าใต้กระโปรงนักศึกษาของเธอ ทำเอาหญิงสาวเบิกตากว้างด้วยตกใจ

พรืบ! ปึก!

อัก!

“ทำบ้าอะไรของเธอวะ!”

มีมี่ใช้เรียวแรงทั้งหมดที่มีถีบร่างชายหนุ่มออกห่าง ก่อนจะคว้ากระเป๋าและวิ่งออกไปจากห้องของเขา

เชิญด่ามันค่ะ แม่ ๆ เชิญญเลย 55555