01

@คอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางเมือง

มีมี่หอบร่างกายด้วยจิตใจที่บอบช้ำกลับห้องตัวเอง ก่อนจะร่ำไห้ออกมาอย่างหนัก เมื่อฉุกคิดถึงเรื่องราวในอดีตระหว่างเธอกับเขา….

สี่ปีที่แล้ว

ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ พัดผ่านระเบียงบ้านพักริมทะเลของมีมี่ กลิ่นเค็มของน้ำทะเลผสมกับเสียงคลื่นซัดฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

“ถ้าวันนึงเราต้องแยกกันไปจริง ๆ เธอจะทำยังไง”

เสียงของเคลย์ดังขึ้นเบา ๆ ข้างหู มีมี่ที่กำลังพิงไหล่เขาอยู่เงยหน้าขึ้นมองทันที

“ไม่เอาสิ พูดอะไรแบบนั้นเราจะไม่แยกกัน”

เคลย์ยิ้มบาง ๆ แต่แววตากลับไม่ได้ยิ้มตาม

“โลกมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นนะ มีมี่”

“แต่นี่มันเราไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราก็เลือกกันได้ไม่ใช่เหรอ”

คำพูดนั้นทำให้เขานิ่งไป ก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมเธอเบา ๆ

“งั้นก็อย่าปล่อยฉันไปล่ะ”

“พี่ก็เหมือนกัน”

มีมี่จับมือเขาแน่น เหมือนกำลังยืนยันบางอย่าง แต่บางที…โลกมันก็ไม่ได้ให้โอกาส เลือก จริง ๆ

เสียงแก้วกระแทกโต๊ะดัง เพล้ง!

“พ่อไม่ยอมเด็ดขาด!”

เสียงของพ่อมีมี่ดังลั่นห้องรับแขก ใบหน้าที่เคยใจดีกลับเต็มไปด้วยความโกรธ

“หนูกับเขาเรา ไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ!”

มีมี่เถียง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “เขาไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องธุรกิจเลย”

“แต่พ่อเขาเกี่ยว!”

คำพูดนั้นตัดบททุกอย่าง บรรยากาศในห้องเงียบกริบ

“ครอบครัวนั้นกำลังจะทำให้ธุรกิจเราพัง แล้วลูกจะให้พ่อยอมรับลูกชายของมันมาเป็นคนรักเหรอ”

“แต่พี่เคลย์ไม่ใช่คนแบบนั้น…”

“พอ!”

เสียงตะคอกทำให้เธอสะดุ้ง

“เลิกกับมันซะ”

คำพูดสั้น ๆ แต่หนักเหมือนมีอะไรทับลงมาที่อก

“หนูไม่เลิก…”

พ่อเธอมองตรงมา สายตาเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“อย่าหาว่าพ่อใจร้าย”

ในขณะเดียวกันอีกฟากหนึ่งของเมือง

“แกต้องไปอังกฤษ”

เคลย์ยืนเงียบอยู่กลางห้องทำงานของพ่อ ใบหน้าคมคายนิ่งสนิท

“ผมยังไม่จบที่นี่”

“ก็ไปต่อที่นั่น”

น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อไม่ได้เปิดโอกาสให้เถียง

“แล้วมีมี่ล่ะ”

เป็นครั้งแรกที่เขาพูดชื่อเธอออกมา พ่อของเขาหัวเราะในลำคอ

“เด็กผู้หญิงคนนั้น เลิกซะ”

“ผมไม่เลิก”

คำตอบสั้น ๆ แต่ชัดเจนบรรยากาศในห้องตึงเครียดทันที

“แกไม่มีสิทธิ์เลือก”

น้ำเสียงเย็นเยียบเหมือนมีดู

“หรือแกอยากให้ครอบครัวนั้นพังไปมากกว่านี้”

เคลย์กำหมัดแน่นกรามขบกันจนขึ้นสันแต่สุดท้าย…เขาไม่ได้พูดอะไรอีก

และคืนสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะพัง

ฝนตกหนักมีมี่วิ่งฝ่าฝนมาหยุดอยู่หน้าบ้านของเคลย์ด้วยเนื้อตัวที่เปียกปอน หัวใจเต้นแรงเมื่อประตูถูกเปิดออกและเขายืนอยู่ตรงนั้น

“พี่เคลย์…”

หยดน้ำกระแทกพื้นถนนเหมือนเสียงหัวใจที่กำลังแตกสลาย

“เราเลิกกันเถอะ”

เสียงของมีมี่นิ่ง…นิ่งจนเหมือนไม่มีความรู้สึกอะไรอยู่ในนั้นเลย

เคลย์ยืนตัวแข็งทื้ออยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม

“เธอพูดอะไร…มีมี่ นี่มันไม่ตลกนะ”

มีมี่เม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่กล้ามองเขานาน กลัวว่าถ้ามองนานกว่านี้…เธอจะใจอ่อน

“ฉันไม่ได้ล้อเล่นเราควรหยุดแค่นี้”

“เพราะอะไร บอกเหตุผลฉันมา”

ความเงียบเข้าครอบงำ มีมี่กำมือแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือเธอรู้ดี…ว่าความจริงคืออะไร รู้ดีว่าพ่อของเธอบีบบังคับแค่ไหนรู้ดีว่าถ้ายังอยู่กับเขา…เขาจะเป็นคนที่ต้องเจ็บแต่เธอเลือกจะโกหก

“เพราะฉันเบื่อแล้ว”

คำพูดนั้นเหมือนมีด แทงเข้าไปตรงหัวใจของเขาแบบไม่ลังเล

“ฉันเหนื่อยกับความสัมพันธ์แบบนี้พี่ไม่มีอะไรเลย นอกจากความฝันลม ๆ แล้ง ๆ”

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่ไม่มีความขำอยู่ในนั้นเลย

“เธอ…คิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ”

มีมี่หลบสายตา หัวใจเธอกำลังร้องไห้ แต่ใบหน้ากลับเรียบเฉย

“ใช่”

คำเดียว…สั้น ๆ แต่ทำลายทุกอย่าง เขาเดินก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ มือของเขาจับแขนเธอไว้แน่น

“มองหน้าฉันแล้วพูดอีกครั้ง”

มีมี่ชะงัก วินาทีนั้น เธอแทบจะพัง แต่สุดท้าย…เธอก็เงยหน้าขึ้น

“ฉันไม่รักพี่แล้ว ฉันเหนื่อยที่จะต้องสู้กับที่บ้าน ที่ไม่อยากพยายามทำอะไร เพื่อใครอีกต่อไปแล้ว ได้เหนื่อย ช่วยเลิกกับฉันสักที!”

เสียงฝนดังขึ้นเหมือนกลบเสียงหัวใจที่แตกสลายของทั้งสองคน มือของเขาค่อย ๆ คลายออก แววตาที่เคยอ่อนโยน…กลายเป็นว่างเปล่า

“โอเค” เขาพูดเบา ๆ งั้นก็ไปซะ ไปให้ไกล อย่าให้ฉันเจอเธออีก เพราะถ้าเมื่อไหล่ที่เราเจอกัน ฉันไม่ปล่อยให้ชีวิตเธอ สงบสุขแน่…”

มีมี่กัดริมฝีปาก เธออยากจะหันกลับไปกอดเขา อยากจะบอกความจริงทั้งหมด แต่เธอทำไม่ได้ เธอหันหลัง…แล้วเดินจากไปโดยไม่รู้เลยว่า นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เขาจะมองเธอด้วยสายตาแบบเดิม

“…”

อึก!

ปัจจุบัน!!

เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม ประโยคนั้นวนอยู่ในหัวซ้ำ ๆ มีมี่ก้มหน้าร้องไห้ น้ำตาหยดลงบนมือไม่หยุด

ครืด… ครืด…

โทรศัพท์บนเตียงสั่นขึ้นเธอรีบเช็ดน้ำตาลวก ๆ ก่อนหยิบมันขึ้นมาดู

- อาร์ม -

ชื่อแฟนคนปัจจุบันทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะ มีมี่สูดหายใจลึก พยายามปรับเสียงตัวเอง ก่อนกดรับสาย

“ฮัลโหล…”

แต่ทันทีที่พูดออกไป เสียงสะอื้นก็หลุดตามออกมาทันที ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง

“มีมี่ ร้องไห้เหรอ”

เธอรีบเม้มปากแน่น พยายามปิดเสียงตัวเอง

“ปะ…เปล่า”

“อย่าโกหกพี่”

คำพูดนั้นทำให้เธอหลับตาลง น้ำตาไหลอีกครั้ง อาร์มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“เกิดอะไรขึ้น”

มีมี่กำโทรศัพท์แน่นเธออยากตอบ แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน จะบอกยังไงว่า…คนที่เธอพยายามลืมมาตลอด 4 ปียังทำให้หัวใจเธอเจ็บได้เหมือนเดิม

“แค่…เหนื่อยนิดหน่อย”

ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง เหมือนเขารู้ว่าเธอไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด

“อยู่ห้องใช่ไหม”

“อือ…”

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปหา”

มีมี่ชะงักทันที

“ไม่ต้อง!”

เธอรีบพูด ก่อนจะลดเสียงลง อาร์มเงียบก่อนพูดออกมาช้า ๆ

“มีมี่…กำลังผลักพี่ออกจากชีวิตอยู่หรือเปล่า”

คำถามนั้นทำให้เธอนิ่งไปทั้งห้อง เพราะลึก ๆ แล้วเธอเองก็เริ่มไม่แน่ใจว่า หัวใจของตัวเองยังอยู่ที่ไหนกันแน่…

คำตอบของมีมี่ดังขึ้นภายในใจ ตลอดระยะเวลาที่คบหากับอาร์มเธอไม่เคยรักเขาเลย เธอเคยคิดว่าการคบหากับเดือนนิเทศ จะทำให้ผู้คนต่างอิจฉาเธอ และเธอก็จะภูมิใจในการได้เป็นแฟนของเขา แต่มันไม่ใช่เลย….

“ขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่รู้สึกแบบนั้น แต่ตอนนี้มี่ยังไม่พร้อมเจอใครจริง ๆ ”

“พี่จะรอเรานะ”

มาแล้วค้าบบบย ฝากกดหัวใจ คอมเม้นให้หน่อยนะคะ