00

@DNA PUB

เสียงดนตรีหนัก ๆ กระแทกเข้ากับโสตประสาททันทีที่ประตูบาร์ถูกผลักเปิด แสงไฟนีออนสีม่วงสลับน้ำเงินสาดทับร่างผู้คนที่เบียดเสียดกันอยู่ภายใน กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมควันบุหรี่จาง ๆ ลอยคลุ้งจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร

“แน่ใจนะว่าจะมาที่นี่”

เพื่อนของมีมี่ตะโกนแข่งกับเสียงเพลง หญิงสาวไม่ได้ตอบ เธอเพียงยกแก้วขึ้นจิบเบา ๆ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างคนที่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อความสนุกแต่เหมือนกำลัง หนี อะไรบางอย่าง คืนนี้เธอแค่ต้องการลืมลืมทุกอย่างโดยเฉพาะความโหดร้ายที่เคยเจอ

“มีมี่ ไปเต้นกันเถอะ!”

เพื่อนดึงแขนเธอ แต่เธอส่ายหน้า ก่อนจะขอตัวเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์แทน เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หญิงสาวหย่อนตัวลงนั่ง ก่อนจะสั่งเครื่องดื่มเพิ่มอีกแก้ว

“วอดก้า…เหมือนเดิม”

“ยังดื่มเหมือนเดิมเลยนะ”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเกินไปดังขึ้นจากด้านข้างหัวใจของเธอกระตุกวูบ มือที่กำลังจะยกแก้วชะงักกลางอากาศ ช้า ๆ …มีมี่หันไปมองและโลกทั้งใบก็เหมือนหยุดหมุน

ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นเล็กน้อย นั่งพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ รอยยิ้มมุมปากที่เธอจำได้ดีปรากฏอยู่บนใบหน้าคมคาย

“พี่เคลย์”

เขามองเธอ…เหมือนนักล่าที่เพิ่งเจอเหยื่อที่หนีไปนาน

“ไม่ได้เจอกันนานนะ มีมี่”

น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอหนาวไปทั้งตัว

“พี่…”

เธอพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ไม่นาน” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ของเขายังเหมือนเดิมไม่มีผิดใกล้…จนเกินไป

“หรือจริง ๆ เธอควรถามว่า…ฉันรอเจอเธอมานานแค่ไหน”

มีมี่กำแก้วแน่นเธอควรลุกหนีควรทำเหมือนไม่รู้จักเขาแต่ร่างกายกลับไม่ขยับ

“มี่ไม่ได้อยากเจอพี่” เธอพูดออกไปในที่สุดเคลย์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

ไม่ใช่เสียงหัวเราะของคนสนุกแต่มันคือเสียงของคนที่ ไม่แคร์คำพูดนั้น

“แต่ฉันอยากเจอเธอ”

สายตาคมไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่ปิดบังเหมือนกำลังประเมินเหมือนกำลังทวงคืน

“แล้วก็…” เขาเอียงหน้าเล็กน้อย กระซิบชิดข้างหูเธอเสียงเพลงดังแค่ไหน แต่คำพูดของเขากลับชัดเจน

“ครั้งนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปอีก”

ลมหายใจของมีมี่สะดุดความทรงจำในอดีตทั้งดีและเลวร้ายถาโถมกลับมาในวินาทีนั้นเธอเคยหนีเขาได้ครั้งหนึ่ง

แต่ตอนนี้…เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งใกล้เกินไปและอันตรายเหมือนเดิม มีมี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินจากไป ทว่าอยู่ ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นเสียงแข็ง

“ถ้าเธอก้าวออกไปอีกก้าว ฉันพังที่นี่แน่นอน”

มีมี่กำหมัดในมือไว้แน่น และแน่นอนว่าเธอรู้ว่าเขาทำอย่างที่พูดได้จริง ๆ

“ครั้งนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปไหนง่ายๆ อีก” คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว ก่อนที่ข้อมือของมีมี่จะถูกจัแน่นบ

“ปล่อยนะ พี่เคลย์”

เธอพยายามดึงมือกลับ แต่แรงของเขามากกว่ามากจนเธอแทบไม่ขยับไปไหนได้ เขาไม่พูดอะไรแค่ลุกขึ้นแล้วลากเธอออกจากเก้าอี้

“พี่เคลย์! นี่มันในบาร์นะ!”

เสียงเธอถูกกลืนไปกับเสียงเพลง ไม่มีใครสนใจหรืออาจจะ…ไม่มีใครกล้ายุ่งเมื่อเห็นท่าทีของเขา ผู้คนหลีกทางให้เขาโดยอัตโนมัติ เหมือนรู้ดีว่าไม่ควรยุ่ง ฝ่ามือของเขายังคงบีบข้อมือเธอไว้แน่น ไม่แรงพอให้เจ็บ แต่แน่นพอให้รู้ว่าเขาไม่คิดจะปล่อย

ประตูบาร์ถูกผลักเปิดออก เสียงเพลงดับลงทันทีที่ก้าวออกมาเหลือเพียงความเงียบของด้านนอก กับลมเย็นยามค่ำคืนที่ปะทะผิว

“ปล่อยมี่ได้แล้ว!”

มีมี่สะบัดมือสุดแรง คราวนี้เขายอมปล่อยแต่ไม่ได้ถอยเคลย์ยืนมองเธออยู่ตรงหน้าใกล้เกินไป

“หนีเก่งเหมือนเดิมนะ” เขาพูดเรียบ ๆ

“ไม่ได้หนี แค่ไม่อยากยุ่งด้วย”

“งั้นเหรอ”

เขาก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าวมีมี่เผลอถอย หนึ่งก้าว

“แล้วที่เธอหายไปจากชีวิตฉัน…เรียกว่าอะไร” น้ำเสียงยังคงนิ่ง แต่แววตาไม่ใช่มันเข้มและกดดัน

“เราจบกันไปแล้ว พี่เคลย์ มันจบไปตั้งนานแล้ว”

เขาหัวเราะเบา ๆ สายตาเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากของเธอ ก่อนจะกลับขึ้นมาสบตาอีกครั้ง

“สำหรับเธอ…อาจจะใช่”

เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยใกล้จนเธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขา

“แต่สำหรับฉันมันเพิ่งเริ่ม”

หัวใจของมีมี่เต้นแรงขึ้นโดยไม่ตั้งใจทั้งโกรธทั้งกลัวและมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ

“ต้องการอะไรกันแน่”

เคลย์นิ่งไปชั่วครู่ก่อนรอยยิ้มมุมปากจะปรากฏขึ้นอีกครั้งรอยยิ้มที่เธอเกลียดและคุ้นเคยที่สุด

“เดี๋ยวก็รู้”

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะหันหลัง เดินจากไป ทิ้งเธอไว้กับความสับสน…และความรู้สึกที่กำลังย้อนกลับมาช้า ๆ แต่รุนแรงเหมือนเดิม

“ทำแบบนี้ทำไม”

“ทำให้เธอได้รู้ว่าการออกไปจากชีวิตฉัน เธอคิดผิด”

“พี่น่าจะเข้าใจสถานการณ์ตอนนั้นดีที่สุด”

“แล้วยังไง”

“ถ้าวันนั้นเราไม่เลิกกัน คนที่เจ็บปวดที่สุดก็คือ พี่”

“แล้วมันต่างกันยังไงกับตอนนี้”

“ขอโทษ”

มีมี่พลั่งพลูคำขอโทษออกมาด้วยความรู้สึกผิดต่อเขา แต่เธอไม่สามารถทิ้งพ่อของเธอเพื่อหนีไปกับเขาได้ ครอบครัวของเคลย์มีความคิด บิดเบี้ยวจนเธอรู้สึกหวาดกลัว และพ่อของเธอก็เตือนเสมอให้ถอยห่างจากพวกเขา เพราะพ่อของเขานั้น อันตราย เกินไป

ฝากกดหัวใจ เพิ่มเข้าชั้นด้วยนะคะ อิเคลย์มันทารุณช่วงล่างลูกสาวเราขนาดไหนนน ฝากติดตามกันด้วยน้าาาาาา

คอมเม้นพูดคุยกันได้นะคะ

เรื่องนี้พล็อตเบาสมองค่ะ เน้นเสว ตามหึง และเป็นประสาท

พระเอกค่อนจะมีค่อนความคิดค่อนข้างบิดเบี้ยว แต่มันมีเหตุผลน้าา ค่อย ๆ ด่านาง