บทที่ 3 ภรรยาไร้ตัวตน

บทที่ 3 ภรรยาไร้ตัวตน

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาว กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดใหม่และข้าวต้มกุ้งทรงเครื่องลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวและห้องรับประทานอาหาร

มินตราในชุดลำลองเรียบร้อยสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีพาสเทล กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมมื้อเช้า เธอตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แม้เมื่อคืนจะนอนหลับไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเพราะความแปลกที่และความช้ำใจ แต่สัญชาตญาณความเป็นแม่บ้านและการถูกปลูกฝังมาให้ดูแลสามีทำให้เธอไม่อาจละเลยหน้าที่ได้

"คุณมินตราคะ ป้าบอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องทำเอง ให้เด็กในครัวทำก็ได้" ป้าแช่ม แม่บ้านเก่าแก่ของตระกูลอัครเดชาเดินเข้ามาทักทายด้วยความเอ็นดู ปนสงสารสะใภ้หมาดๆ ที่ดูตาบวมช้ำ

"ไม่เป็นไรค่ะป้าแช่ม มินอยากดูแลคุณภูผา... เอ้ย คุณผู้ชายด้วยตัวเองค่ะ" มินตรายิ้มบางๆ มือเรียวบรรจงโรยผักชีและพริกไทยลงในชามข้าวต้มอย่างพิถีพิถัน

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากบันได ทำให้มินตราใจเต้นรัวขึ้นมาทันที เธอรีบถอดผ้ากันเปื้อนออก ตรวจดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผม ก่อนจะเดินไปยืนรอที่โต๊ะอาหารด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม

ภูผาเดินลงมาในชุดสูทสีเข้มคัตติ้งเนี้ยบ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบตึงไร้อารมณ์ เขากวาดสายตามองผ่านมินตราไปราวกับเธอเป็นแจกันประดับบ้านใบหนึ่ง แล้วเดินตรงไปยังตู้เก็บรองเท้า

"เอ่อ... คุณภูผาคะ" มินตราบังคับเสียงไม่ให้สั่น เอ่ยเรียกเขา "มินเตรียมมื้อเช้าไว้ให้แล้วค่ะ มีข้าวต้มกุ้งกับกาแฟดำที่คุณชอบ..."

ภูผาชะงักมือที่กำลังจะหยิบกุญแจรถ เขาหันกลับมามองเธอช้าๆ สายตาว่างเปล่าจนน่าใจหาย

"ฉันบอกเธอว่ายังไงเมื่อคืน?" น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยถาม

มินตราก้มหน้าลงเล็กน้อย "บอกว่า... ไม่ต้องมาปรนนิบัติ"

"จำได้ก็ดี" เขาแค่นเสียง "ฉันไม่กินข้าวเช้าที่บ้าน และต่อให้กิน... ฉันก็ไม่ไว้ใจรสมือของคนที่ฉันไม่ได้เต็มใจรับเข้ามา"

คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจ มินตราพยายามกลั้นน้ำตาแล้วฝืนยิ้มสู้ "แต่ทานรองท้องสักนิดเถอะค่ะ กาแฟแก้วเดียวก็ได้ มินชงไว้ร้อนๆ ..."

"เลิกทำตัววุ่นวายสักที!" ภูผาตวาดเสียงดังจนมินตราสะดุ้ง "เวลาฉันมีค่ามากกว่าจะมาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพวกนี้ อย่าพยายามทำคะแนน เพราะมันไม่มีผลอะไรกับฉัน"

พูดจบ เขาก็คว้ากุญแจรถแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองชามข้าวต้มที่ควันยังกรุ่นอยู่บนโต๊ะ

เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันหรูคำรามกระหึ่มก่อนจะค่อยๆ ไกลออกไป ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านอีกครั้ง

มินตรายืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองดูประตูที่ปิดลง ความรู้สึกเคว้งคว้างเข้าจู่โจมอย่างหนัก เธอกลายเป็น 'ภรรยาไร้ตัวตน' อย่างสมบูรณ์แบบในบ้านหลังนี้ ไม่ว่าจะพยายามส่งเสียงดังแค่ไหน หรือยืนขวางทางเขาอย่างไร เขาก็มองทะลุผ่านเธอไปเสมอ

"โธ่... คุณมินตรา" ป้าแช่มเดินเข้ามาแตะแขนเธอเบาๆ

"มินไม่เป็นไรค่ะป้า" มินตราสูดหายใจลึก ปาดน้ำตาที่ซึมออกมาทิ้งไปอย่างรวดเร็ว "สงสัยรสชาติคงไม่ถูกปากเขาจริงๆ ... ป้าแช่มกับเด็กๆ มาทานกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเย็นหมด เสียดายของ"

เธอหันกลับไปยิ้มให้ป้าแม่บ้าน เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่หญิงชราเคยเห็นมา

มินตรานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม ตักข้าวต้มที่เธอตั้งใจทำเข้าปาก รสชาติกลมกล่อมที่ใครๆ ต่างชมว่าอร่อย แต่วันนี้... เธอ

กลับกลืนมันลงคอได้อย่างยากลำบากเหลือเกิน เพราะมันเจือไปด้วยรสขมของความน้อยเนื้อต่ำใจ

หน้าที่ภรรยาของเธอเริ่มต้นขึ้นแล้ว... แต่ดูเหมือนว่าตำแหน่ง 'คู่ชีวิต' ของเขา จะยังคงว่างเปล่าและปิดตายสำหรับเธอตลอดกาล