บทที่ 4 แสนรัก

หญิงสาวหันมามองหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาตื่นตระหนก

“คุณภามจะทำอะไรรุ้งคะ”

ภามกระชากแขนแก้วรุ้งเข้ามาก่อนจะสะบัดอย่างแรงจนหญิงสาวเกือบเซ

“ทำไมเธอถึงกลับมากับหมอนั่น” แววตาพิโรธมองอย่างไม่ลดละ ยิ่งเห็นร่างบางตัวสั่นด้วยความกลัว อารมณ์ดิบเถื่อนก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

“ทำไมเรียกพี่นพว่าหมอนั่นล่ะคะ ไม่เพราะเลย” พี่นพมีพระคุณกับเธอมาก เธอจะไม่ยอมให้เขามาว่าพี่นพได้

“ทำไม ปกป้องมันเหรอ!!” ภามกำมือแน่นด้วยความโกรธ นี่เธอปกป้องผู้ชายคนอื่นเหรอแก้วรุ้ง

“ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วรุ้งขอตัว” เธอพูดกระแทกเสียงใส่เขาไป

“เดี๋ยวสิ” ทว่าก่อนที่แก้วรุ้งจะได้เดินออกไปภามก็รั้งหญิงสาวเข้าไปใกล้ก่อนจะบดแนบริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของเธอ มือหนาเอื้อมไปจับคอคนตัวเล็กให้อยู่นิ่งก่อนจะเริ่มดูดดึงริมฝีปากนั้นอย่างกระหาย ลิ้นหนาฉกชิมความหวานตรงหน้า

“อืมมม”

แก้วรุ้งสติพร่าเลือนไปชั่วขณะ ยิ่งภามจูบร้อนแรงเท่าไรเธอก็ยิ่งโหยหาจูบนี้มากขึ้นเท่านั้น หญิงสาวยกมือขึ้นคล้องคอคนตัวโตอย่างเผลอไผลก่อนจูบตอบเขาอย่างเงอะงะ

ภามใช้แขนอีกข้างโอบตัวหญิงสาวเข้ามาใกล้ก่อนจะค่อยๆ ประคองร่างบางลงนอนราบกับพื้นสนามหญ้า โดยที่ปากของทั้งคู่ยังคงแนบกันอยู่อย่างนั้น

ครืน

เสียงฟ้าร้องดังลั่นเรียกสติของพวกเขาให้หลุดจากภวังค์

‘บ้าเอ๊ย นี่เราจูบตัวสกปรกลงได้ไงวะ’ ภามสะบัดหัวแรงๆ ก่อนหันไปเอ่ยวาจาให้คนตัวเล็กเจ็บใจเพิ่ม

“เหอะ แก้วรุ้งเธอยอมให้ผู้ชายจูบได้ตามใจเลยเหรอ” ภามเอ่ยปากพร้อมผลักหญิงสาวออกห่าง

“เอ่อ คือ...” สติของแก้วรุ้งค่อยๆ กลับมา เธอยอมจูบแค่กับผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าและกำลังต่อว่าเธออยู่แค่คนเดียวเท่านั้นแหละ

“ง่ายไปนะบางที”

พอได้สติเขาก็ว่าเธอยกใหญ่ ดูสิ แต่ละคำที่เขาพูดออกมาไม่ติก็ด่าเสียดสีเธอ แต่มันคงจริงอย่างที่เขาพูดนั่นแหละ เธอมันง่าย ยอมให้เขาจูบได้ง่ายๆ ทั้งที่มันเป็นจูบแรกของเธอ

“ที่รุ้งกลับกับพี่นพเพราะฝนมันตกและหารถเมล์ยาก” แก้วรุ้งลุกขึ้นก่อนจะรีบตอบเพราะไม่อยากให้เขาคาใจแล้วจึงรีบวิ่งออกไป

เธอไม่อยากได้ยินคำพูดร้ายๆ ของเขาอีกแล้ว

“เหอะ” ภามแสยะยิ้มพร้อมนำนิ้วมาเช็ดริมฝีปาก ‘ของง่ายก็ง่ายอย่างนี้แหละ’

ชายหนุ่มคิดก่อนลุกขึ้นแล้วเดินเข้าบ้านไปบ้าง