ตอนที่ 5 : แผนฉุดฉบับเจ้าสัว

ย่านชุมชนเก่า เวลา 07.30 น.

เมโลดี้ ก้าวเท้าออกจากห้องเช่าขนาดกะทัดรัดด้วยความสดใส วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะได้เริ่มงานใหม่ในฐานะผู้ช่วยสัตวแพทย์ประจำคลินิกแถวบ้าน หลังจากที่ตกงานมาพักใหญ่เพราะเศรษฐกิจซบเซา เธอแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสแล็กดูทะมัดทะแมง พร้อมสะพายเป้คู่ใจเตรียมตัวออกไปเผชิญโลก

"เอาล่ะเมโลดี้ วันนี้แหละเริ่มต้นชีวิตใหม่!"

เธอกำหมัดให้กำลังใจตัวเองขณะเดินลัดเลาะไปตามฟุตบาท ทางเดินในซอยมีทั้งแผงลอย ร้านค้าต่าง ๆ มากมาย เธอเลือกแวะร้านข้าวเหนียวหมูปิ้งเพื่อที่จะเอาไปกินที่คลินิกก่อนเข้างาน ในความจอแจของชุมชนถูกทำลายด้วยเสียงล้อรถยนต์บดกับพื้นถนนอย่างรุนแรง

เอี๊ยด!

รถตู้สีดำสนิทกระจกมืดทึบพุ่งมาจอดดักหน้าเธอพอดี เมโลดี้ชะงักกึกสัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยทันที เธอเตรียมจะหมุนตัววิ่งหนี แต่... ประตูสไลด์ของรถตู้กลับเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชายชุดสูทสามคนที่ดูภูมิฐานแต่แผ่รังสีคุกคามก้าวลงมาปิดล้อมเธอไว้

"คุณเมโลดี้ เมลดา รักสมาน ใช่ไหมครับ" ชายร่างยักษ์ที่เป็นหัวหน้าชุดเอ่ยถามเสียงเรียบ

"ไม่ใช่ค่ะ " เมโลดี้คิดว่ากำลังมีเรื่อง เลยยอมโกหก เดินเลี้ยงหนีไปอีกทาง แต่มีอีกคนเดินดักมาอีกทาง

"พวกคุณเป็นใคร จะทำอะไรน่ะ" เมโลดี้ถอยหลังหนีพลางกระชับสายสะพายเป้แน่น

"ถ้าจะมาชิงทรัพย์ละก็บอกเลยว่าไม่มีให้หรอกนะ"

"แขนขาก็มีเท่ากัน ไม่ไปหาทำงาน"

"มาดักปล้นฉันเนี่ยนะ นู่น ๆ ไปปล้นเจ้คนนั้นสิ เขาใส่ทองเต็มคอเลย" เมโลดี้เห็นคนเดินมาใส่ทองมาเลยชี้ไปทางนั้น แต่ไม่มีใครสนใจเลย

"ท่านเจ้าสัวต้องการพบคุณครับ เชิญขึ้นรถไปกับพวกเราด้วย"

"เจ้าสัว เจ้าสัวไหน ไม่รู้จัก"

"เจ้าสัวยอด ศิลากรเดโช"

"ชื่อนามสกุลยังไม่เคยได้ยินเลย"

"ฉันมีงานต้องทำนะ หลบไปไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ" เมโลดี้พยายามจะฝ่าวงล้อมออกไป แต่บอดี้การ์ดทั้งสามกลับขยับเข้ามาประชิดตัวมากขึ้น

"ขออภัยด้วยครับคุณผู้หญิง แต่นี่เป็นคำสั่งเด็ดขาด ว่าต้องพาคุณไปด้วยให้ได้"

ชายสองคนเข้ามารวบแขนเธอไว้คนละข้าง เมโลดี้เบิกตากว้าง ความโกรธปะทุขึ้นมาทันที เธอทั้งดิ้นทั้งเตะพลางตะโกนสุดเสียง

"ปล่อยนะ!ไอ้พวกบ้า! ลักพาตัวกลางวันแสก ๆ แบบนี้เลยเหรอ"

"ช่วยด้วยค่ะ มีคนลักพาตัว"

"ขอโทษครับคุณเมโลดี้" บอดี้การ์ดอีกคนรีบเปิดประตูรถรอไว้ ท่ามกลางความวุ่นวายที่เมโลดี้พยายามใช้รองเท้าส้นเตี้ยขยี้เท้าบอดี้การ์ดจนอีกฝ่ายหน้าเบ้

"ไปกับพวกเราดี ๆ ดีกว่าครับ" อีกคนถือปืนขึ้นมาจ่อเอวเมโลดี้ไว้ คิดว่าเธอจะกลัว เขาดัน ๆ ต้อนเธอขึ้นรถไป แต่ด้วยกำลังที่ต่างกันมาก เธอจึงถูกกึ่งลากกึ่งอุ้มขึ้นไปบนรถตู้ในที่สุด

ปัง!

ประตูสไลด์ปิดสนิท รถตู้สีดำพุ่งทะยานออกไปจากซอยอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า เมโลดี้ที่ถูกคุมตัวอยู่เบาะหลังพยายามจะเปิดประตูแต่ถูกล็อกไว้แน่นหนา ลูกน้องเจ้าสัวมัดแขนขาเธอไว้ แต่ลืมปิดปากเธอด้วย

"พวกคุณมันบ้าไปแล้ว"

"เจ้าสัวยอดอะไรนั่นเป็นมาเฟียหรือไงถึงทำตัวถ่อยแบบนี้"

"รู้ไหมว่าฉันต้องไปเริ่มงานวันแรกนะ" เธอด่ากราดใส่บอดี้การ์ดที่นั่งหน้านิ่งราวกับหุ่นยนต์

"ถ้าฉันโดนไล่ออก ใครจะรับผิดชอบ ไอ้พวกเฮงซวย"

บอดี้การ์ดทั้งสามทำได้เพียงแต่นั่งนิ่งอดทนต่อเสียงด่าทอที่ขุดมาทั้งสวนสัตว์ของหญิงสาวตัวเล็กๆ คนนี้ ในใจต่างคิดตรงกันว่า...

'นี่เหรอผู้หญิงน่ารักที่ท่านเจ้าสัวบอก นี่มันนางเสือดาวชัดๆ'

"ฉันบอกให้ปล่อยฉันลง ฉันต้องไปทำงาน"

"มึงเอาอะไรให้มันเงียบทีสิ ขับรถไม่ได้เลย" คนขับที่ได้ยินแต่เสียงเธอในหู

ภายในรถตู้สีดำที่กำลังพุ่งทะยานไปตามถนนด้วยความเร็วสูง บรรยากาศกลับอัดแน่นไปด้วยเสียงตวาดแหวและแรงดิ้นรนของ เมโลดี้ จนรถแทบสั่นสะเทือน บอดี้การ์ดสองคนที่ขนาบข้างเธอถึงกับหูอื้อจนหน้าเบ้ ส่วนคนขับก็เริ่มมีเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับเพราะสมาธิในการขับรถถูกทำลายด้วยคำด่าชุดใหญ่

"ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ"

เมโลดี้ยังคงแผดเสียงพร้อมกับพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม จนบอดี้การ์ดหนุ่มหน้ามนที่นั่งฝั่งซ้ายซึ่งกำลังถือห่อข้าวเหนียวหมูปิ้งที่เพิ่งซื้อมาเป็นอาหารเช้าถึงกับถอนหายใจยาว เขาหันไปมองกระจกหลัง เห็นพี่ชัยกำพวงมาลัยแน่นจนมือสั่นระริก แววตาเริ่มฉายแวว 'หัวร้อน' เต็มที

"เอ่อ... ข้าวเหนียวอุดปากไปก่อนนะครับคุณผู้หญิง"

บอดี้การ์ดหนุ่มพูดพลางปั้นข้าวเหนียวคำโตแล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากบางที่กำลังจะอ้าปากด่ารอบใหม่ เมโลดี้ชะงักกึกดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความอึ้ง

"พี่เขาขับรถ แกเริ่มหัวร้อนแล้วครับ"

"ถ้าคุณยังไม่หยุดด่าจนแกสติหลุด เดี๋ยวแกพาเราแหกโค้งไปตายหมู่กันหมดพอดี"

"กินเถอะครับ หมูปิ้งเจ้านี้เจ้าเด็ดหน้าปากซอยเลยนะ"

เขาฉวยจังหวะที่เมโลดี้กำลังอ้าปากจะด่าสวน ยัดข้าวเหนียวนุ่ม ๆ เข้าไปในปากเธอจนคำพูดทุกอย่างกลายเป็นเสียง

"อื้อๆ อ้าววว" อยู่ในลำคอ ท่าทางเงอะงะของบอดี้การ์ดที่พยายามจะปรนนิบัติ ด้วยอาหารเช้าทำเอาบรรยากาศตึงเครียดกลายเป็นความตลกขบขันอย่างประหลาด

"เคี้ยวครับเคี้ยว เดี๋ยวติดคอ... พี่เบาเครื่องหน่อยพี่ คุณเขาเริ่มสงบลง (ด้วยข้าวเหนียว) แล้ว"

เมโลดี้ได้แต่ถลึงตาใส่บอดี้การ์ดจอมกวนพลางจำใจเคี้ยวข้าวเหนียวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง รสชาติหมูปิ้งที่อร่อยเกินคาดทำให้เธอสงบปากสงบคำลงได้ชั่วคราว ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมรถตู้อีกครั้ง พร้อมกับความคิดในใจว่า... '

นี่ฉันโดนมาเฟียลักพาตัว หรือโดนลักพาตัวมาป้อนข้าวเหนียวกันแน่