ตอนที่ 4 : แผนร้ายฉบับเจ้าสัวยอด

ห้องพักฟื้นวีไอพี ชั้นสูงสุดของโรงพยาบาล

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนมาตามทางเดินยาวที่เงียบสงัด ลูกน้องชุดดำสองคนรีบเปิดประตูห้องพักของเจ้าสัว ออกทันทีที่ร่างสูงของ เวทิศ ก้าวมาถึงเขาเดินเข้าไปในห้องด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น ใบหน้าหล่อเหลายังคงบึ้งตึงจากเหตุการณ์ "ยัยตัวแสบ" ที่หน้าโรงพยาบาลเมื่อครู่

สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องพักฟื้นที่กว้างขวาง เขาคาดหวังว่าจะได้เห็น 'ผู้หญิงปากดี' คนที่ด่าเขาในสายโทรศัพท์นั่งเสนอหน้าเพื่อรอรับรางวัลหรือเงินขวัญถุงจากปู่ของเขา ภายในห้องกลับว่างเปล่า มีเพียงร่างของเจ้าสัวยอดที่นั่งเอนหลังอยู่บนเตียงคนไข้พลางจิบน้ำขิงอย่างอารมณ์ดี

"มองหาใครล่ะตาเวย์ ถ้ามองหาหนูเมโลดี้ละก็... เธอเพิ่งกลับไปเมื่อกี้นี้เอง"

เจ้าสัวยอดเอ่ยทักเสียงใส ดูไม่เหมือนคนเพิ่งวิกฤตหอบหืดมาก่อนเลยสักนิด เวทิศขมวดคิ้ว เดินเข้าไปหยุดข้างเตียงปู่

"ยัยนั่นไปแล้วเหรอครับ หึ... สงสัยจะกลัวความผิดที่บังอาจมาด่าผมในสาย"

"หรือไม่ก็คงรู้ตัวว่าถ้าผมมาถึง แผนต้มตุ๋นของเธอคงไม่สำเร็จ"

"แผนต้มตุ๋นอะไรของแก" ชายชราวางแก้วน้ำขิงลง

"หนูเมโลดี้เขาช่วยปู่ไว้จริง ๆ นะเวย์ แถมยังด่าพวกที่ยืนดูเฉย ๆ จนหน้าหงายกันหมด"

"ปู่ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนใจเด็ดและจริงใจเท่าแม่หนูคนนี้มาก่อนเลย"

"จริงใจงั้นเหรอครับปู่" เวทิศแค่นหัวเราะพลางถอดเสื้อสูทพาดไว้ที่โซฟา

"คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้หรอกครับ โดยเฉพาะพวกที่ทำตัวเป็นฮีโร่เพื่อหวังผลตอบแทน ปู่ระวังจะโดนหลอกเอาเงินล้านไปฟรี ๆ"

"เงินล้านน่ะปู่ให้เธอได้สบายอยู่แล้ว แต่ประเด็นคือเธอไม่เอาน่ะสิ" เจ้าสัวยอดพูดยิ้ม ๆ เมื่อเห็นสีหน้าชะงักของหลานชาย

"ปู่จะให้เงินรางวัล จะถามชื่อจริง จะขอเบอร์ติดต่อ เธอก็ไม่ให้สักอย่าง"

"บอกแค่ว่าช่วยเพราะเห็นปู่ป่วยจริง ๆ ... หนูคนนั้นน่ะน่ารัก จิตใจดี และที่สำคัญ... เธอไม่กลัวอำนาจมืดของใครทั้งนั้น"

"เหอะ น่ารักกะผีสิครับ ปากจัดอย่างกับกรรไกรแบบนั้น" เวทิศพึมพำพลางนึกถึงเสียง 'ไอ้คนใจร้าย' ในหัว

"แกพูดเหมือนเคยเห็นหน้าเธอแล้ว" เจ้าสัวยอดเลิกคิ้วอย่างจับผิด

"เปล่าครับ... ผมแค่ตัดสินจากน้ำเสียงที่เธอตะคอกใส่ผม" เขาเบือนหน้าหนี

"ปู่พักผ่อนเถอะครับ อย่าไปสนใจผู้หญิงนิรนามคนนั้นเลย"

"ไม่ได้หรอกเวย์... ปู่ตัดสินใจแล้ว" ชายชราขยับตัวนั่งตัวตรง แววตาฉายความมุ่งมั่น

"ปู่อยากให้แกได้เจอผู้หญิงคนนั้นแบบที่ปู่เจอ เจอในมุมที่เธอเป็นคนธรรมดาที่ไม่รู้จักหัวโขนของแก... ปู่เชื่อนะ ถ้าแกได้รู้จักเธอจริงๆ แกจะหลงรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้นเลยล่ะ"

"ไม่มีทางครับปู่! ผู้หญิงแบบนั้นไม่ใช่สเปกผมแม้แต่นิดเดียว" เวทิศยืนยันเสียงแข็ง

"อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธไป" เจ้าสัวยอดหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปที่แอบถ่ายไว้ดูพลางอมยิ้ม

"คนอย่างแกน่ะ... ต้องเจอมวยถูกคู่แบบหนูเมโลดี้ ถึงจะสมน้ำสมเนื้อ"

"ผมจะไม่มีวันหลงรักผู้หญิงที่เรียกผมว่าไอ้คนใจร้ายเด็ดขาด"

เวทิศประกาศกร้าวในใจกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมา เขาไม่รู้เลยว่าภาพลักษณ์ 'ยัยตัวแสบ' ที่เพิ่งเดินชนเขาด้านล่าง กับ 'นางฟ้าปากร้าย' ที่ช่วยชีวิตปู่ของเขา คือคนคนเดียวกัน... และเธอกำลังจะกลายเป็น 'กับดักหัวใจ' ที่เขาไม่มีวันดิ้นหลุด

คฤหาสน์ศิลากรเดโช

เสียงคำรามของเครื่องยนต์รถสปอร์ตคันหรูดับลงที่หน้ามุกบันได เวทิศก้าวลงจากรถด้วยท่าทางหงุดหงิดที่ยังหลงเหลืออยู่จากโรงพยาบาล ทั้งเรื่องยัยตัวแสบที่หน้าตึก และเรื่องที่คุณปู่พยายามจับคู่เขากับผู้หญิงปากร้ายในโทรศัพท์คนนั้น เขากระแทกประตูบ้านเปิดออกกว้าง หวังจะกลับมาพักผ่อนในพื้นที่ส่วนตัวที่มีเพียงความเงียบและเจ้าเพื่อนยากที่ซื่อสัตย์ที่สุดอย่าง บารอน

"โฮ่ง! แฮ่..."

ทันทีที่เวทิศก้าวเท้าเข้าสู่โถงบ้าน บารอนที่นอนเฝ้าอยู่บนโซฟาหนังกลับพุ่งตัวลงมาหาเจ้านายทันที คราวนี้มันไม่ได้เดินมาคลอเคลียหรือรอรับคำสั่งอย่างที่เคยทำ แต่มันกลับหยุดยืนห่างออกไปสามก้าว ยืดอกตั้งตระหง่าน แล้วส่งเสียงขู่คำรามต่ำ ๆ ในลำคอ

"อะไรของแก บารอน ฉันเอง เจ้านายแกไง" เวทิศขมวดคิ้วพลางถอดสูทพาดไว้ที่แขน

บารอนไม่ฟัง มันขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด จมูกสีดำสนิทของมันฟุดฟิดดมฟิตไปตามขากางเกงสแล็กและชายเสื้อของเขาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะชะงักกึกที่บริเวณหน้าอก... จุดที่เมโลดี้เพิ่งชนเขาเข้าอย่างจัง

"ฟุดฟิด... ฟุดฟิด... แฮ่!"

เจ้าฮัสกี้ตัวยักษ์แยกเขี้ยวขาววับ ดวงตาสีฟ้าเย็นเยือกจ้องมองเจ้านายเหมือนเห็นคนแปลกหน้า มันส่งเสียงเห่ากระโชกใส่เวทิศอย่างรุนแรงจนเขาต้องผงะถอยหลัง

"เฮ้ย! เป็นบ้าอะไรเนี่ยบารอน กลิ่นน้ำหอมฉันมันเปลี่ยนไปหรือไง"

บารอนไม่หยุด มันกระโดดขึ้นมาพยายามจะดมที่หน้าอกเขาอีกครั้ง พลางส่งเสียง

"หงิง... อู้วววว" ที่ฟังดูเหมือนการต่อว่าอย่างรุนแรง มันสะบัดหน้าหนีแล้วเดินไปวนรอบที่จอดรถ เหมือนจะมองหาเจ้าของกลิ่น ที่ติดตัวเวทิศมาด้วย

"แกดมหาอะไร กลิ่นผู้หญิงบ้านั่นเหรอ" เวทิศนึกขึ้นได้ว่าตอนที่ชนกัน กลิ่นหอมจาง ๆ เหมือนดอกไม้ป่าของเมโลดี้อาจจะติดมา

"ก็แค่ยัยสิบแปดมงกุฎคนหนึ่งชนฉัน กลิ่นมันจะติดมาอะไรขนาดนั้น แกหวงที่เหรอบารอน"

บารอนหันกลับมามองเวทิศด้วยสายตาดูแคลน (ซึ่งเวทิศรู้สึกไปเอง) มันส่งเสียงเห่าตอบกลับมาหนึ่งโฮ่งใหญ่ ๆ แล้วสะบัดหางใส่หน้าเจ้านาย ก่อนจะเดินกลับไปนอนที่หน้าประตูบ้าน... ในท่าเตรียมพร้อมต้อนรับใครบางคน ไม่ใช่นอนเฝ้าเจ้านายเหมือนทุกที

"นี่แกเถียงฉันเหรอ ฉันเลี้ยงแกมาด้วยเนื้อเกรดพรีเมียมนะบารอน"

"ยัยนั่นเป็นใครแกยังไม่รู้เลย จะมาทำท่าทางอยากเจอเขามากกว่าเจ้านายตัวเองได้ยังไง"

เวทิศยืนเท้าเอวเถียงกับหมากลางบ้าน บารอนพ่นลมหายใจออกทางจมูกฟืดใหญ่แล้วเอาหัวซุกอุ้งเท้า เมินเฉยต่อเสียงบ่นของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลโดยสิ้นเชิง

"ไอ้หมาทรยศ... อย่าให้ฉันเห็นนะว่าพอเจอตัวจริงแล้วแกจะทำหน้ายังไง"

เวทิศสบถทิ้งท้ายก่อนจะเดินปัง ๆ ขึ้นชั้นบนไป ทิ้งให้บารอนลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าจ้องมองไปที่ประตูบ้านพลางกระดิกหางเบา ๆ ... ราวกับมันกำลังรอคอยใครสักคน