ตอนที่ 3 : การปะทะที่ไร้สุภาพบุรุษ

ภายในห้องพักฟื้นวีไอพี โรงพยาบาลศิลากรเมดิคอล

บรรยากาศภายในห้องพักตกแต่งด้วยความหรูหราและเงียบสงบ เจ้าสัวยอด นอนพักผ่อนอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าของท่านเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างหลังจากได้รับยาและการดูแลอย่างใกล้ชิด โดยมี เมโลดี้ นั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง เธอคอยเช็กอาการและรินน้ำให้ท่านราวกับเป็นลูกหลานจริง ๆ

“หนู... ขอบใจหนูมากนะที่อยู่เป็นเพื่อนปู่จนถึงป่านนี้” ชายชราเอ่ยด้วยรอยยิ้มเอ็นดู

“หลานชายของปู่คงใกล้จะมาถึงแล้วล่ะ หนูคงเหนื่อยมาทั้งวันแล้วกลับไปพักผ่อนเถอะลูก”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ หนูรอให้ญาติคุณปู่มาก่อนดีกว่าค่ะ" เมโลดี้ตอบพลางจัดผ้าห่มให้

“ถ้าอย่างนั้น... ปู่ขอถามชื่อจริงหนูเอาไว้หน่อยได้ไหม เผื่อวันหน้าปู่จะได้หาทางตอบแทนหนูถูก”

เมโลดี้ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอยิ้มบาง ๆ แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณปู่ หนูช่วยเพราะเห็นคุณปู่ป่วยจริง ๆ "

"หนูไม่ได้หวังอะไรเลยค่ะ แค่เห็นคุณปู่ปลอดภัยหนูก็ดีใจแล้ว”

หญิงสาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวกลับ ทันทีที่เธอลับสายตาเจ้าสัวยอดกลับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างว่องไว ท่านแอบกดถ่ายรูปใบหน้าด้านข้างของเมโลดี้ตอนที่เธอกำลังเดินไปเข้าห้องน้ำเอาไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาของชายชราฉายแววเจ้าเล่ห์แกมเมตตา

‘ชื่อไม่ให้ไม่เป็นไร... แต่รูปนี้แหละที่จะทำให้แกหนีหลานชายปู่ไม่พ้น หนูเมโลดี้’

เมโลดี้เองที่ต้องไปสมัครงานที่ลงสมัครเอาไว้เช่นกัน และเธอมองเวลาเกือบเที่ยงวันแล้ว เธอมีเวลาอีกแค่ 30-40 นาที เธอจะต้องไปนั่งรอสัมภาษณ์งาน

"คุณปู่ค่ะ หนูลืมเวลาเลย หนูไปสัมภาษณ์งานก่อนนะคะ"

"อ้อ ๆ ไปเถอะหนู ขอให้โชคดีนะ" คุณปู่หยิบนามบัตรตนเองออกมาให้เธอ พร้อมกับบัตรเครดิตการ์ดใส่นั้นมีเงินหมื่นกว่าบาท ส่งให้เธอ

"คุณปู่เก็บไว้เถอะค่ะ หนูไม่ได้อยากได้เงินคุณปู่ค่ะ" คุณปู่ที่ยิ้มออกมา หนูคนนี้ไม่ได้หวังเงินทอง เขายื่นนามบัตรเอาไว้ให้เธอ

"งั้นเอานามบัตรของฉันไว้ ไม่มีงาน ต้องการใหฟ้ฉันช่วยอะไรติดต่อมาได้"

"ฉันยินดีช่วยเธอ แม่หนู" เมโลดี้จำใจต้องรับนามบัตรจากคุณปู่มา

"หนูไปนะคะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ หวังว่าหนูจะได้เจอคุณปู่อีก" เธอยกมือไหว้บอกลาคุณปู่ เธอคล้อยหลังไปแปบเดียว

"เราต้องได้เจอกันแน่แม่หนู"

โถงด้านหน้าโรงพยาบาล

เมโลดี้ก้าวเท้าออกมาจากประตูลิฟต์ด้วยความเร่งรีบ ในหัวของเธอกำลังคำนวณค่าแท็กซี่และนึกถึงงานที่จนไม่ได้สังเกตเห็นความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้นที่หน้าโรงพยาบาล

รถขบวนสีดำสนิทนำโดยรถสปอร์ตคาร์สีดำด้านสุดหรู พุ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูทางเข้าของโรงพยาบาล อย่างดุดันตามมาด้วยรถเอสยูวีสีดำอีกสี่คันที่จอดปิดล้อมพื้นที่ราวกับจะประกาศอาณาเขต ประตูรถทุกคันเปิดออกพร้อมกันในจังหวะเดียว ลูกน้องในชุดสูทสีดำสนิทกว่าสิบคนก้าวลงมาด้วยท่าทางขรึมขลังและแผ่รังสีคุกคามจนผู้คนที่สัญจรไปมาต้องรีบถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว เสียงประตูรถเปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวลงมา สะกดสายตาคนหลาย ๆ คน

พลั่ก

ด้วยความรีบร้อนและมัวแต่ก้มมองโทรศัพท์ เมโลดี้จึงชนเข้ากับแผงอกกว้างของร่างสูงที่เพิ่งก้าวลงจากรถสปอร์ตเข้าอย่างจัง แรงปะทะทำให้ร่างเล็กเซถลาจนเกือบหงายหลัง เพราะมือที่ใหญ่กว่าและแข็งแรงกว่าแขนเธอหลายเท่าที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจาง ๆ กลับคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น... ไม่ใช่เพื่อประคองด้วยความสุภาพ แต่เป็นการกระชากเพื่อดึงเธอแล้วผลักให้กระเด็นออกไป จนเมโลดี้ก้นกระแทกพื้น

"ว้าย !"

"เดินภาษาอะไร ไม่เห็นคนหรือไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาตวาดใส่เธอทันที

เมโลดี้นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงตวาดนั้น ดวงตาคู่คมกริบสีนิลภายใต้คิ้วเข้มจ้องมองลงมาที่เธอด้วยความหงุดหงิดระคนรังเกียจ ราวกับเธอเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่งที่บังอาจมาขวางทางเดินของเขา ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสมบูรณ์แบบนั้นบึ้งตึงจนน่าใจหาย แผ่รังสีคุกคามจนคนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"อ้าว คุณนั่นแหละที่พุ่งพรวดเข้ามาชนฉันเองนะ"

เมโลดี้กัดฟันฝืนความเจ็บลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง เธอสะบัดแขนที่ยังมีรอยแดงจากการถูกกระชากอย่างแรงพลางจ้องหน้าชายตรงหน้าที่แต่งตัวดูดีทุกกระเบียดนิ้วแต่กิริยาแย่ยิ่งกว่าคนไม่มีการศึกษา

"โรงพยาบาลนะคุณ ไม่ใช่กองถ่ายจะรีบไปหาพระแสงอะไรไม่ทราบ"

"นี่เธอ"

เวทิศกัดฟันกรอด สายตาคมกริบไล่มองหญิงสาวตรงหน้าที่แต่งตัวด้วยเสื้อยืดธรรมดากับยีนเก่า ๆ แต่กลับกล้าเถียงเขากลางที่สาธารณะต่อหน้าลูกน้องนับสิบ

"รู้ไหมว่ากำลังด่าใครอยู่" เขาขยับกายเข้ามาใกล้ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนลูกน้องรอบข้างเริ่มขยับตัวเตรียมจัดการ

"ไม่รู้ และไม่อยากรู้ด้วย" เมโลดี้เชิดหน้าสู้ ไม่มีความเกรงกลัวในดวงตาแม้แต่น้อย

"จะรวยแค่ไหนหรือจะเป็นเจ้าของที่นี่ก็ไม่มีสิทธิ์มาตวาดใส่คนอื่นแบบนี้นะ... ไอ้คนไร้มารยาท"

เวทิศชะงักไปครู่หนึ่ง เขาถูกเธอว่าเป็น ไอ้คนไร้มารยาท มันช่างคล้ายกับคำด่าในสายโทรศัพท์เมื่อครู่จนเขารู้สึกแปลกใจ ทว่าความโกรธมีมากกว่า เขาเงื้อมือขึ้นคล้ายจะคว้าตัวเธออีกครั้ง แต่เสียงวิทยุสื่อสารจากลูกน้องดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

"นายครับ ท่านเจ้าสัวรออยู่บนห้องครับ"

เวทิศจำต้องลดมือลง เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมโลดี้คล้ายจะจดจำใบหน้ายัยตัวแสบคนนี้ไว้ให้แม่น

"ฝากไว้ก่อนเถอะ... ถ้าเจอหน้าอีกครั้ง ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่"

"เหอะ อย่าให้เจออีกแล้วกัน จะด่าให้ลืมทางกลับบ้านเลย" เมโลดี้สวนกลับทันควัน ก่อนจะสะบัดบ๊อบเดินเชิดหน้าหนีไปทางคิวแท็กซี่

เวทิศมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความอาฆาต พลางพึมพำกับตัวเอง

"ยัยบ้าเอ๊ย... หน้าตาก็ดีแต่ปากร้ายชะมัด"

เขาไม่มีทางรู้เลยว่า 'ยัยบ้า' ที่เขาเพิ่งเดินชน คือคนเดียวกับ 'เมโลดี้' ที่ด่าเขาในโทรศัพท์ และเป็นคนที่คุณปู่ตั้งใจให้หลานชายใช้ชีวิตอยู่ด้วยหลังจากนี้